Kalendarz liturgiczny

10 Stycznia.

V Dzień w oktawie Objawienia Pańskiego, tj. Trzech Króli

Ryt półzdwojony. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

 

Nasz dar mirry

1. Msza. Od najdawniejszych czasów dary Mędrców przykuwały uwagę Chrześcijan. Wokoło tych darów uwito cały wieniec mistyki i symboliki. Ów pochód Mędrców z darami był za dawnych czasów uważany za pierwowzór ofiarnego pochodu wiernych we Mszy Świętej.

Poznaj dalszą część rozważania:

Wymownym tego przykładem jest mozaika w Rawennie (San Vitale), na której widzimy po obu stronach nawy kościelnej cesarza i cesarzową w pochodzie ze swymi świtami; cesarz niesie do ołtarza chleb, cesarzowa zaś wino. Na szatach cesarzowej wyhaftowany jest pochód Mędrców niosących dary. Tekst dzisiejszej Mszy przypomina ten obraz, kładąc w usta wiernych podczas ofiarowania wiersz z Psalmu 72/71/: „Królowie Tarsu i wyspy przyniosą dary, królowie Arabów i Saby przywiozą upominki…”. Kościół chce przez to powiedzieć: wierni w owym świętym misterium są Mędrcami, którzy Królowi Niebieskiemu przynoszą dary, cenne jak złoto, święte jak kadzidło, ofiarne jak mirra. Nie wiąże się to jedynie ze świętem Epifanii; pochód Mędrców i dary powinny stanąć nam przed oczyma, ilekroć uczestniczymy w pochodzie z darami ofiarnymi we Mszy Świętej. A dary nasze są tak podobne do darów Mędrców! Treścią ofiarowania jest oddanie własnej osoby, dar bowiem symbolizuje dającego. Dlatego ofiarowany dar powinien być złotem; musi być tym, co w duszy naszej najprawdziwsze, najczystsze, najcenniejsze; powinien być kadzidłem, które wyraża najgłębsze oddanie się Bogu. Najdawniejszym znaczeniem ofiary było uznanie Bożego władztwa (por. ofiara Kaina i Abla). Musi być wreszcie mirrą, gdyż tylko to, co boli, ma wartość ofiary. Wreszcie owe trzy dary są symbolem zasadniczej treści naszego życia: pracy, modlitwy i cierpienia, które powinniśmy codziennie podczas ofiarowania składać.

2. Nasza mirra.

Z trzecim Mędrcem przynosimy do Ołtarza naszą mirrę. Co ona oznacza? Przede wszystkim jest żywą wiarą w Ukrzyżowanego Pana. Czy jesteśmy rzeczywiście w całej pełni przekonani, że w Świętej Ofierze uobecnia się dla nas krzyżowa śmierć Chrystusa? „Ilekroć bowiem ten chleb pożywać, a kielich pić będziecie, śmierć Pańską będziecie zwiastować, aż przybędzie”. Św. Paweł mówi również, że jedynym przedmiotem jego poznania i umiłowania jest Ukrzyżowany. Czy jesteśmy przepełnieni wdzięcznością i miłością dla Ukrzyżowanego? Czy nosimy znaki Chrystusa na ciele naszym? O tym wszystkim powinna przypominać nam ofiarowana mirra. Mirra, według Ojców Kościoła, oznacza również u martwienie ciała (carnis mortificatio). Ponieważ natura nasza jest w stanie skażonym, musimy ciało nasze uważać za nieprzyjaciela, z którym nie ma przymierza. „Kto nie dźwiga krzyża swego i nie idzie za mną, nie może być uczniem moim”. Wreszcie mirra jest obrazem cierpienia w życiu naszym. Na treść naszego życia składają się przeważnie trzy rzeczy: Praca, modlitwa i cierpienie; najcenniejszą z tych rzeczy jest cierpienie znoszone z pokorą i z miłości ku Bogu. Będziemy przeto składać je dziś, codziennie Bogu na Ołtarzu podczas Ofiarowania. Nie będzie ono już wówczas naszym cierpieniem: będzie cząstką cierpień Chrystusowych, Mistycznego Ciała Pana, i wolno nam będzie „dopełniać to, czego nie dostaje cierpieniom Chrystusowym”. Wierzmy, że tylko ulubieńcy Pana wybrani są, by pomagać w noszeniu Krzyża Chrystusa Mistycznego. Cierpienie jest męczeństwem, które Kościół ceni ponad wszystko.

3. Czytanie Pisma Świętego.

Apostoł narodów mówi o prawdziwej wyrozumiałości (Rzym. 14, 1-13); on, który chciał być dla żydów żydem, dla pogan poganinem, „wszystkim dla wszystkich”, który od swych współwyznawców tylu doznał prześladowań — może nas uczyć prawdziwej, chrześcijańskiej tolerancji, która ani na krok od zasad nie odstępując, w miłości mosty przerzuca. „Nikt bowiem z nas dla – siebie nie żyje i nikt dla siebie nie umiera. Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy; jeśli umieramy, dla Pana umieramy. Bo czy żyjemy, czy też umieramy, Pańscy jesteśmy. Na to bowiem Chrystus umarł i zmartwychwstał, aby nad umarłymi i żyjącymi panował… Wtedy więcej już nie sądźmy jedni drugich, ale roztrząsajcie raczej to, abyście nie byli dla brata waszego obrazą albo zgorszeniem”.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 1 niedzieli po Objawieniu Pańskim

Środa (1 Kor 11, 17nn). Paweł gani szczególnie wielki błąd gminy korynckiej, a mianowicie niegodny sposób sprawowania Eucharystii. W tamtych czasach była ona jeszcze połączona z agapą, czyli ucztą miłości. Chrześcijanie gromadzili się w domu jednego z bogatych wiernych; każdy przynosił coś na wieczerzę; usługiwali sobie wzajemnie, a z ubogimi dzielili się pokarmem; potem odbywała się Ofiara Eucharystyczna połączona ze spożyciem Ciała i Krwi Pana. Zdarzało się w Koryncie, że bogaci Chrześcijanie na agapę przynosili potrawy i trunki dla siebie i wszystko sami zjadali, nie troszcząc się o innych. Z tego powodu Św. Paweł mocno Koryntian gani. Chce im wykazać, jak wielki to błąd, przypomina sposób ustanowienia Najświętszego Sakramentu Ołtarza:

„Ja bowiem otrzymałem od Pana, co też wam podałem, że Pan Jezus tej nocy, w której był wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy łamał i rzekł: Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało Moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na Moją pamiątkę. Także i kielich po Wieczerzy  mówiąc: Ten kielich jest Nowym Testamentem we Krwi Mojej. To czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę Moją. Ilekroć bowiem ten chleb pożywać, a kielich pić będziecie, śmierć Pańską będziecie zwiastować, aż przybędzie”.

Słowa te są dla nas niezmiernie cenne. Dają nam szczegółowy opis Ofiary Mszy Świętej za czasów apostolskich. Potem mówi Paweł o niegodnym przystępowaniu do Stołu Pańskiego.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 10-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Na Cyprze Św. Nikanora, który swój bogobojny i cnotliwy żywot uświetnił chwalebną śmiercią męczeńską.

W Rzymie Św. Agatona, Papieża; zasnął w Panu, odznaczony swą świętobliwością i głęboką nauką.

W Bourges we Francji Św. Wilhelma, Arcybiskupa i Wyznawcy, którego Honoriusz III wskutek jego cudów i cnotliwego życia zaliczył w poczet Świętych Pańskich.

W Mediolanie Św. Jana Bona, Biskupa i Wyznawcy.

W Tebaidzie dzień pamiątkowy Św. Pawła, pierwszego Pustelnika, który od 16 do 113 roku życia swego żył w puszczy samotny. Przy jego zgonie widział Św. Antoni, jak duszy zmarłego, pozostającej w orszaku Apostołów i Proroków towarzyszyli Aniołowie do Nieba; uroczystość jego obchodzi się dnia 15 bieżącego miesiąca.

W Konstantynopolu Św. Marcjana, Kapłana.

W klasztorze Cuxana dzień pamiętny Św. Piotra Urseoli, Wyznawcy, byłego doży Weneckiego, a później zakonnika klasztoru Benedyktyńskiego, który odznaczył się pobożnością i cnotliwym życiem; uroczystość jego przypada na dzień 14 b. m.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024