Przewodnik prawdziwej pobożności

 

Brunon Vercruysse SI

1886 rok.

 

Zobacz imprimatur

czyli

 

NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA

na każdy dzień roku

O Życiu Pana naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych,

którzy żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości.

 

 

TOM II

(od 1 lipca do 31 grudnia)

 

 

NIHIL OBSTAT.

Gdy książka pod tytułem: ,,Przewodnik prawdzi­wej pobożności czyli Nowe, praktyczne rozmyślania na każdy dzień roku Życia Pana naszego Jezusa Chrystusa zgodną jest we wszystkim z przepisami Wiary Świętej Katolickiej i moralności i bardzo pożyteczną tak dla osób duchownych jako też świeckich, przeto daje jej Ordynariat Metropolitalny najchętniej aprobatę i zaleca ją wiernym do czytania.

 

 

OD OBDYNABTATD METBOPOL. O. Ł.

Lwów, dnia 11 sierpnia 1885.

+ Seweryn

Arcybiskup.

 

 

Modlitwa przed rozmyślaniem.

O Panie mój i Boże! Wierzę mocno, że jesteś tutaj obecny i że Oczy Twoje ku mnie są zwrócone; upadam przed Tobą na kolana, czując się niego­dnym stanąć przed Obliczem Twoim, pełen jednak ufności w Twą nieskończoną Dobroć, błagam Cię pokornie o Łaskę, bym to rozmyślanie odprawił na Twoją większą Chwałę i mój duchowny pożytek. Oświeć mój rozum, wzrusz serce moje, wzmocnij mą wolę, abym Cię lepiej poznał, bardziej ukochał i wierniej Tobie służył.

O tę Łaskę proszę za wstawieniem się Najświętszej Panny Maryi, moich Świętych Patronów i Patronek, i mego Anioła Stróża. Amen.

 

 

Modlitwie tej towarzyszyć musi nasza własna wewnę­trzna praca, — niemniej sumiennie zachować należy pobożne praktyki i przepisy, podane przez mistrzów życia duchownego, od których zachowanie prawie cała wartość rozmyślania zależy.

Przepisy te są:

Pokaż przepisy

1) Wieczorem zastanowić się dobrze nad punktami rozmy­ślania i to tak, jak gdybyśmy je mieli nazajutrz innym powtórzyć — zajmować należy nimi myśli nasze, kładąc się do snu i ze snu się budząc — w modlitwie też porannej prosić o Łaskę dobrego rozmyślania.

2) Przed modlitwą przygotowawczą spytać się samego siebie: W czyjejże obecności mam stanąć za chwilę?…. i dlaczego?…

3) Przy końcu rozmyślania zmówić : „Ojcze nasz” lub „Zdro­waś Marya“ i zrobić krótki jakby egzamin, jak też to roz­myślanie odprawiłem? Jeżeli dobrze, podziękuję Panu Bogu za to, jeżeli źle, zastanowię się, z jakiej to przyczyny, aby je na przyszły raz usunąć.

4) Jeżeli dla wielkiego osłabienia ciała lub znużenia umysłu czujemy się niezdolnymi do odprawienia rozmyślania, to przejdźmy przynajmniej w myśli wszystkie czynności, które w tym dniu nas czekają. Pomyślmy nad tym, jak dobrze je wypełnić — dobrze wobec Pana Boga i wobec ludzi — postanówmy silnie tak je wykonać i prośmy Pana Boga, by raczył każdą czynność nasze pobłogosławić.

5) Możemy także oskarżać się przed Panem Bogiem z dziecięcą prostotą i ufnością, tak jak się oskarżamy przy Świętej Spo­wiedzi…. z naszej nieudolności w rozmyślaniu, z naszej nędzy duchowej, z naszych błędów i braków, wyliczając je szczegółowo.

 

Uniżmy, upokórzmy się w ten sposób przed Panem Bogiem i po tej modlitwie bądźmy cierpliwszymi, zgodniejszymi z Wolą Bożą i gorliwymi w wypełnianiu dobrych uczynków — oto co nazywamy także rozmyślaniem bardzo dobrze odprawionym. „Z owocu drzewo bywa poznane”, powiedział Pan Jezus. “Ex fructu arbor agnoscitur” (Mat. XII, 33).

 

 

 

 

I. Wyobraź sobie Pana Jezusa, mówiącego te słowa: Jam jest Światłość świata.

II. Proś o światło umysłu.

 

 

I. Punkt.

Chrystus Pan jest Światłością świata.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE [*]. Jam jest Światłość świata. (Jan VII). Tymi słowy zaczął Pan Jezus trzecią Naukę w świątyni. Abyś mógł ocenić, co zawdzięczamy Boskiej Światłości, Wcielonej w Osobie Pana naszego Jezusa Chrystusa, zważ, jaki był stan społeczeństwa przed Wcieleniem: bałwochwalstwo ciemne i dzi­kie, zamiast wiary w prawdziwego Pana Boga; ludzie oddawali cześć boską kamiennym i drewnianym bogom, a nawet zwierzętom; zabijali i składali im ofiary z ludzi w sposób okrutny; większa część mieszkańców krajów nawet oświeceńszych, skazana na stan niewolnictwa, uważana jako by­dlęta, przeznaczona jedynie do ciężkiej pracy; dzieci zostawione na samowolę rodziców, którzy je wychowywali albo tracili: aby zaś bezkarnie dopuszczać się najszkaradniejszych występków, przypisywano je, zapoznając najzupełniej istotę grzechu, swym bogom i w tym znajdowano po­krywkę dla wrodzonych namiętności swoich.

ZASTOSOWANIE. Komuż zawdzięczać mamy, że nie jesteśmy igraszką tego obłędu, ani jesteśmy wspólnikami lub ofiarą tych sprośnych występków świata pogańskiego? Czyż nie Chrystusowi Panu i światłu prawdziwej Wiary, którym przez Aposto­łów Swoich rozświecił umysły po wszystkich krańcach świata? Jemu więc i Jemu Samemu win­niśmy wszystkie dobra w porządku natury i Łaski, którymi się cieszymy. On oświecił wszystkich ludzi, którzy nie zamykają oczu na Światło Boże; on dał im poznać wzniosłość i szlachetność ich pochodzenia, wielkość ich przeznaczenia, sze­reg świętych i ważnych obowiązków względem Pana Boga, bliźnich, samych siebie; obowiązków, które wiernie dopełnione, niezawodnie uczyniłyby ludz­kość szczęśliwą w czasie i szczęśliwą w wie­czności. Ileż więc wdzięczności powinieneś mieć dla Pana Jezusa? Czy nie zapominasz o niej? Czy starasz się, aby o niej pamiętali drudzy?

UCZUCIA [**]. Proś Pana Jezusa, aby zaświecił tym, którzy w ciemności i w cieniu śmierci siedzą (Łuk. I).

POSTANOWIENIE [***]. Módl się często i odtąd za­chęcaj drugich, aby się modlili o rozkrzewienie Wiary. Bierz w nim czynny udział.

 

 

II. Punkt.

Kto idzie za Chrystusem Panem, nie chodzi w ciemności.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Kto za mną idzie, nie chodzi w ciemności (Jan VIII, 12); drogą fałszu i występku, ale drogą jasną — prawdy i cnoty. I w rzeczy samej, głośnym tegoż świadectwem jest historia narodów pogańskich i barbarzyń­skich; które bowiem z nich poszły za Chrystu­sem Panem, poznały i przyjęły naukę Ewangelii, te stały się wielkich cnót najpiękniejszym wzorem; gdzie zaś tę naukę odepchnięto, jak na Wschodzie wy­znawcy mahometa, tam powróciło pogańskie barbarzyństwo; gdzie ją skalano różnymi kacerstwami, tam powstał chaos niedowiarstwa i nie­udolnych rozumowań; gdzie się od niej oddzie­lono przez odszczepieństwo, czyli schizmę, tam ulegać muszą w rzeczach sumienia samowolnej władzy świeckiej.

ZASTOSOWANIE. Jakże to słodka i pocieszająca myśl dla nas, że Chrystus Pan, jako mówi Piotr Święty, wezwał nas w osobie przodków naszych z ciem­ności ku swojej przedziwnej światłości ( List. R. II, 9) dla nas, którzy wychowani w rodzinie katolickiej, od dzieciństwa uczyliśmy się poznać i miłować Pana Jezusa. Lękaj się, abyś się nie stał niegodnym tak wielkiej Łaski.

UCZUCIA. Podziwienie. — Wdzięczność. — Go­rące pragnienie, aby coraz więcej poznać i umi­łować Pana Jezusa.

POSTANOWIENIE. Staraj się poznać i dokładniej miłować Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

 

 

III. Punkt.

Kto idzie za Chrystusem Panem, będzie miał światłość żywota.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Kto za Mną idzie, dodaje Bo­ski Zbawiciel, nie chodzi w ciemności, ale będzie miał światłość żywota, Habebit lumen vitae (ibid.); będzie miał znajomość życia duchowego, które prowadzi do życia wiecznego, do oglądania bło­gosławionej światłości. Kto żyje ciągle w stanie Łaski, wolny od grzechów śmiertelnych, ten zostaje na pierwszym stopniu życia duchowego; kto jest wolny od dobrowolnego grzechu powsze­dniego, stoi na drugim; kto wyzwolony od wszel­kich żądz ziemskich dąży nieustannie do najbliższego podobieństwa z Panem naszym Jezusem Chrystusem, a to jedynie z miłości ku Niemu, ten jest na trzecim i najwznioślejszym stopniu tego życia.

ZASTOSOWANIE. Pragnij i pożądaj jak najgo­ręcej szczęścia ludzi tych, którzy zostają na tym trzecim stopniu duchowego życia; już bo­wiem tu na ziemi opływają w światło nadprzy­rodzone, źródło niewypowiedzianych pociech nie­bieskich; w niebie zaś otrzymują wyższy stopień wiecznej szczęśliwości, rozkoszy i widzenia błogosławionych. Nie chciej na chwilę wątpić, że przy Pomocy Bożej zdążysz do tego stopnia. Pan Je­zus cię woła… podaje ci środki. Zastosuj je z pokorą, z wiarą i z wytrwałością, a zbawienne po­wodzenie uwieńczy usiłowania twoje.

ROZMOWA DUSZY [****] z Aniołem Stróżem twoim.

 

 

 

Zachęcamy do uczczenia:

  1. Krzyża Świętego w miesiącu Wrześniu ku czci Jego poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Krzyża Świętego – dzień 17
  2. Świętych Aniołów Stróżów w miesiącu Wrześniu ku Ich czci poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Świętych Aniołów Stróżów – dzień 17
  3. Bł. Bronisławy w miesiącu Wrześniu ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Bł. Bronisławy – dzień 17

 

 

 

[*] Ażeby ta książka rozmyślań nie stała się tylko książką czytań duchowych, należy zatrzymać się chwilkę i celem jasnego zrozumienia zastanowić się dobrze nad każdym głównym zdaniem rozważania i zastosowania, tak jak gdyby każde zdanie tworzyło osobny ustęp. Twoje własne myśli i uwagi oświecą cię i wzruszą więcej, niż wszystkie inne, podane przez innych. Bylibyśmy użyli tej formy zdań od­dzielonych ustępami, gdyby nie to, że wtedy objętość książki stałaby się o wiele obszerniejszą, a tym samym i cena wyższą.

[**] Wzbudzaniu uczuć należy poświęcić jak najwięcej czasu, gdyż przez nie tylko rozmyślanie, czyli medytacja staje się modlitwą. One zapalą i rozniecą w nas ogień Mi­łości Bożej. One rozmyślaniu naszemu nadadzą pewnego na­maszczenia i utrzymają nas przez cały dzień w gorącości ducha. Niepodobna też, aby w ciągu rozmyślania nie obu­dziło się w nas wiele innych uczuć, które, jak już wspomnieliśmy, są nierównie skuteczniejsze, bo pochodzą z głębi własnej duszy lub z natchnienia Bożego.

[***] Nie dosyć jest czynić dobre postanowienia, należy przede wszystkim zachęcić się i zmusić moralnie do wyko­nania powziętych postanowień. W tym celu należy uważnie rozbierać motywy czyli pobudki, jakimi są:

1) Wielkie korzyści, wypływające z wiernego wypeł­nienia dobrych postanowień w tym i przyszłym życiu.

2) Słuszność i sprawiedliwość. Czegóż bowiem wyma­gają od nas przyrzeczenia dane na Chrzcie Świętym?… sama na­zwa Chrześcijanina…. ucznia i naśladowcy Jezusa Chrystusa? Jako też krótkość i wartość czasu?

3) Wielka łatwość wykonania… wszystko się ogranicza na kilku niewielkich usiłowaniach, na kilku umartwieniach, które Łaska Boża jeszcze łatwiejszymi czyni.

4) Radość. Jakże gładkim zadowoleniem napełnia nas trud lub ofiara podjęta z miłości ku Panu Bogu. A przede wszystkim jakąż to pociechę będziemy z tego mieli w go­dzinę śmierci.

5) W końcu konieczność dobrych postanowień wykona­nych czynem. Ale jednego potrzeba (Łuk. X. 42), powie­dział Pan Jezus, jednej tylko rzeczy, tj. bym się uświęcił i zbawił, a do tego konieczne mi są dobre, a silne i skute­czne postanowienia.

[****] Rozmowa duszy czyli właściwa modlitwa jest bardzo zaleconą przez mistrzów życia duchownego. Uczucia i po­stanowienia, podane w punktach rozmyślania, dostarczą za­wsze obfitego do niej przedmiotu. Można ją częściej powta­rzać prowadząc raz z tą, drugi raz z inną osobą Trójcy Przenajświętszej, albo z Przeczystą Boga Rodzicielką. Albo z którym ze Świętych Patronów swoich, według własnej pobożności i natchnienia. W rozmowie duszy, czyli w modli­twie, zakończającej rozmyślanie, jest rzeczą bardzo poży­teczną ofiarować Panu Bogu praktyczne postanowienia na ten dzień i prosić Go usilnie o Łaskę wytrwania.
Często­kroć tracimy cały owoc rozmyślania, jeśli nie czynimy praktycznych postanowień na ten właśnie dzień, w którym rozmyślamy, albo nie prosimy gorąco o pomoc z Nieba, do wykonania dobrych posta­nowień, rachując zbyt wiele na własne siły.

Rozważania duchowe należy zakończyć odmówieniem „Ojcze nasz“ lub „Zdrowaś Marya”.

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023