Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

IDEAŁ ŻYCIA KLASZTORNEGO.

 

 

Uroczystość Świętej Rodziny ma wyjątkowe znaczenie dziś, kiedy życie rodzinne jest tak rozbite, Msza Święta i Brewiarz ukazują nam Życie Świętej Rodziny jako Wzór dla naszych rodzin, a także jako ideał życia zakonnego.

 

1. Rodzina Święta stanowi jedność w miłości.

 

Św. Paweł Apostoł ukazuje w Lekcji idealny obraz rodziny; tajemnicą jej jest wzajemna miłość. „Bracia! Przyobleczcie się tedy jako wybrani Boży, święci i umiłowani w tkliwe miłosierdzie, w dobrotliwość, w pokorę, w cichość, w cierpliwość, jedni drugich znosząc i odpuszczając sobie, jeśli kto ma skargę przeciw komu; jako i Pan odpuścił wam, tak i wy. A nadto wszystko miejcie miłość, która jest węzłem doskonałości. A pokój Chrystusowy, do którego też wezwani jesteście w jednym ciele, niech panuje w sercach waszych. Słowo Chrystusowe niechaj mieszka w was obficie” (Kol 3, 12-16).

Żadna rodzina nie wypełniła tych wskazań tak doskonale jak Rodzina Święta. Żadna nie była tak wybrana, święta i umiłowana, w żadnej nie było tyle dobroci, miłości, cichości, pokory. Nie mieli sobie oczywiście co wybaczać, bo we współżyciu tych Świętych Istot nie było najmniejszej skazy. Wszystkie Ich tęsknoty i pragnienia skierowane były ku jednemu celu: ku wypełnieniu Woli Bożej. Jedna siła ożywiała wszystkich: Święta Miłość Boża. Cóż więc mogło Ich dzielić? Stanowili jedno serce i jedną duszę. A z tego zespolenia w miłości czerpali moc, by w pokorze i cierpliwości znosić wszystkie doświadczenia zewnętrzne, jakie Opatrzność Boża na Nich zesłała. Panował tam prawdziwie „pokój Chrystusowy” i mieszkało już nie tylko Słowo Chrystusowe, ale Sam Chrystus.

— Zastosowanie. Nie ma piękniejszego wzoru życia zakonnego nad Rodzinę Świętą. Jej obraz miał chyba przed oczyma Św. Franciszek z Asyżu, kiedy w Regule pisał, że miłość wzajemna Braci powinna być większa niż miłość matki do swego dziecka. Ten sam ideał mają na myśli Konstytucje Kapucyńskie, pisząc, że „Bracia zgromadzeni w Świętym Imieniu Jezusa mają być jednym sercem i jedną duszą. Jako prawdziwi uczniowie Chrystusa mają się nawzajem z całego serca miłować, jedni drugich znosić, bezustannie ćwiczyć się w miłości ku Panu Bogu i współbraciom”.

Niech każdy z nas stara się w swoim zakresie urzeczywistniać ten ideał, choć domaga się to ciągłego zaparcia. Pielęgnujmy w naszych domach ducha rodzinnego. Bo przecież życie zakonne nie wyrywa nas z rodziny, tylko zmienia nam rodzinę. W rodzinie zakonnej każdy powinien znaleźć obfite wynagrodzenie za porzucone szczęście rodziny naturalnej. Prawdziwa atmosfera rodzinna domu zakonnego jest najlepszą strażniczką obserwancji zakonnej i najsilniejszym bodźcem do pracy. Daje człowiekowi siłę do znoszenia wspólnych doświadczeń i trudności. Obyśmy i my mogli powtórzyć słowa dzisiejszego Introitu: „Jakże miłe są Przybytki Twoje, Panie Zastępów! Wzdycha i tęskni dusza moja do Przedsionków Pańskich” (Ps. 84/83/, 2-3).

— Postanowienie. Pielęgnować w naszych domach ducha rodzinnego, a Służbę Bożą stawiać zawsze na pierwszym miejscu.

 

2. Życie Rodziny Świętej jest skierowane ku Panu Bogu.

 

Tę idealną rodzinę, o której mówi Św. Paweł Apostoł, cechuje oprócz wielkiej miłości całkowite skierowanie życia ku Panu Bogu. „Wszystko, cokolwiek czynicie w słowie albo w uczynku, wszystko w Imię Pana Jezusa Chrystusa, dziękując przez Niego Bogu i Ojcu” (Kol 3, 17). Miłość rodzinną musi rozjaśnić Chwała Boża i pełnienie Woli Bożej. Te wymagania spełnia najlepiej Święta Rodzina.

Nie milknie w Niej Chwała Boża. Józef, mąż sprawiedliwy miał niewątpliwie ręce zajęte pracą, a serce przy Panu Bogu. Marya bez przerwy śpiewa dalej w Sercu Swe Magnificat. A z Serca Pana Jezusa, niby ze złotej kadzielnicy unosi się nieustannie woń uwielbienia i miłości dla Ojca. Te Deum tak piękne, że cały wszechświat nie może zdobyć się na podobne. A kiedy Pan Jezus, Marya i Józef gromadzili się na wspólną modlitwę, z jakimże skupieniem całe Niebo musiało Im się przysłuchiwać.

Życie jest wtedy całkowicie ku Panu Bogu skierowane, gdy nie tylko dźwięczy Chwałą Bożą, ale również pełni Wolę Bożą. Trzy Najświętsze Istoty z Nazaretu są i tu ideałem. „Co chcesz, Panie, abym czynił?” (Dz. Ap. 9, 6) — pytanie to zdaje się być ciągle na ustach i w sercu Św. Józefa. Dosłuchać się go można we wszystkich wydarzeniach, które opowiada Ewangelia. Ponieważ Pan Bóg tak chce, Józef bierze Maryę do siebie (zob. Mat. 1, 24), idzie z Nią do Betlejem (zob. Łuk. 2, 4), ucieka do Egiptu (zob. Mat. 2, 14) i wraca do Nazaretu (zob. Mat. 2, 21-23). A Marya żyje zawsze Swoim hasłem: „Oto Ja Służebnica Pańska” (Łuk. 1, 38). Żyje Nim w radosnych i bolesnych chwilach życia: w stajence betlejemskiej, na wygnaniu, w cichym domku Nazaretańskim. „Oto idę, o Boże, pełnić Wolę Twoją” (Żyd. 10, 7) — to była intencja, z którą Pan Jezus przychodził na świat; ona będzie kierowała wszystkimi Jego krokami. Pan Jezus zostaje w świątyni — jak Ewangelia dzisiejsza opowiada — by spełnić Wolę Ojca. Dlatego też wróci w ukrycie Nazaretu, by wypełnić Wolę Ojca (zob. Łuk. 2, 43-51).

— Zastosowanie. Treścią naszego życia zakonnego ma być również oddawanie Chwały Panu Bogu i pełnienie Jego Świętej Woli. „Dniem i nocą niech się z domów zakonnych wznosi Chwała Boża!” — mówią Konstytucje Kapucyńskie. Chwalmy Pana Boga przez godne odmawianie Oficjum, przez pobożne odprawianie Najświętszej Ofiary i uczestniczenie w Niej, przez prace podejmowaną dla Pana Boga i w zjednoczeniu z Panem Bogiem. Biada tym, którzy zaniedbują Chwałę Bożą na rzecz świeckich zajęć!

Jeśli chodzi o pełnienie Woli Bożej, to po to właśnie złożyliśmy ślub posłuszeństwa, aby w woli przełożonego mieć jasno wyrażoną Wolę Bożą i pełnić Ją. Czy oddawanie Chwały Panu Bogu i pełnienie Woli Bożej jest naszą główną troską, zasadniczym celem naszego życia? Jeśli tak, to nawet najskromniejszy nasz dom spełnia wielkie zadanie i — jak cichy domek Nazaretański — jest źródłem błogosławieństwa dla całej okolicy. Wtedy sprawdzają się i na nas słowa Graduału dzisiejszej Mszy Świętej: „Szczęśliwi, którzy mieszkają w Domu Twoim, Panie, ci ustawicznie mogą Cię chwalić” (Ps. 84/83/, 5).

— Postanowienie. Modlić się o wytrwanie w powołaniu.

 

 

Modlitwa.

Dzięki Ci, o Boże, za tyle cichego szczęścia, które mi dałeś w Domu Twoim! Wybacz mi wszystkie uchybienia przeciw miłości wzajemnej, którymi zakłóciłem rodzinną atmosferę. Pragnę gorąco naśladować Przykład Twej Świętej Rodziny. „O jedno proszę Pana, jednego pragnę: bym mógł przebywać w Domu Pańskim po wszystkie dni życia” (Ps. 27/26/, 4). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na uroczystość Epifanii tj. Trzech Króli.
  2. poznania Nauki katolickie na Święto Najświętszej Rodziny.
  3. Nauki katolickie o szczęściu domowym i katolickim wychowaniu w rodzinie.
  4. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  5. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  6. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 14.
  7. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 7.
  8. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  9. uczczenia w oktawie Świętej Tajemnicy Trzech Króli, tj. Epifanii: Nabożeństwo na Święto Epifanii, tj. Trzech Króli.
  10. uczczenia Świętej Tajemnicy dnia dzisiejszego, Najświętszej Rodziny: Nabożeństwo do Świętej Rodziny.
  11. modlitwy w rodzinie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024