Źródło: O. Jerzy od Św. Józefa, Chleb powszedni. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. Wyd. OO. Karmelitów Bosych Kraków 1959

 

 

 

 

Rozmyślanie.

I. Pokora Maryi.

II. Zawstydzenie dla naszej pychy.

 

 

,,Gdy usłyszała, zatrwożyła się na słowa Jego i rozwa­żała, co by to było za pozdrowienie” — (Łuk. 1, 29).

 

I. — Także i dziś skierujmy swoje spojrzenie na wznio­sły obraz Zwiastowania Maryi i rozważmy zachowanie się Najświętszej Dziewicy. Przytoczone słowa Pisma Świętego rzucają światło na stan duchowy Maryi: „Gdy to usły­szała, zatrwożyła się”. W doskonałym spokoju ducha wysłuchała te słowa, nie tracąc bynajmniej duchowej równowagi dopóki anioł mówił. Dopiero gdy pozdrowie­nie skończyło się, zatrwożyła się wzniosłą treścią słów. Jasne jest, że Marya przez niebiańskie oświecenie po­jęła ich znaczenie i doniosłość. Możemy bowiem uważać za pewne, że przez szczególną Pomoc Bożą każde z tych słów jak promień światła przenikało do Jej Duszy. Teraz rozważa i myśli nad tym, co słyszała. Jedno Jej wydaje się przedziwne, że słowa te mogą się do Niej odnosić. Czyż ja mam być Łaski pełną? Czyż ja mam być Błogosławioną wpośród wszystkich niewiast? Już zbyt wielkim szczęściem byłoby dla mnie móc zobaczyć przyszłą Matkę Syna Bożego. Czy to nie pomyłka, złu­dzenie, albo może mamidło szatańskie? Oto myśli Maryi.

Święta Teresa zachwycona tym wspaniałym przykła­dem Królowej Nieba wzywa nas: „Naśladujmy choć trochę pokorę Dziewiczej Matki Bożej; choćbyśmy też mniemali, że upokarzamy się bardzo głęboko, to jednak wiedzmy, że pozostajemy jeszcze bardzo daleko od tej pokory, którą jako dzieci takiej Matki mieć powinniśmy” (Droga dosk., R. 13, 3).

 

II. — Porównajmy teraz pokorne zachowanie się Maryi z naszym zachowaniem się i naszymi myślami i uczu­ciami jakie przeżywamy, gdy nas spotyka jakieś za­szczytne wyróżnienie lub pochwała.

Marya przestra­szyła się pochwalnych słów Anioła, a nas unoszą często myśli pełne zarozumiałości i dumy.

Musimy wiedzieć, że pochlebne sądy, jakie tworzymy sobie o samych so­bie, są najczęściej sądami stronniczymi.

Pochwały bliź­nich winne nam być również podejrzane.

O, gdybyśmy wiedzieli, jak my sami siebie oszukujemy!

Upokarzajmy się, bo pokora to prawda.

Prawda zaś przynosi nam zawsze pokój, prawdziwe zadowolenie i radość. Patrzmy na Maryę: im więcej rozważa treść Pozdrowienia Aniel­skiego, tym więcej się zdumiewa i tym więcej czuje się niegodną. Patrzy na Anioła czy się nie pomylił co do Jej Osoby i czy nie otrzyma jakiego dalszego wyjaśnienia tych tajemniczych słów.

A my zachowujemy się zupełnie przeciwnie: ulegamy pokusie próżnego upodobania w so­bie i w ten sposób padamy w pułapkę złego ducha.

Natomiast popadamy w niepokój i zamieszanie, gdy zachodzą choćby tylko pozory, że nam odmawiają uzna­nia, którego oczekiwaliśmy z powodu rzekomej naszej zdolności, lub udanych dzieł.

Marya uważa się za nie­godną i myśli, że została niesłusznie pochwalona, a my staramy się wynieść ponad drugich, gdy tylko choćby promyk przychylności albo uznania spotka nas od ludzi.

Jeśli chcemy więc mieć pokój serca i być wolnymi od przykrych niespodzianek, myślmy zawsze o sobie pokor­nie i nie pragnijmy od nikogo słów uznania.

Bardzo dobrze nam radzi Tomasz a Kempis: „Wielki ma nie­pokój serca, kto zważa na pochwały lub nagany. Po­chwała ludzka nie czyni świętszym ani też nagana gor­szym. Czym jesteś tym jesteś i nie można cię nazwać większym niż okazujesz się przed Panem Bogiem” (Naśl. Ks. II, r. 6, 2-3).

Zawartość strony

Modlitwa.

O Błogosławiona, a jednak pokorna Matko mojego Pana, uproś mi Łaskę zrozumienia tej cnoty pokory tak miłej Bogu. Chcę wszelkimi sposobami zwalczyć w sobie ducha wynio­słości i próżności, a pogrążyć się w głębokiej pokorze. Ugrun­tować życie moje duchowne na trwałej podstawie, a serce moje uczynić sposobne na przyjęcie Jezusa. Wyproś mi, o najpokorniejsza Służebnico Pańska Łaskę i siłę, abym miał odwagę gardzić sobą, nie wymagał nigdy nagrody za swoje dobre uczynki, ale we wszystkim oddawał wraz z Tobą „Królowi Wieków Nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, Jedy­nemu Bogu cześć i Chwałę na wieki wieków. Amen” (1 Tym 1, 17).

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 13
  4. uczczenia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w czasie trwania oktawy: Nabożeństwo do Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej.
  5. uczczenia Świętej Patronki dnia dzisiejszego, Św. Łucji, Panny i Męczenniczki: Nabożeństwo do Św. Łucji, Panny i Męczenniczki.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023