Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

IZRAEL WYBRAŃCEM BOŻYM.

 

 

U kolebki rodzaju ludzkiego nastąpiła pierwsza, bardzo jeszcze niejasna zapowiedź Wcielenia. Nasi pierwsi rodzice opuścili Raj w zupełnym ubóstwie, pozbawieni swego dziedzictwa, ale z nadzieją w sercu. Do wypełnienia tej nadziei miały upłynąć tysiące lat, bowiem Pan Bóg w Swej Mądrości chciał odpowiednio przygotować rodzaj ludzki na największe w dziejach wydarzenie: na wkroczenie Słowa Przedwiecznego w życie ludzkości. Pierwszym kamieniem, znaczącym to przygotowanie było wybranie ludu, z którego miał Zbawiciel pochodzić jako Człowiek.

 

1. Pan Bóg wzywa do wielkiej ofiary.

 

Pismo Święte Starego Zakonu nie przedstawia dziejów powszechnych, ani też dziejów jednego narodu, lecz dzieje zbawienia. Celem jego jest ukazanie Drogi Bożej, poczynając od pierwszej zapowiedzi zbawienia, aż do urzeczywistnienia tej obietnicy w Panu naszym Jezusie Chrystusie, „gdy nastała pełność czasu” (Gal. 4, 4). Dlatego po obszernym opowiadaniu o Adamie i jego pierwszych potomkach, o Noem i nowej obietnicy zbawienia, jaką otrzymał syn jego Sem (zob. Ks. Rodz. 9, 26-27), podaje tylko tzw. „tablice pokoleń” (zob. Ks. Rodz. 10). Dopiero od Abrahama, potomka Sema, zapowiedzi stają się znowu obszerniejsze, Abraham bowiem miał się stać praojcem ludu wybranego. Był on synem Tarego z Ur w Chaldei. Później mieszkał w Haran. Pismo Święte opowiada:

„I rzekł Pan do Abrahama: Wynijdż z ziemi twojej i od rodziny twojej i z domu ojca twego, a idź do ziemi, którą ci wskażę” (Ks. Rodz. 12, 1). Takie wezwanie skierował Pan Bóg do człowieka ze świata pogańskiego. Było to wezwanie do wielkiej ofiary. Abraham miał rozstać się ze swoją rodziną. która skłaniała się już do pogaństwa. Co więcej, miał porzucić swoją dotychczasową ojczyznę i zamienić ją na zupełnie obcy, nieznany kraj. „Wynijdź z ziemi twojej…, a idź do ziemi, którą ci wskażę”. Doprawdy było to żądanie wymagające od człowieka wielkiej wiary.

— Zastosowanie. Czy to wybranie Boże nie powtarza się dzisiaj w każdym powołaniu do Zakonu lub do kapłaństwa? Czy nie urzeczywistniło się także w naszym życiu? Wtedy chodziło o utorowanie drogi do ludzkości zapowiedzianej Łasce; dziś chodzi o wprowadzenie Łaski do duszy jednostki, a przez nią do dusz tysięcy. Pan Bóg wciąż nawołuje przede wszystkim do ofiary: „Wynijdź z ziemi twojej i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, a idź do ziemi, którą ci wskażę”. „Słuchaj córko, patrz i nakłoń ucha twego, a zapomnij narodu twego i domu ojca twego. I będzie pożądał król śliczności twojej” (Ps. 45/44/, 11). Oto Pan Bóg, oto Chrystus Pan ubiega się o naszą niepodzielną miłość i wzywa jednocześnie do wielkich zadań. „Będę ci błogosławił i wsławię imię twoje”. Mamy szczególny udział w Łasce Chrystusowej. „Będę błogosławił błogosławiącym tobie, a przeklnę tych, którzy cię przeklinają”. Opatrzność Boża strzeże nas jak źrenicy oka (zob. Ps 105/104/, 15). „Uczynię cię narodem wielkim… w tobie będą błogosławione wszystkie narody”. Słowem i przykładem, ofiarą i modlitwą mamy zbawiać dusze. Mamy być ojcami wielu dzieci Bożych, podporą chwiejącego się Królestwa Bożego na ziemi, jak niegdyś Św. Franciszek.

— Postanowienie. Głęboka wdzięczność za Łaskę powołania.

 

2. Pan Bóg wzywa do wzniosłego zadania.

 

Następnie rzekł Pan Bóg do Abrahama: „Uczynię cię narodem wielkim i będę ci błogosławił, i wsławię imię twoje i będziesz błogosławiony. Będę błogosławił błogosławiącym tobie, a przeklnę tych, którzy cię przeklinają, a w tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (Ks. Rodz. 12, 2-3). Abraham miał stać się ojcem wielkiego narodu, przedmiotem szczególnej Opieki Bożej, pod warunkiem, że zgodzi się na ofiarę, jakiej od niego Pan Bóg żąda. Jest to wezwanie do rzeczy wielkich i wielka Łaska Pana Boga. Chociaż bowiem Abraham w przyszłości okaże się człowiekiem silnej wiary, tak że Św. Paweł Apostoł będzie go mógł stawiać wiernym za przykład (zob. Rzym. 4, 20-21; Gal 3, 6-9; Żyd. 11, 8-10), to jednak charakter jego nie jest wolny od cieni i słabości. Nie na podstawie własnej swej godności wszedł Abraham w Boży Plan zbawienia, lecz postawiła go tam niczym nie skrępowana Miłość Pana Boga. „Zmiłuję się nad tym, komu jestem miłościw, a Miłosierdzie okażę temu, nad kim się ulituję” (Rzym. 9, 15; Ks. Wyj. 33, 19).

Jak odpowiedział Abraham na to wezwanie Łaski Bożej? Pismo Święte mówi krótko: „Wyszedł wtedy Abraham, jak mu Pan przykazał” (Ks. Rodz. 12, 4). Wielkodusznie składa tę ofiarę, chociaż z pewnością odczuwa jej ciężar. Niewzruszenie opiera się na Słowach Bożych, choć po ludzku wszystko zdaje się przemawiać przeciwko wypełnieniu się Bożej Obietnicy. „Przeciw nadziei —pisze Św. Paweł Apostoł — uwierzył on w nadzieję, aby stał się ojcem wielu narodów… A nie zachwiał się w wierze, ani oglądał się na obumarłe swe ciało, ani obumarłe łono Sary, choć miał już prawie sto lat. I co do Obietnicy Bożej nie zachwiał się przez niedowiarstwo, ale umocniony wiarą dał Chwałę Bogu, wiedząc na pewno, że cokolwiek przyobiecał, mocen jest uczynić” (Rzym. 4, 18-21).

W ten sposób rozpoczęły się dzieje Izraela jako ludu wybranego, tak doniosłe dla zbawienia świata. Współdziałali tu: Pan Bóg i człowiek. Pan Bóg przez ofiarowanie Swej Łaski, człowiek przyjmując Ją całą mocą swej wiary.

— Zastosowanie. Dziękujmy Panu Bogu za powołanie! Nie jest to nasza zasługa, lecz Łaska Pana Boga, „Który nas wybawił i wezwał Świętym Swym Wezwaniem, nie dla uczynków naszych, ale według własnego postanowienia Łaski” (2 Tym. 1, 9). Im wierniej odpowiemy wezwaniu Łaski Bożej, tzn. im bardziej oderwiemy się wewnętrznie od świata, od spraw ciała i krwi, wrastając duchem w Sprawy Boże, w Sprawy Chrystusowe, tym większy będzie nasz osobisty udział w Błogosławieństwie i Łasce Chrystusowej, tym więcej Błogosławieństwa i Łaski przekazywać będziemy

— Postanowienie. Radosne oddanie się powołaniu.

 

 

Modlitwa.

„Dzięki czynię Temu, Który mnie umocnił, Chrystusowi Jezusowi Panu naszemu, że… poczytał mnie za wiernego i powierzył urząd” (1 Tym 1, 12). Przepraszam Go pokornie za wszelkie uchybienia memu powołaniu. Odnawiam moje oddanie się Służbie Bożej przez święte śluby. Błagam słowami, którymi modlił się za mnie Kościół Święty w czasie obłóczyn, aby Jezus Chrystus, „Który wyrwał mnie z marności świata, uwolnił mnie także od światowego sposobu życia i obdarzał mnie Łaską wytrwania, bym zasłużył na nagrodę przyobiecaną tym, którzy wytrwali do końca”. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 11
  4. uczczenia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w czasie trwania oktawy: Nabożeństwo do Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023