Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. II., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

BĄDŹ SUMIENNY!

 

 

„Jeżeli będziesz zważał na nieprawości, Panie, Panie, któż się ostoi?” Tymi słowy Introitu dwudziesta druga Niedziela kieruje znów nasze myśli ku chwili Wielkiego Sądu. Lekcja i Ewangelia podają nam sposób zapewnienia sobie Miłosierdzia Bożego na ten Dzień. Sposób ten to sumienność w obowiązkach wobec bliźniego i wobec Pana Boga.

 

1. Bądź sumienny w obowiązkach wobec bliźniego!

 

Lekcja dzisiejsza jest urywkiem z listu do Filipian 11, 6-11). Pisał go Św. Paweł Apostoł z więzienia w Rzymie. Cały ten list przepojony jest wielką, tkliwą miłością, która zdradza, jak serdeczny stosunek musiał łączyć Św. Pawła Apostoła z mieszkańcami chrześcijańskiej gminy w Filipach. Brali oni udział w pracy apostolskiej i w cierpieniu Pawła, przesłali mu do więzienia jakąś zapomogę, która może przyczyniła się do szybszego zakończenia sprawy. Nic więc dziwnego, że Apostoł bardzo tęskni za nimi. Przeświadczenie, że łączy ich szczera miłość, napełnia Apostoła ufnością na Dzień Sądu: „A ufam, że ten, który rozpoczął w nas dobrą sprawę, dokona jej aż do dnia Chrystusa Jezusa”. Modli się, aby miłość Filipian, która sprawia mu tyle radości, rosła ciągle: „A modlę się o to, aby miłość wasza pomnażała się nieustannie w umiejętności i we wszelkim zrozumieniu…, abyście byli szczerzy i bez skazy na Dzień Chrystusowy, napełnieni plonem sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa ku czci i Chwale Bożej”.

— Zastosowanie. Jak echo tej wielkiej miłości, którą sławi Lekcja, brzmi Graduał: „O jak dobrze i jak miło mieszkać, bracia, społem”. Śpiewano nam tą pieśń w czasie profesji, kiedyśmy z rodziną zakonną zamieniali pocałunek pokoju. Czy jest ona wiernym echem naszego życia: naszego stosunku do rodziny zakonnej? Żadna cnota ani żadne umartwienie nie pozwała tak spokojnie i ufnie spoglądać na Dzień Sądu, jak miłość bratnia. Od niej bowiem zależy Wyrok. Najpewniejszą gwarancją Miłosierdzia Bożego jest okazywanie miłości i miłosierdzia wszelkiej nędzy materialnej i duchowej. „Sąd bez miłosierdzia tym, którzy nie mają miłosierdzia, a miłosierdzie przewyższa Sąd” (Jak. 2, 13). „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz Niebieski Miłosierny jest” (Łk 6, 36).

— Postanowienie. Zwrócić większą uwagę na miłość bliźniego.

 

2. Bądź sumienny w obowiązkach wobec Pana Boga!

 

Wydarzenie, które opowiada Ewangelia dzisiejsza (zob. Mt 22, 15-21), miało miejsce pod koniec Życia Pana Jezusowego. Jest to jedna z ostatnich utarczek, jakie stoczył Pan Jezus z przeciwnikami. Aby pochwycić Pana Jezusa w mowie, faryzeusze zadają Mu różne zdradliwe pytania. „Godzi-li się płacić daninę cesarzowi, czy tez nie?” Wrogowie cieszyli się już z góry, że pochwycą Pana Jezusa. Bo czy to odpowie tak, czy owak, narazi się albo ludowi, albo władzy rzymskiej. Pan Jezus przejrzał ich chytre zamiary i prosi, by Mu pokazano monetę. Któryś z pytających, nic nie przeczuwając, sięgnął do kieszeni i podał Panu Jezusowi srebrną monetę. „Czyj to jest wizerunek i napis?” „Cesarski”. Sami odpowiedzieli na swoje pytanie. Jeśli przyjmują od cesarza monetę jako środek płatniczy i posługują się nim, uznają praktycznie jego władzę. Jeśli więc płacą podatek, oddają cesarzowi, co mu się należy, czego od nich żąda. Dlatego mówi: „Oddajcie cesarzowi, co jest cesarskiego”. Odpowiedź jest jasna i oczywista. Nie wypadła zupełnie inaczej, niż się wrogowie spodziewali. Pan Jezus dodaje drugą część, równie jasną i oczywistą: „Oddajcie Bogu, co jest Bożego”.

Zbawiciel podkreśla to, co mówiła już Lekcja. Mamy obowiązki wobec innych. Jako dzieci Boże powinniśmy tym sumienniej pojmować nasze zobowiązania wobec każdej społeczności: wobec państwa, rodziny, Kościoła Świętego. Pan Bóg domaga się, byśmy wypełniali je uczciwie. Spełnienie ich jest Służbą Bożą. Ale ważniejsze od społecznych są nasze obowiązki religijne: „Co jest Bożego, oddajcie Bogu”. A co jest Bożego, co w nas jest własnością Pana Boga? Właściwie wszystko, co mamy i czyni jesteśmy: ciało, dusza, rozum, wola, serce, czas i siły nasze. To wszystko mamy od Pana Boga, a więc Panu Bogu ma służyć. „Będziesz miłował Pana Boga twego ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkich sił twoich. To jest największe i pierwsze Przykazanie” (Mt 22, 37-38). Czy będzie mógł bez obawy stanąć na Sądzie Bożym ten, kto nie spełnia jak najsumienniej tego pierwszego i najważniejszego Przykazania?

— Zastosowanie. Całe nasze życie zakonne i kapłańskie jest Służbą Bożą; uświęcają je śluby i święcenia. Każdego dnia bierzemy jednak udział w dwóch czynnościach, w których tkwi szczególna siła uświęcenia i pogłębienia naszego życia. To Msza Święta i Oficjum. Starajmy się wkładać w nie najlepszą cząstkę uwagi i serca. Wtedy oddamy Panu Bogu, co jest Jego własnością, i nie będziemy potrzebowali lękać się przyszłego Sądu. W Niebie będziemy dalej śpiewali Chwałę Bożą, którą zaczęliśmy śpiewać na ziemi.

— Postanowienie. Zwrócić większą uwagę na Mszę Świętą i Oficjum.

 

 

Modlitwa.

Z żalem błagam dziś pokornie we Mszy Świętej o przebaczenie wszystkich moich win popełnionych przeciwko Panu Bogu i bliźniemu: „Z głębokości wołam ku Tobie, Panie; Panie, wysłuchaj głosu mego” (Introit). „Spraw, by ta Ofiara Zbawienia strzegła nas zawsze od dobrowolnych upadków naszych” (Sekreta). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do uczczenia

  1. Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego ku czci Jej poświęconym: Miesiąc październik poświęcony ku czci Różańca Świętego — dzień 29
  2. Pana naszego Jezusa Chrystusa Króla: Nabożeństwo ku czci Pana naszego Jezusa Chrystusa Króla.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023