Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

 

Rozmyślanie.

JEZUS PIERWORODNY WSZELKIEGO STWORZENIA.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — Oświeć mnie, Panie Jezu, abym poznał pod pokorną postacią Dzieciątka niewysłowioną wielkość Syna Bożego.

Rozważanie.

1. „On (Pan Jezus) jest obrazem niewidzialnego Boga, pierworodny wszelkiego stworzenia. Albowiem w Nim wszystkie rzeczy zostały stworzone na Niebie i na ziemi. widzialne i niewidzialne… wszystko Przezeń i dla Niego stworzone zostało. A On jest przed wszystkimi i wszystko w Nim stoi” (Kol. 1, 15-17). W tych słowach Św. Paweł Apostoł streszcza Nieskończoną Wielkość Pana Jezusa. Jako Słowo jest On doskonałym obrazem Ojca, ponieważ ma tę samą Naturę i przez Niego został od wieków zrodzony. Jako Słowo jest pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ Ojciec zrodził Go przed wszelkim stworzeniem, owszem, Ojciec Przezeń — Słowo Swoje, Swoją Mądrość Nieskończoną, — stworzył wszystkie rzeczy. „I trzeba pamiętać — pisze Św. Jan od Krzyża — że przez tę postać Swego Syna patrzy Bóg Ojciec na wszystko stworzenie i tym samym daje stworzeniom byt naturalny, przymioty i dary naturalne oraz sprawia, że są piękne i doskonałe… Widzieć je… znaczy to samo, co uczynić je w Słowie, Synu Swoim” (P. d. 5, 4). Słowo jednak nie tylko jest pierworodnym wszelkiego stworzenia, lecz jako Bóg, razem z Ojcem jest również Stworzycielom, toteż „bez Niego nic się nie stało, co się stało” (Jan 1, 3).

Słowo posiada wszystkie te wielkości z natury, jednak przez Wcielenie a zatem przez zjednoczenie hipostatyczne (osobowe) stały się one wielkościami Pana Jezusa, prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka, dlatego też Św. Paweł Apostoł twierdzi, że w „Chrystusie mieszka cała pełnia Bóstwa cieleśnie” (Kol 2, 9). Pan Jezus chciał ukryć tę Nieskończoną Chwałę Bóstwa w pokorze żłóbka, ale my, oświeceni Wiarą i miłością, pragniemy Ją poznać i wywyższyć.

2. Pan Jezus jest pierworodnym, jest źródłem naszego bytu nie tylko w porządku przyrodzonym czyli odnośnie do stworzenia, ale również i przede wszystkim w porządku nadprzyrodzonym, tj. w życiu Łaski. Istotnie, „Bóg Ojciec postacią Swego Syna odział (stworzenia) pięknością, udzielając im bytu nadprzyrodzonego. Dokonało się to wówczas, gdy Syn Boży stał się Człowiekiem i podniósł człowieczeństwo do Piękności Bożej” (J. K.: P. d. 5, 4).

Słowo stało się Człowiekiem, aby nam udzielić życia nadprzyrodzonego. Pan Jezus przyszedł właśnie w tym celu, by nas uczynić synami Bożymi: On Jedyny Syn Boga z Natury, staje się w ten sposób pierworodnym między wielu braćmi, którzy w Nim i przez Niego stali się synami Bożymi przez Łaskę. Taki jest prawdziwy i tajemniczy plan podniesienia nas do stanu nadprzyrodzonego: „Błogosławiony Bóg i Ojciec…, Który nas ubłogosławił wszelkim Błogosławieństwem duchowym w Chrystusie…, Który wedle postanowienia Woli Swojej przeznaczył nas do przybrania za synów przez Jezusa Chrystusa” (Ef 1, 3-5).

Bóg Ojciec od wieków chciał podnieść ludzi do godności synów swoich i dlatego obdarzył naszych pierwszych rodziców nie tylko życiem przyrodzonym, ale także nadprzyrodzonym. Lecz oni utracili je przez grzech. Ale Pan Bóg przewidział ten upadek i dopuścił go jedynie dla spełnienia planu o wiele wspanialszego od pierwotnego, który miał okazać w sposób niewzruszony Jego Miłość i Miłosierdzie Nieskończone. Tym planem jest Wcielenie Jego Syna Jednorodzonego, żebyśmy przez Niego „dostąpili przybrania za synów” (Gal. 4, 4).

W tym cudownym Działaniu Bożym rozważajmy dwie wzniosłe Tajemnice: Pan Jezus jest pierworodnym wszelkiego stworzenia również w dziedzinie nadprzyrodzonej i to właśnie jako Człowiek; my zaś synowie grzechu, przez Niego i w Nim przybrani zostaliśmy za synów Boga Ojca.

Rozmowa.

Ojcze Przedwieczny, „Panie, Boże mój, wieleś uczynił cudów a nie ma kto by był podobien Tobie w myślach Twoich. Dobrze jest wysławiać Pana i śpiewać Imieniu Twemu, o Najwyższy, aby było opowiadane rano Miłosierdzie Twoje i Prawda Twoja przez noc. Boś mnie ucieszył, Panie, Dziełami Twoimi i będę się radował uczynkami Rąk Twoich. O jak wielmożne są Panie, Sprawy Twoje! O, nazbyt głębokie są myśli Twoje” (Ps. 40/39/, 6; 92/91/, 2-6).

Czyż jest wspanialsze dzieło od Wcielenia Twego Jednorodzonego; czyż istnieje wznioślejsze arcydzieło nad Jezusa Chrystusa prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka, „w Którym są ukryte wszystkie Skarby Mądrości i umiejętności” (Kol. 2, 3)?

O Jezu, dajesz mi zrozumieć, że jesteś prawdziwie Bogiem i Człowiekiem i ukazujesz się duszy mojej w takim majestacie, że niepodobieństwem jest dla ninie wątpić o Twojej Nieskończonej Wielkości. O Panie Jem, któż pojmie do głębi Twój Majestat jako Najwyższego Władcy Nieba i ziemi?”

„Moja nadziejo. Chryste Boże, słodki Miłośniku człowieka, słodkości, drogo, życie, zbawienie, chwało wszystkich sług Swoich, Ty żyjesz wiecznie i królujesz teraz i przez wszystkie wieki… Tyś jest Żywym i prawdziwym Bogiem; Święty Ojcze, Łaskawy Panie, Królu Wielki, Dobry Pasterzu, Jedyny mój Mistrzu, najlepszy Opiekunie; Przewodniku mój do Ojczyzny, moja najprostsza drogo… moja Ofiaro Niepokalana, moje święte Odkupienie, moja niezmienna nadziejo, moja doskonała Miłości, moje prawdziwe zmartwychwstanie, życie moje wieczne. Ciebie pragnę, o Najsłodszy i najpiękniejszy Panie!…”.

„O Jasności Chwały Ojcowskiej, Która wznosisz się ponad Cherubinów i przenikasz głębiny, światłości prawdziwa, światłości wszystkich oświecająca a nigdy nie słabnąca, której widoku pragną Aniołowie, oto serce moje przed Tobą. Rozprosz jego ciemności, aby jak najobficiej napełniła je Światłość Twojej Świętej Miłości”.

„Daj mi Siebie Samego, o Boże mój; daj mi Siebie Samego, bo kocham Cię, a jeśli słaba jest ta moja miłość, Ty pomnóż ją Łaską Swoją”.

„Nie mogę zmierzyć, ile mi brakuje należnej Tobie miłości, aby się stała taką, jaką być powinna, by życie moje płynęło w zjednoczeniu z Tobą i nie oddalało się od Ciebie, aż się nie ukryję w Światłości Oblicza Twego. Wiem tylko, że wszystko prócz Ciebie jest dla mnie złem, o Panie, nie tylko poza mną, ale i we mnie. Wszelka obfitość, którą nie jesteś Ty, Boże mój, jest dla mnie ubóstwem i nędzą” (Św. Augustyn). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na okres Bożego Narodzenia.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego w okresie Bożego Narodzenia: Nabożeństwo na okres Bożego Narodzenia
  4. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  5. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 11.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 4.
  7. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024