Przewodnik prawdziwej pobożności

 

Brunon Vercruysse SI

1886 rok.

 

Zobacz imprimatur

czyli

 

NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA

na każdy dzień roku

O Życiu Pana naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych,

którzy żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości.

 

 

TOM I

(od 1 stycznia do 30 czerwca)

 

 

NIHIL OBSTAT.

Gdy książka pod tytułem: ,,Przewodnik prawdzi­wej pobożności czyli Nowe, praktyczne rozmyślania na każdy dzień roku Życia Pana naszego Jezusa Chrystusa zgodną jest we wszystkim z przepisami Wiary Świętej Katolickiej i moralności i bardzo pożyteczną tak dla osób duchownych jako też świeckich, przeto daje jej Ordynariat Metropolitalny najchętniej aprobatę i zaleca ją wiernym do czytania.

 

 

OD OBDYNABTATD METBOPOL. O. Ł.

Lwów, dnia 11 sierpnia 1885.

+ Seweryn

Arcybiskup.

 

 

Modlitwa przed rozmyślaniem.

O Panie mój i Boże! Wierzę mocno, że jesteś tutaj obecny i że Oczy Twoje ku mnie są zwrócone; upadam przed Tobą na kolana, czując się niego­dnym stanąć przed Obliczem Twoim, pełen jednak ufności w Twą nieskończoną Dobroć, błagam Cię pokornie o Łaskę, bym to rozmyślanie odprawił na Twoją większą Chwałę i mój duchowny pożytek. Oświeć mój rozum, wzrusz serce moje, wzmocnij mą wolę, abym Cię lepiej poznał, bardziej ukochał i wierniej Tobie służył.

O tę Łaskę proszę za wstawieniem się Najświętszej Panny Maryi, moich Świętych Patronów i Patronek, i mego Anioła Stróża. Amen.

 

 

Modlitwie tej towarzyszyć musi nasza własna wewnę­trzna praca, — niemniej sumiennie zachować należy pobożne praktyki i przepisy, podane przez mistrzów życia duchownego, od których zachowanie prawie cała wartość rozmyślania zależy.

Przepisy te są:

Pokaż przepisy

1) Wieczorem zastanowić się dobrze nad punktami rozmy­ślania i to tak, jak gdybyśmy je mieli nazajutrz innym powtórzyć — zajmować należy nimi myśli nasze, kładąc się do snu i ze snu się budząc — w modlitwie też porannej prosić o Łaskę dobrego rozmyślania.

2) Przed modlitwą przygotowawczą spytać się samego siebie: W czyjejże obecności mam stanąć za chwilę?…. i dlaczego?…

3) Przy końcu rozmyślania zmówić : „Ojcze nasz” lub „Zdro­waś Marya“ i zrobić krótki jakby egzamin, jak też to roz­myślanie odprawiłem? Jeżeli dobrze, podziękuję Panu Bogu za to, jeżeli źle, zastanowię się, z jakiej to przyczyny, aby je na przyszły raz usunąć.

4) Jeżeli dla wielkiego osłabienia ciała lub znużenia umysłu czujemy się niezdolnymi do odprawienia rozmyślania, to przejdźmy przynajmniej w myśli wszystkie czynności, które w tym dniu nas czekają. Pomyślmy nad tym, jak dobrze je wypełnić — dobrze wobec Pana Boga i wobec ludzi — postanówmy silnie tak je wykonać i prośmy Pana Boga, by raczył każdą czynność nasze pobłogosławić.

5) Możemy także oskarżać się przed Panem Bogiem z dziecięcą prostotą i ufnością, tak jak się oskarżamy przy Świętej Spo­wiedzi…. z naszej nieudolności w rozmyślaniu, z naszej nędzy duchowej, z naszych błędów i braków, wyliczając je szczegółowo.

 

Uniżmy, upokórzmy się w ten sposób przed Panem Bogiem i po tej modlitwie bądźmy cierpliwszymi, zgodniejszymi z Wolą Bożą i gorliwymi w wypełnianiu dobrych uczynków — oto co nazywamy także rozmyślaniem bardzo dobrze odprawionym. „Z owocu drzewo bywa poznane”, powiedział Pan Jezus. “Ex fructu arbor agnoscitur” (Mat. XII, 33).

 

 

I. Wyobraź sobie Pana Jezusa w otoczeniu słuchają­cych Go Apostołów.

II. Proś o ducha wiary i żarliwości, jakim byli napełnieni Apostołowie.

 

 

I. Punkt.

Skarb wiary powierzony Apostołom.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE [*]. Wszystkie narody ziemi miały być ściśle połączone z sobą jednym i tym samym wyznaniem, jedną Wiarą w te same dogmaty, w te same Sakramenty, w te same prawidła mo­ralne, aby tworzyć, do końca świata jedno dzie­dzictwo czyli jeden Kościół Chrystusowy. Przed wstąpieniem wtedy do Nieba musiał Zbawiciel obmyślić środki, aby utrzymać jedność i niena­ruszalność tej Wiary, której nauczał, a której Skarb złożył w ręce Apostołów: Tak też uczynił:

  1. rozkazując im, aby nauczali ludzi, jak mają wierzyć i wypełniać to wszystko, co On im wy­kładał, a wierzyć i wypełniać nic nie dodając ani też ujmując: Nauczajcie je chować wszystko, com wam kiedykolwiek przykazał (Mat. XXVIII);
  2. zsyłając na nich Ducha Świętego, Ducha Prawdy: A Ja posyłam Obietnicę Ojca Mego na was: Ducha Prawdy, Który od Ojca pochodzi (Luk. XXIV. — Jan XV);
  3. dając im zapewnienie, że nieomylność w przedmiocie Dogmatów Wiary i nauki moralnej będzie do końca świata własno­ścią następców Piotra, do którego powiedział: Jam prosił za tobą, aby nie ustała wiara twoja (Łuk. XXIII).

ZASTOSOWANIE. Przed dwudziestu przeszło wie­kami zorganizował Pan nasz Jezus Chrystus swój Kościół, a jakim utworzył Go wówczas, takim Go widzimy dzisiaj. Stoi On Sam Jeden na niewzruszonej opoce, wpośród zmian i rozlicznych przewrotów świata. Skarb Wiary, Który Mu Boski Założyciel w osobie pierwszych Apostołów powierzył, do dnia dzisiej­szego przechowany nietknięty. Idąc za Tradycją, każdy może być pewien, że wierzy i wyznaje tę samą Naukę, jaką Pan nasz Jezus Chrystus i Apostołowie Jego ogłaszali; że zatem jest w prawdziwym Ko­ściele Chrystusowym, że może i powinien mieć nadzieję dostania się z tegoż Kościoła Wojującego na ziemi, do Kościoła Tryumfującego między Wy­brańców Niebieskich.

UCZUCIA [**]. Uwielbienie. — Wesele ducha. — Wdzięczność — Gorąca chęć przyczynienia się do rozkrzewiania wiary.

POSTANOWIENIE [***]. Zachęcać się będę do życia bogobojnego słowami Apostoła: Tocz dobry bój wiary i tak dostępuj żywota wiecznego. (I do Tym. VI).

 

 

II. Punkt.

Zbawienie przyobiecane wierzącym.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Kto uwierzy i ochrzci się, zbawion będzie, u kto nie uwierzy, będzie potępiony (Mk. XVI). Gdy się uważnie zastanowimy nad tymi słowami Pana naszego Jezusa Chrystusa, znajdziemy przed­miot i wielkiej radości i wielkiej obawy: radości, albowiem wskazują nam drogę łatwą i pewną do zbawienia wiecznego; obawy, albowiem zawie­rają nie tylko potępienie otwartych odstępców lub kacerzy, ale i Katolików podwójnej kategorii, a potępienie tych, którzy z pogardą rozprawiają o pewnych Dogmatach Wiary albo przyklaskują nie­godziwej zasadzie: Mniejsza o Wiarę, jeśli się żyje uczciwie: domyślne potępienie tych, którzy z uszanowaniem przyjmują wszystkie Dogmaty Wiary, prowadzą jednak życie niezgodne z wyznaniem Wiary. Wiara zaś bez uczynków, mówi Św. Jakub, martwa jest (R. II), i gdy przyjdzie Syn Człowieczy, dodaje Chrystus Pan, odda każdemu według uczynków jego (Mat. XVI).

ZASTOSOWANIE. Czy nie należysz do tej ostat­niej kategorii? Przejdź w myśli wszystko, w co wierzysz o złości i zgubnych skutkach powsze­dniego grzechu; o czci powinnej Panu Bogu na każdym miejscu, a zwłaszcza na miejscu świętym, o nadzwyczajnej potrzebie zwalczenia twej panującej namiętności, a potem zobacz, czy postępowa­nie twoje zgadza się z przekonaniem? Czyli innymi słowami, jaką jest twoja wiara w praktyce?

UCZUCIA. Zbawienne zawstydzenie się na myśl o owej nie konsekwencji i sprzeczności; oska­rżaj się przed Panem Bogiem i proś o przebaczenie.

POSTANOWIENIE. Od dnia dzisiejszego będę pilniej się starał, ażeby postępowanie moje było w większej zgodzie z wiarą.

 

 

III. Punkt.

Dar czynienia cudów obiecany pierwszym chrześcijanom.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Na poparcie Nauki przyrzekł Pan Jezus Apostołom i nowo nawróconym moc czy­nienia cudów: Oto, rzecze, cuda tych co uwierzą: w imię moje czarty wyrzucać będą; nowymi języ­kami będą mówić, węże będą brać i choćby co śmiertelnego pili, szkodzić im nie będzie. Na chorych ręce będą kłaść, a będą zdrowi. (Mar. XVI). Wszystko to, jak potwierdza historia, wykonało się dosłownie.

ZASTOSOWANIE. Uwielbiaj, podziwiaj Dobroć i Mądrość Bożą, używającą zawsze stosownych środków do celu: aby pogan nawrócić, – czyni cuda, a gdy już raz wiarę przyjęli i zostali w Niej umocnieni, – przestaje je czynić, aby wiernym całą zasługę Wiary pozostawić.

ROZMOWA DUSZY z Panem Jezusem. — Uwielbienie — Dziękczynienie.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. uczczenia Najświętszej Maryi Panny w miesiącu maju: Nabożeństwo majowe – dzień 13
  2. uczczenia Zmartwychwstania Pańskiego: Nabożeństwo na okres wielkanocny.

 

 

 

[*] Ażeby ta książka rozmyślań nie stała się tylko książką czytań duchowych, należy zatrzymać się chwilkę i celem jasnego zrozumienia zastanowić się dobrze nad każdym głównym zdaniem rozważania i zastosowania, tak jak gdyby każde zdanie tworzyło osobny ustęp. Twoje własne myśli i uwagi oświecą cię i wzruszą więcej, niż wszystkie inne, podane przez innych. Bylibyśmy użyli tej formy zdań od­dzielonych ustępami, gdyby nie to, że wtedy objętość książki stałaby się o wiele obszerniejszą, a tym samym i cena wyższą.

[**] Wzbudzaniu uczuć należy poświęcić jak najwięcej czasu, gdyż przez nie tylko rozmyślanie, czyli medytacja staje się modlitwą. One zapalą i rozniecą w nas ogień Mi­łości Bożej. One rozmyślaniu naszemu nadadzą pewnego na­maszczenia i utrzymają nas przez cały dzień w gorącości ducha. Niepodobna też, aby w ciągu rozmyślania nie obu­dziło się w nas wiele innych uczuć, które, jak już wspomnieliśmy, są nierównie skuteczniejsze, bo pochodzą z głębi własnej duszy lub z natchnienia Bożego.

[***] Nie dosyć jest czynić dobre postanowienia, należy przede wszystkim zachęcić się i zmusić moralnie do wyko­nania powziętych postanowień. W tym celu należy uważnie rozbierać motywy czyli pobudki, jakimi są:

1) Wielkie korzyści, wypływające z wiernego wypeł­nienia dobrych postanowień w tym i przyszłym życiu.

2) Słuszność i sprawiedliwość. Czegóż bowiem wyma­gają od nas przyrzeczenia dane na Chrzcie Świętym?… sama na­zwa Chrześcijanina…. ucznia i naśladowcy Jezusa Chrystusa? Jako też krótkość i wartość czasu?

3) Wielka łatwość wykonania… wszystko się ogranicza na kilku niewielkich usiłowaniach, na kilku umartwieniach, które Łaska Boża jeszcze łatwiejszymi czyni.

4) Radość. Jakże gładkim zadowoleniem napełnia nas trud lub ofiara podjęta z miłości ku Panu Bogu. A przede wszystkim jakąż to pociechę będziemy z tego mieli w go­dzinę śmierci.

5) W końcu konieczność dobrych postanowień wykona­nych czynem. Ale jednego potrzeba (Łuk. X. 42), powie­dział Pan Jezus, jednej tylko rzeczy, tj. bym się uświęcił i zbawił, a do tego konieczne mi są dobre, a silne i skute­czne postanowienia.

Często­kroć tracimy cały owoc rozmyślania, jeśli nie czynimy praktycznych postanowień na ten właśnie dzień, w którym rozmyślamy, albo nie prosimy gorąco o pomoc z Nieba, do wykonania dobrych posta­nowień, rachując zbyt wiele na własne siły.

[****] Rozmowa duszy czyli właściwa modlitwa jest bardzo zaleconą przez mistrzów życia duchownego. Uczucia i po­stanowienia, podane w punktach rozmyślania, dostarczą za­wsze obfitego do niej przedmiotu. Można ją częściej powta­rzać prowadząc raz z tą, drugi raz z inną osobą Trójcy Przenajświętszej, albo z Przeczystą Boga Rodzicielką. Albo z którym ze Świętych Patronów swoich, według własnej pobożności i natchnienia. W rozmowie duszy, czyli w modli­twie, zakończającej rozmyślanie, jest rzeczą bardzo poży­teczną ofiarować Panu Bogu praktyczne postanowienia na ten dzień i prosić Go usilnie o Łaskę wytrwania.

Rozważania duchowe należy zakończyć odmówieniem „Ojcze nasz“ lub „Zdrowaś Marya”.

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023