Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

BUDOWA PRZYBYTKU.

 

Boski Artysta przed wiekami naszkicował Plan ziemskiej Świątyni Syna Bożego. Zasadnicze linie tego Planu nakreślił w Księgach Świętych i w dziejach Narodu Wybranego. Gdy zbliżała się „pełność czasu”, przystąpił do wykonania Planu. „Mądrość zbudowała Sobie dom” (Ks. Przyp. 9, 1).

 

1. Naturalna podbudowa.

 

Według powszechnego prawa Łaska opiera się na naturze. Łączy się z nią, by ją podnieść do wyższego stopnia bytu i działania. Życie Łaski w znacznym stopniu zależy od przyrodzonych przymiotów i braków. Dlatego i przy budowie Przybytku Bożego pełna miłości troskliwość Boskiego Artysty skierowała się niewątpliwie ku przyrodzonym uzdolnieniom Wybranej.

Przede wszystkim co do Jej ciała. Jeżeli ciało każdego człowieka, Święty Dar Boży, ma spełnić zlecone przez Pana Boga wielkie zadania, to jakże niezwykłe, jedyne w swoim rodzaju zadanie miało do spełnienia Ciało przyszłej Matki Syna Bożego. Ciało i Krew Chrystusa Pana miały się przyczynić do powstania w nas życia Łaski, do jego utrzymania i rozwoju. Zastanówmy się tylko nad słowami Pisma Świętego: „On Sam w Ciele Swoim zaniósł grzechy nasze na krzyż” (1 P 2, 24). „On to nas umiłował, obmył nas z grzechów naszych we Krwi Swojej” (Ks. Ap. 1, 5). „Kto pożywa Moje Ciało i pije Moją Krew, we Mnie mieszka, a Ja w nim…; a kto pożywa Mnie i on żyć będzie dla Mnie” (J 6, 54 i 56). W świetle tych słów rozumiemy dlaczego Kościół Święty tak wielką cześć oddaje Ciału Tej, z Której za sprawą Ducha Świętego Zbawiciel wziął Ciało i Krew. Kościół Święty tak się modli: „Błogosławione Łono Maryi Panny, Które nosiło Syna Ojca Przedwiecznego. Błogosławione piersi, które karmiły Chrystusa Pana!” (Brewiarz). Toteż rozumie się samo przez się, że Ciało Maryi musiało być wyposażone w Przymioty odpowiednie do Jego niezwykłej Godności i zadań. Pełnia zdrowia, wykluczająca wszelką chorowitość. Jej doskonała piękność tchnęła czystością i pobudzała do umiłowania czystości. Ciała tego nie zbezcześcił nigdy bunt nieuporządkowanych namiętności. Najpiękniejsze obrazy Madonny są tylko słabym odbiciem tego Arcydzieła Boskiego Mistrza, tego „posągu, który Pan Bóg Sam wyrzeźbił” — jak mówi Św. Grzegorz Papież.

Było tak dlatego, że ciało to było odbiciem piękniejszej od niego duszy. Czymże jest cielesna uroda bez pięknej duszy? Jedynie powabem zmysłowym, pociągającym do upadku. Przeciwnie zaś: piękna dusza może uduchowić i przepromienić nawet spróchniałą ze starości cielesną powłokę. Marya miała być żywym wcieleniem ideału niewiasty, a więc musiała posiadać piękną Duszę, mieszkającą w godnym przybytku Ciała. Pan Bóg, stwarzając Duszę Maryi, nie tylko wzbogacił ją skłonnością do Prawdy, Dobra i Piękna, właściwą każdej duszy ludzkiej powstałej z Tchnienia Bożego. Wyniósł Ją ponad wszystkich ludzi jako najdoskonalszą Duszę niewieścią. Obdarzył Ją najwyższą zdolnością do cichej ofiary, delikatnością i głębią uczucia, jakich wymaga posłannictwo matki w dziedzinie fizycznej i duchowej. Udziałem Maryi bowiem miało być najbardziej wzniosłe Macierzyństwo: cielesne względem Syna Bożego, duchowe względem wszystkich członków Jego Mistycznego Ciała. Przez to Macierzyństwo Marya, jak druga Ewa, bierze czynny udział w wielkim Dziele Miłości Bożej: w zbawieniu rodzaju ludzkięgo. Te właśnie zadania sięgające aż do dziedziny Bóstwa, wymagały bogactwa Łask, przewyższających wszelką ludzką miarę.

— Zastosowanie. Radujmy się z Niebiańskiej Piękności Matki Zbawiciela i naszej! Wyrażajmy Jej z tego powodu naszą radość. Ona sama oddaje wszystką Chwałę Panu Bogu. „Pójdźcie i posłuchajcie, opowiem wam jak wielkie rzeczy uczynił Pan duszy mojej” (Mszał). Ta promienna postać ukazuje nam także nasze własne przeznaczenie. I my także musimy pielęgnować i uszlachetniać przyrodzone dary umysłu i serca. Coraz bardziej wznosić się ponad grzech, ponad nasze nieuporządkowane skłonności, wrastając coraz głębiej w życie Łaski.

— Postanowienie. By być lepszym apostołem, rozwijać w sobie Dary naturalne.

 

2. Nadprzyrodzone przyozdobienie.

 

Wspaniałe Przymioty przyrodzone jakimi Pan Bóg obdarzył Maryę, były tylko zewnętrznym zrębem tej Świątyni Bożej. Wiara mówi nam, że o wiele wspanialej była ta świątynia przyozdobiona wewnątrz: przede wszystkim przez Przywilej Niepokalanego Poczęcia, czyli zachowanie od grzechu pierworodnego i pełnię Łaski. Dusza każdego potomka Adama przychodzi na świat obciążona grzechem pierworodnym, jako dusza „syna gniewu” (Ef 2, 3). Jest łupem szatana, sprawcy grzechu. Dopiero przez Łaskę Chrztu Świętego uwalnia ją Chrystus Pan z niewoli szatańskiej i przywraca dziecięctwo Boże, które Adam utracił. Dusza Maryi ani przez moment nie była we władzy szatana. Nie położył na niej nigdy swej ręki i nie naznaczył jej czarnym piętnem grzechu. Zbawiciel zbliżył ją do Boga Ojca już w pierwszej chwili jej istnienia. Nie mogła jej więc dotknąć brudna fala grzechu. Smutne następstwa grzechu pierworodnego, jak skłonność do buntu i pożądliwości, również nie miały przystępu do Duszy Maryi. Niższe władze Jej Natury w niczym nie sprzeciwiały się wyższym i nigdy nie powstawały przeciwko Woli Bożej. W całej Jej Istocie nie było żadnego rozdźwięku, wprost przeciwnie: panowała najdoskonalsza harmonia, zwrócona ku Panu Bogu. Podstawą tej harmonii była pełnia Łaski. Istota grzechu pierworodnego polega na zawinionym braku Łaski, a późniejsze uwolnienie od grzechu jest przywróceniem Łaski. Zachowanie więc Maryi od grzechu pierworodnego polegało właśnie na tym, że Jej Dusza wyszła z Rąk Bożych w godowej szacie Łaski. Ta wspaniała szata, dzieło Ducha Świętego, nie miała równej sobie. Dlatego we Mszy Świętej na uroczystość Niepokalanego Poczęcia wkłada Kościół Święty w Usta Maryi następujące słowa: „Weseląc się będę się weseliła w Panu i rozraduje się Dusza Moja w Bogu Moim, iż mnie oblókł w szaty zbawienia i ubiorem Sprawiedliwości odział mnie” (Ks. Iz. 61, 19). Wszystkie te wspaniałe Dary natury i Łaski zmierzały do tego, by Duszę i Ciało Maryi przysposobić na godne mieszkanie Słowa Przedwiecznego. Był to szlachetny, wyborny owoc Odkupienia, uprzedzający Odkupienie, pierwszy wspaniały twór nowego porządku.

— Zastosowanie. Wszystko dla Chrystusa Pana. Musimy stawać się coraz podatniejszymi narzędziami wielkich zbawczych zadań, do jakich jesteśmy powołani. „Aby i oni (wybrani) dostąpili zbawienia, które jest w Chrystusie Jezusie z Chwałą Niebieską” (2 Tym 2, 10). W trosce o wypełnienie naszego przeznaczenia Niepokalana jest dla nas ideałem i pomocą. „Ulubionym nabożeństwem Maryjnym rodziny franciszkańskiej jest nabożeństwo do Niepokalanego Poczęcia” (Konstytucje Kapucyńskie).

— Postanowienie. By być dobrym apostołem, rozwijać w sobie dary nadprzyrodzone.

 

 

Modlitwa.

„O Panno Maryo! Ubłogosławił Cię Bóg, Pan Najwyższy ponad wszystkie niewiasty ziemi” (Mszał). Prowadź nas, Maryo Panno, coraz wyżej i wyżej, aż do całkowitego wyzwolenia od grzechu i do pełni Łaski! Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 16
  4. Nowenna na cześć Bożego Narodzenia na pamiątkę oczekiwania Najświętszego Dzieciątka Jezus – Dzień pierwszy.
  5. Nowenna do Najświętszej Maryi Panny przez 9 dni oczekiwania porodzenia Zbawiciela świata przed Narodzeniem Jego – dzień 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023