Przewodnik prawdziwej pobożności

 

Brunon Vercruysse SI

1886 rok.

 

Zobacz imprimatur

czyli

 

NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA

na każdy dzień roku

O Życiu Pana naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych,

którzy żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości.

 

 

TOM II

(od 1 lipca do 31 grudnia)

 

 

NIHIL OBSTAT.

Gdy książka pod tytułem: ,,Przewodnik prawdzi­wej pobożności czyli Nowe, praktyczne rozmyślania na każdy dzień roku Życia Pana naszego Jezusa Chrystusa zgodną jest we wszystkim z przepisami Wiary Świętej Katolickiej i moralności i bardzo pożyteczną tak dla osób duchownych jako też świeckich, przeto daje jej Ordynariat Metropolitalny najchętniej aprobatę i zaleca ją wiernym do czytania.

 

 

OD OBDYNABTATD METBOPOL. O. Ł.

Lwów, dnia 11 sierpnia 1885.

+ Seweryn

Arcybiskup.

 

 

Modlitwa przed rozmyślaniem.

O Panie mój i Boże! Wierzę mocno, że jesteś tutaj obecny i że Oczy Twoje ku mnie są zwrócone; upadam przed Tobą na kolana, czując się niego­dnym stanąć przed Obliczem Twoim, pełen jednak ufności w Twą nieskończoną Dobroć, błagam Cię pokornie o Łaskę, bym to rozmyślanie odprawił na Twoją większą Chwałę i mój duchowny pożytek. Oświeć mój rozum, wzrusz serce moje, wzmocnij mą wolę, abym Cię lepiej poznał, bardziej ukochał i wierniej Tobie służył.

O tę Łaskę proszę za wstawieniem się Najświętszej Panny Maryi, moich Świętych Patronów i Patronek, i mego Anioła Stróża. Amen.

 

 

Modlitwie tej towarzyszyć musi nasza własna wewnę­trzna praca, — niemniej sumiennie zachować należy pobożne praktyki i przepisy, podane przez mistrzów życia duchownego, od których zachowanie prawie cała wartość rozmyślania zależy.

Przepisy te są:

Pokaż przepisy

1) Wieczorem zastanowić się dobrze nad punktami rozmy­ślania i to tak, jak gdybyśmy je mieli nazajutrz innym powtórzyć — zajmować należy nimi myśli nasze, kładąc się do snu i ze snu się budząc — w modlitwie też porannej prosić o Łaskę dobrego rozmyślania.

2) Przed modlitwą przygotowawczą spytać się samego siebie: W czyjejże obecności mam stanąć za chwilę?…. i dlaczego?…

3) Przy końcu rozmyślania zmówić : „Ojcze nasz” lub „Zdro­waś Marya“ i zrobić krótki jakby egzamin, jak też to roz­myślanie odprawiłem? Jeżeli dobrze, podziękuję Panu Bogu za to, jeżeli źle, zastanowię się, z jakiej to przyczyny, aby je na przyszły raz usunąć.

4) Jeżeli dla wielkiego osłabienia ciała lub znużenia umysłu czujemy się niezdolnymi do odprawienia rozmyślania, to przejdźmy przynajmniej w myśli wszystkie czynności, które w tym dniu nas czekają. Pomyślmy nad tym, jak dobrze je wypełnić — dobrze wobec Pana Boga i wobec ludzi — postanówmy silnie tak je wykonać i prośmy Pana Boga, by raczył każdą czynność nasze pobłogosławić.

5) Możemy także oskarżać się przed Panem Bogiem z dziecięcą prostotą i ufnością, tak jak się oskarżamy przy Świętej Spo­wiedzi…. z naszej nieudolności w rozmyślaniu, z naszej nędzy duchowej, z naszych błędów i braków, wyliczając je szczegółowo.

 

Uniżmy, upokórzmy się w ten sposób przed Panem Bogiem i po tej modlitwie bądźmy cierpliwszymi, zgodniejszymi z Wolą Bożą i gorliwymi w wypełnianiu dobrych uczynków — oto co nazywamy także rozmyślaniem bardzo dobrze odprawionym. „Z owocu drzewo bywa poznane”, powiedział Pan Jezus. “Ex fructu arbor agnoscitur” (Mat. XII, 33).

 

 

 

 

I. Zobacz Pana Jezusa siedzącego u stołu, i jak godnością zachowania swego wzbudza głębokie uszanowanie w licznych współbiesiadnikach.

II. Proś o Łaskę, abyś umiał w sobie połączyć przymioty człowieka wewnętrznego i człowieka zewnętrznego.

 

 

I. Punkt.

Pan Jezus upomina faryzeusza, że przestrzega tylko czystości zewnętrznej.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE [*]. Prosił Go pewien faryzeusz, aby obiadował u niego. Wszedłszy tedy, siadł u stołu. A faryzeusz począł, sam w sobie myśląc mówić, czemu się był nie umył przed obiadem. I rzekł Pan — który znał jego myśli — do niego. Teraz wy faryzeuszowie, co jest z wierzchu kubka i misy oczyszczacie: lecz co jest wewnątrz was, pełno jest zdzierstwa i nieprawości (Łuk. XI). W porównaniu tym człowieka do naczynia nie gani Pan Jezus staranności o czystość zewnętrzną, czyli powierzchowność człowieka, lecz chce, żeby mieć nierównie większe staranie o czystość wewnętrzną, czyli o przymioty duszy, które stanowią całą zasługę człowieka w Oczach Pana Boga.

ZASTOSOWANIE. Abyśmy więc na to upomnienie nie zasłużyli, powinniśmy głównie pracować nad ukształceniem w sobie człowieka wewnętrznego, dążyć do cnót prawdziwych, a obok tego kształcić się w przymiotach człowieka zewnętrznego. Kto by sądził, że pobożność, do której się otwarcie przyznaje, uwalnia go od wymagań grzeczności i przyzwoitości towarzyskiej, lub nawet od prostej uprzejmości i delikatności, właściwej stanowisku, jakie w społeczeństwie zajmuje, ten sądziłby nierozumnie; a zrażałby tylko innych do pobożności, czyniąc ją wstrętną w oczach świata. Strzeż się tego.

UCZUCIA [**]. Gorąco pragnij postępować w chrześcijańskiej doskonałości w Oczach Pana Boga i ludzi.

POSTANOWIENIE [***]. Myśl często o tych słowach Apostoła: “Przemyśliwamy (czynimy) dobra nie tylko przed Bogiem, ale też przed ludźmi” (II, Kor. VIII).

 

 

II. Punkt.

Chrześcijanin dbały o swą wartość wewnętrzną.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Trzy rzeczy czynią człowieka chrześcijaninem wewnętrznym, godnym ściągnąć na siebie upodobanie i Miłość Bożą:

1) Czystość duszy, czyli wyzucie się z grzechu nie tylko śmiertelnego, ale o ile to możliwe, z grzechu powszedniego. W miarę tej czystości duszy Pan Bóg się nam udziela i daje się nam poznać.

2) Zjednoczenie ducha modlitwy z Panem Bogiem, przez wzbudzanie aktów strzelistych i przez częste wznoszenie myśli do Pana Boga, tak, aby każdy z nas według słów Apostoła, był człowiekiem Bożym; perfectus sit homo Dei (Tym. II, III), żyjący z Panem Bogiem i w Panu Bogu, widzący Pana Boga we wszystkim i wszystko w Panu Bogu.

3) Czystość intencji, którą pragniemy się podobać jedynie Panu Bogu, uduchowiając niejako wszystkie sprawy nasze.

ZASTOSOWANIE. Wejdź w siebie, a zobacz, jaka jest twoja czystość sumienia, zjednoczenie się z Panem Bogiem i dobroć intencji?… czy używasz środków i pobożnych ćwiczeń, niezbędnych dla każdego, kto tę czystość chce mieć większą, to zjednoczenie ściślejsze, tę intencję doskonalszą?…

UCZUCIA. Zawstydź i upokorz się przed Panem Bogiem, żeś jeszcze ani wewnętrzny, ani zjednoczony z Panem Bogiem, ani człowiek Boży.

POSTANOWIENIE. Chwyć się znowu z gorliwością i wytrwałością wszelkich środków, abyś wydoskonalił w sobie człowieka wewnętrznego.

 

 

III. Punkt.

Chrześcijanin dbały o cnoty zewnętrzne.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Ludzie, którzy widzą tylko pozory, sądzą o wewnętrznej wartości człowieka z jego zewnętrznych zalet; stąd wypływa, że Chrześcijanin chcąc, aby pobożność jego dla pożytku i zbudowania bliźnich szanowaną była, powinien na zewnątrz takim się okazać, aby pozyskał szacunek i zaufanie u ludzi. Do tego służą pewne przymioty zewnętrzne, które jednak zawsze powinny wypływać z cnót wewnętrznych:

1) postawa godna i poważna; ułożenie spokojne, ujmujące, a naturalne; rozmowa swobodna, miła, lecz przy tym wolna od zniewieściałości i światowości;

2) gościnność i ofiarność, połączona z bezinteresownością, gorliwość z roztropnością, prostota z nauką i przezornością;

3) spokój i jednostajność w postępowaniu; cierpliwość i pogoda umysłu w przeciwnościach, pokora w powodzeniu.

ZASTOSOWANIE. Zobacz, na czym ci zbywa pod tym względem, staraj się zaradzić brakom. Nie jest to dzieło dnia jednego, to owoc mozolnej pracy i ciągłego czuwania nad sobą — nie zrażaj się jednak trudnościami, bo czemu sam nie podołasz, tego dokaże Łaska Pana Jezusa, działającego z tobą.

ROZMOWA DUSZY [****] ze Św. Brygidą, która w stanie małżeńskim i wdowim umiała pogodzić pańskie ułożenie z wysoką świątobliwością i najzbawienniejszy wpływ wywarła na społeczeństwo, w którym żyła. Dzisiaj cały świat katolicki obchodzi jej pamiątkę.

 

 

 

Zachęcamy do uczczenia Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego ku czci Jej poświęconym: Miesiąc październik poświęcony ku czci Różańca Świętego — dzień 8

 

 

 

 

[*] Ażeby ta książka rozmyślań nie stała się tylko książką czytań duchowych, należy zatrzymać się chwilkę i celem jasnego zrozumienia zastanowić się dobrze nad każdym głównym zdaniem rozważania i zastosowania, tak jak gdyby każde zdanie tworzyło osobny ustęp. Twoje własne myśli i uwagi oświecą cię i wzruszą więcej, niż wszystkie inne, podane przez innych. Bylibyśmy użyli tej formy zdań od­dzielonych ustępami, gdyby nie to, że wtedy objętość książki stałaby się o wiele obszerniejszą, a tym samym i cena wyższą.

[**] Wzbudzaniu uczuć należy poświęcić jak najwięcej czasu, gdyż przez nie tylko rozmyślanie, czyli medytacja staje się modlitwą. One zapalą i rozniecą w nas ogień Mi­łości Bożej. One rozmyślaniu naszemu nadadzą pewnego na­maszczenia i utrzymają nas przez cały dzień w gorącości ducha. Niepodobna też, aby w ciągu rozmyślania nie obu­dziło się w nas wiele innych uczuć, które, jak już wspomnieliśmy, są nierównie skuteczniejsze, bo pochodzą z głębi własnej duszy lub z natchnienia Bożego.

[***] Nie dosyć jest czynić dobre postanowienia, należy przede wszystkim zachęcić się i zmusić moralnie do wyko­nania powziętych postanowień. W tym celu należy uważnie rozbierać motywy czyli pobudki, jakimi są:

1) Wielkie korzyści, wypływające z wiernego wypeł­nienia dobrych postanowień w tym i przyszłym życiu.

2) Słuszność i sprawiedliwość. Czegóż bowiem wyma­gają od nas przyrzeczenia dane na Chrzcie Świętym?… sama na­zwa Chrześcijanina…. ucznia i naśladowcy Jezusa Chrystusa? Jako też krótkość i wartość czasu?

3) Wielka łatwość wykonania… wszystko się ogranicza na kilku niewielkich usiłowaniach, na kilku umartwieniach, które Łaska Boża jeszcze łatwiejszymi czyni.

4) Radość. Jakże gładkim zadowoleniem napełnia nas trud lub ofiara podjęta z miłości ku Panu Bogu. A przede wszystkim jakąż to pociechę będziemy z tego mieli w go­dzinę śmierci.

5) W końcu konieczność dobrych postanowień wykona­nych czynem. Ale jednego potrzeba (Łuk. X. 42), powie­dział Pan Jezus, jednej tylko rzeczy, tj. bym się uświęcił i zbawił, a do tego konieczne mi są dobre, a silne i skute­czne postanowienia.

[****] Rozmowa duszy czyli właściwa modlitwa jest bardzo zaleconą przez mistrzów życia duchownego. Uczucia i po­stanowienia, podane w punktach rozmyślania, dostarczą za­wsze obfitego do niej przedmiotu. Można ją częściej powta­rzać prowadząc raz z tą, drugi raz z inną osobą Trójcy Przenajświętszej, albo z Przeczystą Boga Rodzicielką. Albo z którym ze Świętych Patronów swoich, według własnej pobożności i natchnienia. W rozmowie duszy, czyli w modli­twie, zakończającej rozmyślanie, jest rzeczą bardzo poży­teczną ofiarować Panu Bogu praktyczne postanowienia na ten dzień i prosić Go usilnie o Łaskę wytrwania.
Często­kroć tracimy cały owoc rozmyślania, jeśli nie czynimy praktycznych postanowień na ten właśnie dzień, w którym rozmyślamy, albo nie prosimy gorąco o pomoc z Nieba, do wykonania dobrych posta­nowień, rachując zbyt wiele na własne siły.

Rozważania duchowe należy zakończyć odmówieniem „Ojcze nasz“ lub „Zdrowaś Marya”.

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023

Newsletter

Otrzymaj za darmo: Niezbędnik modlitewny za dusze czyśćcowe.
Jeśli chcesz otrzymywać żywoty świętych, codzienne rozmyślania, modlitwy za dusze czyśćcowe, nowenny przed świętami, wypełnij poniższy formularz.
Zaznacz: *
Regulamin *