Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

 

Rozmyślanie.

JAM JEST ŻYCIE.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — Jezu, Źródło życia, wlewaj Swoje Życie coraz bardziej w duszę moją.

Rozważanie.

1. Pan Jezus tak zapowiedział Misję Swoją: „Ja przyszedłem, żeby życie miały i obficie miały” (Jan 10, 10). A jakie to życie nam daje? Życie Łaski, które jest uczestnictwem w Życiu Bożym.

Pan Jezus jest Słowem Wcielonym i jako Siewy posiada z Natury Życie Boże w tym samym stopniu i mierze, co Ojciec: „Jak Ojciec ma żywot Sam w Sobie, tak dał i Synowi, aby miał żywot w Sobie” (Jan 5, 26).

Ta pełnia Życia Bożego, dzięki zjednoczeniu hipostatycznemu (osobowemu), wylewa się na Człowieczeństwo Chrystusa. W zetknięciu się bezpośrednim z Bóstwem, z Którym łączy się w Osobie Słowa, Święte Człowieczeństwo Pana Jezusa jest przepełnione Życiem Boskim, czyli otrzymuje w Nim największe uczestnictwo za pośrednictwem „takiej pełności Łaski, że większej nie można sobie wyobrazić” (O Mistycznym Ciele Chrystusa). Łaska uświęcająca, która napełnia Duszę Pana Jezusa, jest tak zupełna, doskonała, mocna, przeobfita, że teologowie nie wahają się zwać Ją „Łaską nieskończoną”. „Spodobało się (Bogu) — twierdzi Św. Paweł Apostoł — aby w Nim (tj. w Chrystusie) mieszkała wszelka zupełność” (Kol. 1, 19), a Św. Jan przedstawia nam Go jako „pełnego Łaski i Prawdy” (Jan 1, 14). Lecz Pan Jezus nie chce zatrzymywać tylko dla Siebie tych niezmierzonych bogactw, pragnie mieć braci, aby z nimi dzielić się Swymi Dobrami. Dlatego też wydaje się na Mękę i umiera na Krzyżu, aby wysłużyć dla nas, Swoich członków, tę Łaskę, którą Sam posiada w całej pełni. I tak Chrystus Pan stał się dla nas Źródłem Łaski i Życia nadprzyrodzonego: „On jest tak pełny Łaski i Prawdy”, że „z tej nieprzebranej pełności Jego my wszyscy bierzemy” (Jan 1, 14 i 16). Oto jak dopływa do nas Życie Boże: Ojciec udziela go Słowu, Słowo Człowieczeństwu, które przyjęło w Tajemnicy Wcielenia i dopiero to Człowieczeństwo Chrystusa Pana udziela go duszom naszym.

2. Jak wszystko, co istnieje poza Panem Bogiem, tak również i Łaska jest stworzona przez Pana Boga. Pan Jezus, Bóg, czyli Słowo jest razem z Ojcem i Duchem Świętym, Stworzycielem Łaski. Lecz my teraz rozważamy Pana Jezusa jako naszego Odkupiciela, a więc jako Człowieka. Jako Człowiek jest On też Pośrednikiem Łaski, czyli Ten, kto nam Ją wysłużył również nam Jej udziela. Rzeczywiście Pan Jezus posiadając Nieskończony Skarb Łaski, mógł Ją wysłużyć i dla nas. I nie tylko wysłużył ją raz na zawsze, umierając za nas na Krzyżu, lecz bezustannie Jej udziela naszym duszom, sprawia ją w nas. W ten sposób Pan Jezus daje nam życie, jest naszym życiem, jedynym Źródłem naszego życia nadprzyrodzonego. Dlatego właśnie Łaska Pana Jezusa zwie się „Łaską Głowy”, albowiem te Łaskę wysługuje i rozdziela członkom Głowa.

Oto dwa bardzo cenne wnioski praktyczne. Kto chce otrzymać Łaskę, życie nadprzyrodzone, musi iść do Chrystusa Pana, musi być w Niego wszczepiony i żyć w Nim: „Kto ma Syna, ma żywot — poucza Ewangelista — kto nie ma Syna, nie ma żywota” (1 Jan 5, 12).

Łaska, która uświęca nasze dusze, jest w istocie swojej taka sama jak ta, która zdobi Najświętszą Duszę Pana Jezusa (zob. Św. Tomasz: III, qu. 8, a. 5). Bez wątpienia, miara i doskonałość jej w Panu Jezusie jest nieskończenie wyższa, lecz natura ta sama. A zatem Łaska w nas ma tę samą moc uświęcającą, te same sprawuje dążności co w Duszy Pana Jezusa. Zmierza do uświęcenia nas, kierując nas do życia w zjednoczeniu z Panem Bogiem i dla Jego Chwały. Pan Jezus więc udzielając nam Łaski, udzielił nam prawdziwie Swego Życia, złożył w naszej duszy zarodek świętości, stąd możemy żyć życiem podobnym do Jego Życia.

Rozmowa.

O Jezu, jak słodko jest zatapiać się w Twoim Świętym Człowieczeństwie pełnym wszelkich Skarbów Życia Bożego. Jakże mi trudno patrzeć bezpośrednio na Twoje Bóstwo, o Słowo Przedwieczne, ale stokroć łatwiej oglądać je w Twoim Człowieczeństwie. Tutaj myśl odpoczywa i nigdy nie jest dosyć podziwiać Twą Wielkość. O Jezu, Dusza Twoja jest tak bogata w Łaskę, tak świetlana i pełna Życia Bożego, że w Niej odbija się doskonale Twoja Chwała jako Jednorodzonego Ojca, a Człowieczeństwo Twoje ukazuje mi się jako jedyna droga i Źródło wszelkiej Łaski, i całego Życia Bożego, w którym ludzie mogą uczestniczyć. Ale również w Człowieczeństwo tak święte, tak chwalebne tak z Bogiem zjednoczone oglądam umęczone w okrutnych cierpieniach Krzyża. Wszystka Chwała jest tu zakryta, a oglądać można tylko Mękę, Śmierć, całkowite wyniszczenie. Lecz oto z krwawych Ran wypływa Źródło Życia. Przez Śmierć Swoją, o Jezu, wysłużyłeś nam Łaskę i Sam stałeś się dla nas Jedynym Jej Źródłem.

O Jezu, biegnę do Ciebie, zbliżam się do Ciebie, jak spragniony biegnie i zbliża się do źródła wody. „Daj mi, o Panie, Twojej wody, a nie będę pragnął na wieki, bo woda, którą Ty mi dajesz, stanie się we mnie źródłem wody tryskającej ku żywotowi wiecznemu” (zob. Jan 4, 14). O Jezu, Twoi Apostołowie, nie chcąc nawet pomyśleć o opuszczeniu Cię, mówili kiedyś: „Ty masz słowa żywota wiecznego” (Tamże 6, 69). Stokroć więcej masz niż słowa żywota, bo Sam jesteś Życiem i udzielasz go.

Ale, o Jezu, dozwól mi powiedzieć: Jeśli Łaska uświęcająca, której mi udzielasz i która ożywia moją duszę, jest co do natury ta sama, jak ta, która zalewa Twoją Najświętszą Duszę, dlaczego jestem tak niepodobny do Ciebie, tak dalekim nawet od cienia Świętości?

Rozumiem to: jeśli darmo mi dajesz Łaskę Swoją, to jednak nie chcesz, aby ona wzrastała we mnie bez współpracy mojej wolnej i dobrej woli. Często odczuwam w sobie przykrą walkę między wymaganiami Twojej Łaski a mojej złej natury i jakże często niestety, natura zwycięża Łaskę. O Panie, daj mi siłę zwyciężać się i zapierać siebie samego na każdym kroku. Niechaj Łaska i Życie Twoje zatriumfują we mnie na Chwałę Twoją i Twojego Zbawczego Dzieła.

„Cała moja dusza, moje serce i ciało i całe życie niech żyją dla Ciebie, o słodki mój Żywocie. Będę Cię miłował, o Panie, Świętości moja, będę Cię miłował i żył nie sobie lecz Tobie” (Św. Augustyn).  Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na uroczystość Epifanii tj. Trzech Króli.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  4. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 17.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 10.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  7. uczczenia w oktawie Świętej Tajemnicy Trzech Króli, tj. Epifanii: Nabożeństwo na Święto Epifanii, tj. Trzech Króli.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024