Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

 

Rozmyślanie.

„JAM JEST DROGA”.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — O Jezu, słodki mój Mistrzu, weź mnie za rękę i prowadź do Ojca. Ty bowiem jesteś jedyną Drogą do ubawienia i do świętości.

Rozważanie.

1. Pan Jezus jest nie tylko Nauczycielem, Który nas uczy, jak dążyć do Doskonałości Ojca Niebieskiego, ale jest też zarazem żywym Wzorem tej Doskonałości. Ludzie, choćby najświętsi, są z natury swej człowieczej tak niedoskonali i w możliwościach swoich tak ograniczeni, że nie mogą nam służyć jako niezawodne wzory. Pan Bóg zaś, Który jest istotną Świętością, pozostaje dla nas ukryty, niewidzialny. Ale oto Syn Boży, żywy obraz Boga Ojca, staje się Człowiekiem i przez to samo Wcieleniem Nieskończonej Doskonałości Pana Boga. W Osobie Pana Jezusa Świętość Boża staje się dla nas widzialna, poznawalna i — by się tak wyrazić — namacalna. Doskonałość w Osobie Pana Jezusa staje się żywa, konkretna, uchwytna. Ojciec objawił Go światu, jako Swego Umiłowanego Syna, w Którym Sobie upodobał właśnie dlatego, że widzi w Nim doskonałe odbicie Samego Siebie i Swych Doskonałości. Toteż zsyła Go nam nie tylko jako Mistrza, ale i jako Wzór, gdyż od wieków „przejrzał nas i przeznaczył, abyśmy się stali na podobieństwo Syna Jego” (Rzym. 8, 29).

Sam Pan Jezus ogłosił się za jedyny nasz Wzór: „Jam jest Droga… Nikt nie przychodzi do Ojca, jeno przeze Mnie” (Jan 14, 6). Dał nam przykład, byśmy wiedzieli, jak można na tej ziemi zbliżyć się do Doskonałości Pana Boga. Wyraźnie nam powiedział, że winniśmy Go naśladować: „Dałem wam Przykład, abyście, jak ja wam uczyniłem, tak i wy czynili” (Jan 13, 15); „Uczcie się ode Mnie, żem jest cichy i pokornego Serca” (Mat. 11, 29). Naśladując Pana Jezusa, naśladujemy tym samym Ojca Niebieskiego; usiłując praktykować cnoty podobnie jak Chrystus Pan je praktykował, zbliżamy się do Nieskończonej Doskonałości Bożej; odtwarzając w sobie obraz Chrystusa Pana, odtwarzamy w sobie obraz Boga Ojca.

2. W Dziejach Apostolskich czytamy, że „począł Jezus czynić i uczyć” (Tamże 1, 1). Wszystkie Jego Czyny są Wzorem, według którego winniśmy kształtować nasze działanie. Cnotami, do których nas zachęca, On pierwszy jaśniał w najwyższym stopniu i w pełni Doskonałości. Dał nam przykład i wezwał nas, byśmy Go naśladowali; Nauką Swoją pouczył nas, jak mamy postępować, by stać Mu się podobnymi. Dlatego to tradycja Chrześcijańska od swego zarania głosi, że drogą do świętości jest naśladowanie Chrystusa Pana. Św. Jan od Krzyża mówi: „Przede wszystkim trzeba mieć ciągłe pragnienie naśladowania we wszystkim Chrystusa Pana, starając się upodobnić życie swoje do Jego Życia, nad którym często trzeba rozmyślać, by je umieć naśladować i zachowywać się we wszystkich okolicznościach tak, jak On by Sam się zachował” (Dr. 1, 13, 3).

Nie chodzi tu o czysto zewnętrzne, materialne naśladowanie Czynów Pana Jezusa, lecz o zrozumienie i przyswojenie sobie wewnętrznego usposobienia Duszy Pana Jezusowej, stosownie do rady Św. Pawła Apostoła: „To bowiem w sobie czujcie, co i w Chrystusie Jezusie” (Flp 2, 5). Tak pojmując obowiązek naśladowania, będziemy mogli wniknąć w to, co w życiu wewnętrznym Pana Jezusa było najgłębszym i najżywotniejszym i stanowiło istotną treść wszystkich Jego Czynów. Ten sposób naśladowania Pana Jezusa jest dostępny wszystkim, niezależnie od stanu i warunków życia. Zewnętrznych zaś form Życia Pana Jezusa nikt w pełni naśladować nie może, gdyż to jest zależne od okoliczności, w jakich każdy poszczególny człowiek żyje.

Rozmowa.

„O mój Jezu, Odwieczna Prawdo, jaką jest Nauka Twoja? Jaką otwierasz nam najpewniejszą drogę wiodącą do Ojca? Innej drogi nie widzę, jak ta, którą sam wytknąłeś i zbudowałeś niecą prawdziwej i niezgłębionej Miłości Twojej. Ty, Słowo Boże, oznaczyłeś ją śladami Krwi Twojej — to jest prawdziwie nasza droga.

„O Słowo Miłości i słodyczy pełne, mówisz mi: Oto utorowałem ci drogę i otworzyłem wrota przez Krew Moją. Nie ociągaj się i nie wahaj wkroczyć na nią, ale pomnij, że jestem Prawdą Odwieczną, idź szlakiem wytkniętym przeze Mnie i znaczonym Krwią Moją. Duszo moja! wstań i idź za Zbawicielem twoim, gdyż nikt nie dojdzie do Ojca, jeno przez Niego. O Jezu Najłaskawszy, o Chryste umiłowany, Ty jesteś Drogą, przez Ciebie tylko dojdziemy do Ojca” (Św. Katarzyna ze Sieny).

Jezu, jesteś prawdziwie wzorem moim i moją drogą. Widzę, że wszystko, co nam objawiłeś o Nieskończonej Świętości Ojca, wszystko, czego nas nauczyłeś, spełniałeś w Życiu Swoim i w Czynach Swoich. Przedziwnym jesteś Mistrzem, boś się przystosował do nieudolności mojej, która nie tylko chce wiedzieć, ale i widzieć jak i co w danym wypadku należy uczynić. Gdy mi ciężko upokarzać się, Ty zjawiasz się przede mną jako słabe i biedne Dzieciątko złożone w żłóbku, mające za schronienie stajenkę dla bydła. Albo znowu wskazujesz mi długie lata spędzone przy warsztacie ciesielskim w Nazarecie, czy też Twe upokorzenie przed sądem i na Krzyżu. Jeśli wzdrygam się przed posłuszeństwem, widzę Cię, o Wieczny Boże posłusznego Maryi i Józefowi, choć są stworzeniami Twoimi. Uległy jesteś sędziom i oprawcom swoim jak łagodny Baranek. Jeśli trudności mi nastręcza praktyka miłości bliźniego, wystarczy, bym się przyjrzał, jak czułą opieką otaczasz najbardziej zatwardziałych grzeszników i największych wrogów swoich. W Tobie, o Jezu, wszystko znaleźć mogę: Życie, Naukę, Przykład. W Tobie posiadam i widzę mego Boga, w Tobie mam Orędownika, Który mnie do Boga prowadzi, w Tobie odkrywam Mistrza i Wzór Świętości.

Jezu, dozwól mi powiedzieć, że podobnie jak Ojciec Niebieski Sobie upodobał, tak i dla mnie, nędznego stworzenia, stałeś się jedynym przedmiotem upodobania: czego tylko szukam, znajduję w Tobie. Ty Jeden mi wystarczasz.

Niechaj, Panie, słodka Twoja Postać na zawsze będzie wyryta w umyśle i w sercu moim, niech oczy duszy mojej zawsze patrzą na Ciebie. Spraw, bym umiał w każdej chwili upodobnić się do Ciebie, o Mistrzu, Wzorze i Drogo moja. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  2. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  3. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 29.
  4. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 22.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  6. Oktawa modłów o jedność Kościoła – dzień 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024