Źródło: O. Jerzy od Św. Józefa, Chleb powszedni. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. Wyd. OO. Karmelitów Bosych Kraków 1959

 

 

 

 

Rozmyślanie.

Jak Pan Jezus pomnażał się w Mądrości i Łasce:

I. w Oczach Boga Ojca,

II. w oczach ludzi. 

 

 

„A Jezus pomnażał się w Mądrości i w latach, i w Łasce u Boga i u ludzi” — (Łuk. 2, 52).

 

I. — Z powyższego świadectwa Ewangelii wnioskujemy, że Pan Jezus z Nazaretu cieszył się dobrą opinią wśród tamtejszych mieszkańców. Uznanie to zdobył sobie swoim sprawiedliwym postępowaniem i miłością czynną, jaką wszystkich otaczał. Aby nas jednak uchronić przed chorobliwym ubieganiem się o poklask u ludzi i pokazać, że opinia ludzka bez rzeczywistej uczciwości i sprawiedliwości przed Panem Bogiem nie ma istotnie wartości, Ewangelista podaje, że Pan Jezus miał najpierw uznanie u Boga, a potem u ludzi. Co mianowicie u Pana Boga i w Jego Oczach jest wielkie i święte, to naprawdę jest wielkie i święte. Omylne oko ludzkie może uważać coś za rozumne i dobre, co jednak samo w sobie i przed Bogiem może być mimo pozorów złym i nierozumnym. Co ci to pomoże, że nawet cały świat uważać cię będzie za mądrego i dobrego, jeśli w Obliczu Pana Boga jest coś w tobie przeciwnego Jemu? Już jeden grzech ciężki może cię uczynić wstrętnym Jego oczom. I przeciwnie, co ci to zaszkodzi, choćby wszyscy ludzie gardzili tobą i mieli cię za głupiego, a nawet wskutek fałszywych oskarżeń uznawali za niegodziwego, jeśli sumienie twoje jest czyste? 

Święty Filip Nereusz zwykł był mawiać: „Tym jesteś; czym jesteś przed Panem Bogiem”. Tylko w tym leży trudność, iż nie możesz wiedzieć, jakim jesteś istotnie w Oczach Bożych; dlatego musisz być zawsze małym w oczach własnych, a mieć ambicję, aby się we wszystkim podobać Panu Bogu. Nie myśl jednak, że aby spodobać się Panu Bogu, musisz się porwać na coś wielkiego. Pan Bóg ma upodobanie nie w wielu i wielkich czynach, ale raczej w tym, żebyśmy nasze zwyczajne czyny spełniali z szczerym sercem, bez samolubstwa i bez oglądania się  na względy ludzkie.

 

II. — Pan Jezus pomnażał się w Mądrości i Łasce także w oczach ludzkich. Jego święta skromność, Jego miła uprzejmość i inne cnoty służyły nie tylko ku Chwale Ojca Niebieskiego ale też służyły ku zbudowaniu wszystkich, którzy Go obserwowali i z Nim przestawali. Każdy, kto zbliżał się do Niego, mógł już wtedy z całej Jego postaci i zachowania się wyczuwać coś nadprzyrodzonego. Póki nie nadszedł jeszcze czas opowiadania ludziom słowem o dobrym Ojcu Niebieskim, Pan Jezus wykorzystywał wszelką sposobność, by pociągnąć ludzi do Pana Boga Swoim przykładem. Chciał nas uprzedzić, że zanim zaczniemy mówić ludziom o Panu Bogu, musimy najpierw dawać im dobry przykład, oraz iż przykład więcej działa niż samo słowo. W czasie swojej publicznej działalności Pan Jezus powiedział Swoim Apostołom: „Niechaj świeci światłość wasza przed ludźmi, aby widzieli uczynki wasze dobre i chwalili Ojca waszego, Który jest w Niebiesiech” (Mat. 5, 16). W tych przepięknych słowach otworzył nam Pan Jezus wielkie możliwości apostołowania dobrym przykładem. 

Życie nasze i uczynki powinny być według słów Chrystusa Pana „światłością” bijącą w oczy ludzi. Nasze postępowanie powinna cechować szczerość, prostolinijność, prawość zamiarów. Po prostu powinna z nich przebijać prawda. Powinniśmy spełniać dobre uczynki nie tylko dlatego, że są same w sobie dobre i Panu Bogu miłe, ale aby także i bliźni z nich korzystali budując się nimi: „Aby widzieli uczynki nasze dobre”. Należy unikać skrajności: nie ukrywać specjalnie dobrych uczynków, zwłaszcza obowiązkowych, ale także nie obnosić ich na widok publiczny, by nie pozować na świętego. Gdy zaś dopuścimy innych na świadków naszego życia, to tylko z tą intencją, aby chwalili Ojca Niebieskiego, a nie nas. 

 

 

Modlitwa.

O Jezu, z przykrością serca patrzę na moje ubiegłe życie, które nie było tak budujące jak należało i jak przystało memu stanowi. Dotychczas byłem przekonany, że będę mógł spełnić obowiązek apostolstwa wiele mówiąc o Tobie, a nie pokazując Cię w moim życiu, zaniedbując w ten sposób najcenniejsze środki i narzędzia zbawiania dusz: umartwienie, ducha modlitwy i dobry przykład. Odtąd będę się uczył od Ciebie umiejętności zjednywania bliźnich dla Boga, rozpoczynając przede wszystkim od przykładnego osobistego życia. Amen. 

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na uroczystość Epifanii tj. Trzech Króli.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  4. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 18.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 11.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  7. uczczenia w oktawie Świętej Tajemnicy Trzech Króli, tj. Epifanii: Nabożeństwo na Święto Epifanii, tj. Trzech Króli.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024