Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

Rozmyślanie.

DAR UMIEJĘTNOŚCI.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — O Duchu Święty, poucz mnie do głębi o marności rzeczy ludzkich.

Rozważanie.

1. Przez Dary bojaźni, męstwa, pobożności i rady, Duch Święty kieruje przede wszystkim naszym życiem moralnym; natomiast przez inne dary — umiejętności, rozumu i mądrości — kieruje bezpośrednio naszym życiem teologicznym, czyli naszym współżyciem z Panem Bogiem. Podczas gdy pierwsze cztery dary doskonalą szczególnie cnoty moralne, te trzy ostatnie doskonalą cnoty teologiczne. Są to tak zwane dary życia kontemplacyjnego, czyli życia modlitwy i zjednoczenia z Panem Bogiem.

Na drodze do Pana Boga spotykamy wielką przeszkodę: stworzenia, które swoim powabem działają na nas, pociągają nas i usiłują zatrzymać na sobie. Dobra zmysłowe i widzialne odrywają nas od Pana Boga — Dobra nie-skończonego — które wymyka się spod naszych zmysłów. Wierzyć, że Pan Bóg jest wszystkim, że jest jedynym dobrem, jedyną szczęśliwością i ufać Mu wyłącznie, gdy On ukrywa się przed naszym spojrzeniem; wierzyć, ze stworzenia są niczym, być przekonanym o ich marności, podczas gdy one ukazują się nam tak pociągająco, tak czarująco, to niełatwe dla nas, którzy żyjemy, posługując się zmysłami. Prawda, że Wiara przychodzi nam na pomoc i w jej świetle rozważaliśmy tyle razy te Prawdy, jednak w praktyce nasze rozumowania często zawiodły. Wobec powabu jakiegoś stworzenia zapominaliśmy, a może także zdradziliśmy Stworzyciela. Potrzeba więc dużej pomocy boskiego światła, które by nas wewnętrznie oświeciło bez posługiwania się naszym rozumowaniem tak ograniczonym i ciężkim. To światło właśnie wlewa do naszej duszy Duch Święty przez Dar umiejętności. Ten dar ułatwia nam nie rozumowanie o marności rzeczy, lecz daje nam żywe i konkretne jej przeżycie, ukazuje nam ją tak jasno, że nie nasuwa już nam ona wątpliwości. Pod wpływem tego Daru, Franciszek z Asyżu natychmiast opuszcza towarzystwo wesołków, by poślubić panią Biedę, a kiedy ojciec oburzony wyrzuca go, woła w uniesieniu ducha: „Odtąd nie będę już mówił ojciec Piotr Bernardone, lecz Ojcze nasz, Który jesteś w Niebie!”

Pod wpływem tego Daru, Teresa z Avila pisze swoje sentencje: „Wszystko przemija, Pan Bóg tylko się nie zmienia. Jeśli masz Pana Boga w sercu, nie zabraknie ci niczego: wystarcza Jego Miłość” (Pr. 62), a Błogosławiona Maria Bertilla umiera mówiąc: „Trzeba pracować tylko dla Pana Jezusa, wszystko inne jest niczym”.

2. Kierowany Darem umiejętności, Św. Jan od Krzyża nakreślił słynną drogę „nic”, drogę, która omijając wszystkie dobra stworzone, prowadzi prostą i stromą ścieżką na górę doskonałości, na której dusza spotyka się z Panem Bogiem. „Nic, nic — powtarza Święty — ani to, ani tamto; ani dobra ziemskie, ani dobra niebieskie”, czyli ani upodobania i pociechy duchowe, lecz Sam Pan Bóg. Takie wyrzeczenie, ogołocenie, taka nagość niepokoi biedną naturę ludzką. Lecz dusza oświecona przez Ducha Świętego rozumie: „nic” we wszystkim, „albowiem wszystko marność, oprócz miłości Pana Boga i Służby Jemu Samemu” (Naśl. 1, 1, 4). W miarę jak Dar umiejętności rozwija się w niej, dusza rozumie, kosztuje tego „nic” stworzeń, które daje jej przedsmak wszystkiego, tj. Pana Boga i odczuwa potrzebę unikania ich, a zatapiania się w Nim. To pierwszy krok do kontemplacji.

„Wszelki byt stworzony w porównaniu z Nieskończonym Bytem Pana Boga, jest niczym” (J. K.: Dr. I, 4, 4): niczym są cuda stworzenia, niczym wspaniałe dzieła umysłu ludzkiego, niczym wiedza najuczeńszych ludzi. Pan Bóg Sam znaczy i daje wartość wszystkim rzeczom, bo są one Dziełem Rąk Jego, lub są wykonane przez człowieka dla Jego Chwały.

W najpiękniejszych naszych przedsięwzięciach, w trosce o rzeczy tej ziemi, Duch Święty przypomina nam Słowa Pana Jezusa: „Cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, jeżeli traci samego siebie lub się potępi?” (Łuk. 9, 25) i te drugie: „Troszczysz się i niepokoisz o wiele rzeczy, a przecież tak niewielu, bo jednej tylko rzeczy potrzeba” (tamże, 10, 41-42). W ten sposób daje nam zrozumieć, że istota rzeczy polega na łączności z Panem Bogiem, a wszystko inne jest mało ważne i bardzo często próżne.

Następnie, wobec piękności stworzeń, Dar umiejętności, chociaż ukazuje nam ich nicość istotną, nie zaprzecza doskonałości względnych, jakie się w nich znajdują, lecz ukazuje je nam wyłącznie jako ślady, odblask Nieskończonej Doskonałości Pana Boga. Właśnie w tym świetle zmienia się stworzenie z przeszkody na drabinę, po której człowiek wstępuje do Pana Boga. „Dusza czuje się wielce pobudzona do miłości swego Umiłowanego Pana Boga przez rozważanie stworzeń, jako że wszystkie stworzenia są Dziełami Jego własnej ręki” (J. K.: P. d. 4, 3).

Duszy głęboko oświeconej Darem umiejętności stworzenia już więcej nie przeszkadzają na drodze do Pana Boga; czy bowiem rozważa ich nicość, czy też piękno, jakie Pan Bóg w nich złożył, czy pozbawia się ich, czy używa ich z konieczności, zawsze prowadzą ją one do Pana Boga i skłaniają do szukania i miłowania jedynie Jego Nieskończonej Piękności.

Rozmowa.

„Boże mój, tutaj na ziemi wszystko jest marnością. Czegoż mogę szukać i pragnąć tutaj na ziemi, gdzie nie ma nic czystego? Wszystko tutaj jest marne, niepewne, zwodnicze, oprócz kochania Ciebie, Panie, i czynienia zawsze dobrze. Lecz nie mogę Cię miłować doskonale, jeśli nie będą gardził sobą i światem”.

„Duszo moja, niech ci nie będzie ciężko oddalić się od przyjaciół i znajomych: oni często przeszkadzają boskim pociechom. Gdzie są towarzysze, z którymi grałem i śmiałem się? Nie wiem: odeszli, opuścili mnie. A to, co zauważyłem wczoraj, gdzie jest? Zmarniało. Wszystko przeminęło. A więc mądrym jest tylko ten, kto służy Tobie, o Panie, gardząc życiem niższym i całym jego powabem”.

„Strzeż mnie, Boże mój, cd szukania radości świata. Błagam Cię, oderwij serce moje od wszelkiego przywiązania do marności ziemi. Pociągnij mnie na wyżyny krzyża: abym szedł za Tobą, gdziekolwiek idziesz. Biedny i ogołocony, jak wygnaniec na świecie i nieznany, chętnie przebywam z Tobą” (Czcig. Tomasz a Kempis).

„Zabierz mi, o Boże mój, wszystko, co mię odwodzi od Ciebie, a udziel mi wszystkiego, co mnie prowadzi do Ciebie. Weź mnie, abym żył cały i zawsze dla Ciebie” (Św. Mikołaj z Flúe).

„Oderwij, błagam Cię, Panie, gorącą i słodką silą Twojej Miłości rozum mój i serce moje od wszystkich rzeczy ziemskich, abym umarł z miłości dla Miłości Twojej, jak Ty raczyłeś umrzeć z miłości ku mnie” (Św. Franciszek). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. uczczenia Krzyża Świętego w miesiącu Wrześniu ku czci Jego poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Krzyża Świętego – dzień 25
  2. uczczenia Świętych Aniołów Stróżów w miesiącu Wrześniu ku Ich czci poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Świętych Aniołów Stróżów – dzień 25
  3. uczczenia Bł. Bronisławy w miesiącu Wrześniu ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Bł. Bronisławy – dzień 25
  4. uczczenia Świętego Patrona dnia dzisiejszego, Bł. Władysława z Gielniowa: Nabożeństwo do Bł. Władysława z Gielniowa, Prezbitera, Patrona Polski.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023