Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

EWANGELICZNA PODSTAWA ŻYCIA ZAKONNEGO.

 

 

Zaczniemy rozmyślania o życiu zakonnym, które ma być przedłużeniem życia Świętej Rodziny w Nazarecie. W dzisiejszej swej postaci i bogactwie jest życie zakonne wynikiem dwudziestowiekowego rozwoju, którym kierował Duch Święty. Zasadnicza jednak myśl, podstawa tego życia zawarta jest w Ewangelii i pochodzi od samego Zbawiciela. Życie zakonne to bliższe obcowanie z Panem Jezusem.

 

1. Wezwanie.

 

Pewnego razu bogaty młodzieniec zapytał Pana Jezusa: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” (Łuk. 18, 18). Zbawiciel był chyba radośnie zdziwiony takim pytaniem człowieka młodego i zamożnego. Ludzie z tych warstw i w tym wieku nieczęsto zadają podobne pytania. Większość ma inne zainteresowania i ideały. Pan Jezus odpowiada: „Znasz Przykazania: nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie mów fałszywego świadectwa, czcij ojca i matkę swoją!” (Łuk. 18, 20). Wskazuje Pan Jezus młodzieńcowi zwykłą drogę do życia wiecznego, która wszystkich obowiązuje. A ten jest w tak szczęśliwym położeniu, że może spojrzeć w oczy Jezusowi i odpowiedzieć: „Tego wszystkiego strzegłem od młodości mojej” (Łuk. 18, 21). Czego mi jeszcze brak? Był to jeden z uprzywilejowanych, jedna z tych jasnych dusz, które od zarania młodości idą dobrą drogą, a jednak czują w sobie jakiś niepokój. Zwykłe życie z zachowaniem Bożych Przykazań nie daje im zadowolenia, jest w nim za mało głębi. Pragną z całą rozrzutnością młodości oddać Panu Bogu wszystko.

Co na to Pan Jezus? Św. Marek pisze, że Pan Jezus spojrzał z Miłością na młodzieńca (zob. Mk 10, 21). Wzrok Mistrza musiał rozbłysnąć radością, kiedy spoczął na tej pięknej, czystej, młodej duszy. Jakież szczęście musiało napełnić serce młodzieńca! W tym spojrzeniu Pana Jezusa był przedsmak Nieba, a jednocześnie wezwanie na tę jedyną i wąską drogę, którą szedł Mistrz: „Jeśli chcesz być doskonałym, idź, sprzedaj wszystko co masz i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; a przyjdź i pójdź za Mną!” (Mat. 19, 21).

Słowa te miały doniosłe znaczenie dla przyszłości Królestwa Bożego. Możemy je uważać za chwilę ogłoszenia nowego rodzaju życia: życia zakonnego. Bo tym jest właśnie powołanie zakonne: wezwaniem, zaproszeniem Bożym do bliższego naśladowania Chrystusa Pana, które nie obowiązuje wszystkich, które Pan Jezus wysyła niektórym duszom przez ciche, a wymowne wołanie Łaski. Wprawdzie trzeba było wiele wieków rozwoju, by życie zakonne przybrało dzisiejszą swą postać. Zasadnicza jednak jego treść zawiera się już w Ewangelii.

— Zastosowanie. Św. Franciszek rozumiał jasno, że życie zakonne jest urzeczywistnieniem ideału, który postawił Pan Jezus młodzieńcowi ewangelicznemu. Reguła pierwotna tak się zaczyna: „Reguła życia tych braci jest ta, ażeby żyli w posłuszeństwie, w czystości i bez własności i tak naśladowali Naukę i Przykład Pana naszego Jezusa Chrystusa, który mówi: Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj co masz i rozdaj ubogim a będziesz miał skarb w Niebie. A potem przyjdź i pójdź za Mną’ (Mat. 19, 21)” (Bonmann). Te słowa podkreślają wyraźnie, że Zakon nasz wyrasta z Ewangelii, wprowadza w życie wezwanie Chrystusa Pana.

— Postanowienie. Wielki szacunek dla życia zakonnego.

 

2. Wezwanie do zupełnego zaparcia i oddania się Panu Bogu.

 

Pan Jezus powiedział do wszystkich: „Jeśli kto chce iść za mną, niech zaprze samego siebie, weźmie krzyż swój na każdy dzień i naśladuje Mnie” (Łuk. 9, 23). Każdy Chrześcijanin musi praktykować zaparcie się siebie: musi wyrzec się tego, co pociąga go do grzechu, opanowując swe namiętności. Św. Paweł Apostoł mówi, że Chrzest Święty, Sakrament narodzin nowego Chrześcijanina, jest śmiercią starego człowieka i przyjściem na świat nowego. „Czy nie wiecie, że wszyscy, którzykolwiek ochrzczeni jesteśmy w Chrystusie Jezusie, w Śmierci Jego ochrzczeni jesteśmy? Aby jako Chrystus Zmartwychwstał przez Chwałę Ojca, tak i my byśmy w nowości życia chodzili” (Rzym. 6, 3-4). Zanim woda Chrztu spłynie po czole, mówi się: „Wyrzekam się” i „wierzę”. Wyrzeka się złego i oddaje się Panu Bogu.

W stanie zakonnym to nie wystarcza. Trzeba wyrzec się nie tylko grzesznego przywiązania do świata, ale świata w ogóle, aby być zupełnie wolnym i oddać się bez zastrzeżeń Chrystusowi Panu, naśladując Go w Jego ubóstwie, czystości i posłuszeństwie. „Jeśli chcesz być doskonałym, idź sprzedaj co masz…, a przyjdź i pójdź za Mną!” W słowach tych poleca Pan Jezus wyraźnie wyrzec się wszelkiego posiadania. Pośrednio zawiera się w nich także zachęta do wyrzeczenia się małżeństwa, bo życie rodzinne, utrzymanie dzieci jest niemożliwe, gdy człowiek nic nie ma. W każdym razie
i ta ofiara na równi z posłuszeństwem należy do całości naśladowania Chrystusa Pana, Który prowadził Życie Dziewicze i był posłuszny aż do śmierci krzyżowej. Przez śluby zakonne pogłębia to, co się dokonało przez Chrzest Święty: doskonalej umiera światu, a zmartwychwstaje dla Pana Boga. Dlatego istnieje podobieństwo między ceremoniałem Chrztu Świętego i obłóczynami: zdjęcie świeckiego ubrania, włożenie habitu, świeca płonąca, zmiana imienia — przypominają bardzo Chrzest Święty.

— Zastosowanie. Czy mamy wzniosłe pojęcie o życiu zakonnym? Czy jesteśmy przekonani, że istotą jego jest codzienne wyrzekanie się świata, jego przyjemności i naszego własnego ja; codzienne, coraz doskonalsze oddawanie się Chrystusowi Panu, naśladowanie ubogiego, ukrzyżowanego, posłusznego Pana Jezusa? Czy może urobiliśmy sobie jakiś swój „ideał” zakonny? Im żywiej przyświecać nam będzie ten prawdziwy, ewangeliczny ideał życia zakonnego, tym bardziej życie nasze będzie Służbą Bożą. Świat przestanie nas krytykować, a przynajmniej jego krytyka nie będzie miała podstaw, jeśli będziemy się starali naprawdę urzeczywistniać tę podstawową ideę życia zakonnego.

— Postanowienie. Wielki szacunek dla życia zakonnego.

 

 

Modlitwa.

Ponieważ miłowałeś mnie, mój Jezu i miałeś zaufanie do mej młodzieńczej wielkoduszności, powiedziałeś i do mnie: Porzuć wszystko i pójdź za Mną! Dziękuję Ci za to z całego serca! Daj mi coraz lepiej rozumieć zaszczyt i szczęście obcowania z Tobą! Spraw, bym doskonale odpowiedział na Twe Wezwanie, idąc za Tobą z coraz gorętszą i wspanialomyślniejszą miłością. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na uroczystość Epifanii tj. Trzech Króli.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  4. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 15.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 8.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  7. uczczenia w oktawie Świętej Tajemnicy Trzech Króli, tj. Epifanii: Nabożeństwo na Święto Epifanii, tj. Trzech Króli.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024