Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

DOBRA INTENCJA — PIERWSZY WARUNEK POWOŁANIA ZAKONNEGO.

 

 

Pan Jezus pozostawił naszej wolnej woli decyzję, czy zechcemy za Nim pójść. „Jeśli chcesz być doskonałym… pójdź za Mną!” Według dzisiejszego Prawa Kościelnego do Zakonu może wstąpić ten, kto jest członkiem Kościoła Katolickiego, jest wolny od przeszkód prawnych, ma dobrą intencję i posiada odpowiednie uzdolnienia. Warunki te można uważać za znak Woli Bożej, wołającej człowieka do Służby Chrystusowi. Spośród tych znaków szczególnie ważne są: dobra intencja i odpowiednie uzdolnienia.

 

1. Co to jest dobra intencja?

 

Sam Pan Jezus mówi nam, jaką intencją powinien kierować się kandydat do stanu zakonnego: „Jeśli chcesz być doskonałym, pójdź za Mną!” Należy więc szukać w Zakonie doskonałości ewangelicznej, tzn. szczególnego podobieństwa i zjednoczenia z Chrystusem Panem, przez naśladowanie Jego Życia posłusznego, ubogiego i dziewiczego. To główna intencja. Pobudka ta nie wyklucza oczywiście innych celów, które nieraz stanowią odrębność danego zgromadzenia, jak np. naśladowanie Pana Jezusa w Jego Życiu modlitwy, w Jego Miłości do dzieci, do chorych itp. To są też dobre pobudki, jeśli tylko podporządkowane są zasadniczej intencji: oddawać Panu Bogu Chwałę i zbawić własną duszę. Naganną intencją kierowałby się ten, kto by szedł do Zakonu by ustąpić woli rodziców, by nie mieć kłopotów materialnych, uniknąć trudności w życiu i pracy, by dojść do godności i urzędów. Takiemu kandydatowi brakowałoby pierwszego i najważniejszego znaku powołania.

— Zastosowanie. Chyba wszyscy wstępowaliśmy do Zakonu w tym celu, by służyć Panu Bogu i zbawić duszę, naśladować Chrystusa Pana i rozszerzać Jego Królestwo. Czy widzimy w sobie ten idealizm pierwszych lat? Bo, niestety, to piękne nastawienie można stracić. Zamiast szukać doskonałości w naśladowaniu Chrystusa Pana ubogiego, posłusznego, najczystszego, można zacząć szukać powodzenia, oklasków, władzy, albo spokoju i wygody. A szukając tego, czego nie wolno szukać w zakonie, traci się ducha zakonnego, a można stracić i samo powołanie i po latach wystąpić, skoro nie znajdzie się tego, czego na darmo się szukało. Pytajmy więc siebie często ze Św. Bernardem: Ad quid venisti? „Po coś tu przyszedł?”

— Postanowienie. Podtrzymywać w sobie ciągle miłość do Pana Jezusa.

 

2. Jak ważna jest dobra intencja.

 

W postępowaniu moralnym człowieka intencja jest rzeczą zasadniczą. Wprawdzie dobra intencja nie może zmienić czynności z natury złej (np. kłamstwa) na dobrą. Cel nie uświęca środków. Dobra intencja jednak podnosi wartość czynów dobrych, np. uczynku miłości. Im czystsze i szlachetniejsze nasze pobudki, tym więcej wartości ma nasze postępowanie. I odwrotnie: najlepszy w sobie czyn traci zupełnie lub częściowo swą wartość moralną, jeśli intencja jest zła lub niezupełnie czysta. „Człowiek widzi co się pokazuje, a Pan patrzy na serce” (1 Król 16, 7).

Słusznie więc Kościół Święty domaga się od kandydata do stanu zakonnego przede wszystkim dobrej intencji; pragnie bowiem, aby człowiek dokonał tego ważnego kroku nie tylko dobrowolnie, bez przymusu, ale też z najczystszych pobudek. Tylko wtedy życie zakonne spełnia swe zadanie, gdy ugruntowane jest na silnej podstawie Miłości Chrystusa Pana. Doświadczenie wieków wykazuje, że każda społeczność zakonna podupada lub ginie zupełnie, kiedy członkowie nie mają czystej intencji przy wstąpieniu, albo po ślubach zatracają pierwotne ideały i kierują się nieszlachetnymi pobudkami. Biedny to klasztor, kiedy zamienia się w przytułek, lub w którym zakonnicy szukają tylko zaspokojenia wygody czy ambicji. Domagając się dobrej intencji, Kościół Święty dąży do tego, by Zakony były tym, czym powinny być: zastępami dusz szlachetnych, wspaniałomyślnych, oddanych całkowicie Chrystusowi Panu i Jego Sprawie.

— Zastosowanie. Przypominajmy sobie często, że pierwszym i najważniejszym zadaniem osoby zakonnej jest: przez wierne przestrzeganie reguły i konstytucji dążyć do doskonałości, upodabniać się do Chrystusa Pana. Wszystko inne ma służyć temu celowi. Można nawet ciężko grzeszyć, jeśli się o tym zupełnie zapomni. Kiedy grzeszy ciężko zakonnik przeciwko obowiązkowi dążenia do doskonałości? Jeśli często przekracza śluby albo Regułę w ważnych punktach; jeśli nałogowo i z pogardy łamie Regułę lub Konstytucje, nawet w rzeczach drobnych; jeśli postanawia sobie wyraźnie nie dążyć do doskonałości; jeśli wreszcie swoim przykładem narusza poważnie karność zakonną. Nie jest to chyba ideał, który nam kiedyś przyświecał.

— Postanowienie. Miłość do Pana Jezusa uważać za najgłębsze źródło ideału zakonnego.

 

 

Modlitwa.

Dziękuję Ci Jezu, że skierowałeś kiedyś oczy moje ku tak wielkim ideałom. Odnów i utwierdź we mnie ukochanie franciszkańskich ideałów zakonnych przez czystą i wielkoduszną miłość ku Tobie. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na uroczystość Epifanii tj. Trzech Króli.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  4. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 18.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 11.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  7. uczczenia w oktawie Świętej Tajemnicy Trzech Króli, tj. Epifanii: Nabożeństwo na Święto Epifanii, tj. Trzech Króli.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024