Kalendarz liturgiczny

13 Stycznia.

Oktawa Objawienia Pańskiego, tj. Trzech Króli; Wspomnienie Chrztu Pana naszego Jezusa Chrystusa

Ryt zdwojony większy 1 klasy uprzywilejowany. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

Przez Chrzest Król oczyszcza Swoją Oblubienicę

W ósmym dniu po uroczystości Objawienia Pańskiego ukazuje nam Kościół drugą Tajemnicę tego święta, tj. Chrzest Jezusa w Jordanie. Kościół trzyma się w ten sposób historycznej kolejności — od dziecięcych lat Chrystusa do Jego działalności publicznej.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Brewiarz. Św. Grzegorz z Nazjanzu pięknie i głęboko mówi o Chrzcie Chrystusa:

„Chrystus zostaje dziś oświecony, a raczej światłością swoją nas oświeca: Chrystus daje się ochrzcić; i my zstąpmy z Nim razem, byśmy z Nim również mogli się wznieść w górę. — Jan chrzci, a oto przychodzi Jezus, aby uświęcić samego Chrzciciela, aby starego Adama w falach pogrzebać, a przede wszystkim, aby wody Jordanu uświęcić. On sam był duchem i ciałem, dlatego wszyscy, którzy w przyszłości mieli być ochrzczeni, z ducha i z wody mieli otrzymać Łaskę świętości. Chrzciciel wzbrania się, ale Jezus nalega: Trzeba, abym był przez ciebie ochrzczony. Pochodnia zwraca się do słońca, głos mówi do Słowa Bożego. Jezus wychodzi z wody, jakby wyciągając z sobą i podnosząc zanurzony świat. I widzi, że to Niebo, które Adam niegdyś zamknął był przed sobą i przed nami, nie oddala się, ale otwiera… Duch Święty daje świadectwo, albowiem podobne sobie istoty chętnie są razem. Z Nieba zstępuje świadectwo; stamtąd bowiem przybył Ten, o którym dane jest świadectwo”.

2. Msza (Ecce advenit) wykazuje w dzisiejszym układzie brak jednolitości, gdyż większa część tekstów, zwłaszcza śpiewy i Epistoła dotyczą Tajemnicy Mędrców, Ewangelia natomiast mówi o Chrzcie Chrystusa. Godne uwagi jest, że Ewangelia nie zawiera szczegółowego opisu Chrztu Chrystusa według synoptyków, lecz wyjątek (perykopę) z Ewangelii Św. Jana, ucznia Chrzciciela, który tylko ubocznie mówi o tym wzniosłym objawieniu. Za to szczególnie podkreślone jest tu znaczenie Chrzciciela. Św. Jan Chrzciciel jest drużbą, prowadzącym Oblubienicę-Kościół; przygotowywał on ją w Adwencie do przyjęcia Boskiego Oblubieńca; dzisiaj zaś „stoi i słucha go radując się z głosu oblubieńca”, i mówi: „Ta radość moja wypełniła się. On ma wzrastać — ja zaś umniejszać się”. Chrystus wzrasta teraz istotnie aż do Zesłania Ducha Świętego (podobnie jak słońce), o Chrzcicielu natomiast nic już nie słyszymy aż do przesilenia dnia z nocą. Chrystus jest Oblubieńcem, Kościół Oblubienicą, a Św. Jan jest czystym i pokornym drużbą; wszyscy troje należą do siebie. — Piękne i pełne treści są modlitwy: wszystkie trzy mówią o „ukazaniu się” Boskiego „Światła” (są to dawniejsze modlitwy ze święta). — W Kolekcie prosimy o wewnętrzne odnowienie się w Chrystusie, który przyjął naszą naturę. — Sekreta jest piękną modlitwą ofiarną: Chrystus, narodzony Syn Boży, sprawca ofiarowanych darów, niech je przyjąć raczy. — Pełna treści jest modlitwa po Komunii Świętej: Prosimy Cię, Panie, uprzedzaj nas zawsze Niebieskim Swym Światłem, byśmy Tajemnicę, w której pozwoliłeś nam uczestniczyć, czystym oglądali wejrzeniem i godnym przyjęli sercem!

3. Rozważanie tajemnicy dnia.

Chrzest Jezusa w Jordanie jest ważnym wydarzeniem w Jego życiu. Stanowi on przede wszystkim ważny moment w Dziele Odkupienia, a momenty te w roku kościelnym obchodzone są uroczyście przez Eucharystię. — Obchodziliśmy już cały szereg takich ważnych momentów: poczęcie (Missa aurea), narodzenie, obrzezanie, pełnoletność. Przez Chrzest otrzymuje Pan w chwili publicznego wystąpienia błogosławieństwo swego powołania. Ma się wrażenie, jakby Chrzest był namaszczeniem Zbawiciela na Mesjasza przez Ducha Świętego.

Szczególnie greccy Ojcowie Kościoła przypisywali temu zdarzeniu wielkie znaczenie. — W Chrzcie Chrystus uprzedza symbolicznie swoją zbawczą śmierć i zmartwychwstanie. On, wolny nawet od cienia grzechu, przyjmuje na siebie winę za przestępstwa całego świata, zanurza się w fali oczyszczenia prowadzi ludzkość do dziecięctwa Bożego. Zważmy, że Chrystus przyjmuje chrzest w zastępstwie; za nas to stoi On nad Jordanem. Zdarzenie to musi urzeczywistnić się i w nas, w naszym podmiotowym odkupieniu. A staje się to trzykrotnie: Najpierw w Chrzcie Świętym. I my razem z Panem zostaliśmy wtedy zanurzeni, z Nim umarliśmy i z Nim zostaliśmy pochowani, z Nim wynurzyliśmy się, i wówczas po raz pierwszy otworzyły się nad nami Niebiosa, Duch Święty wstąpił do duszy naszej, a Ojciec Niebieski po raz pierwszy nazwał nas dziećmi Bożymi. — Po raz drugi urzeczywistnia się Chrzest Pana w każdej Mszy Świętej: w Ofierze Świętej, zanurzam się w ofiarnej śmierci Chrystusa i duch Chrystusowy zstępuje na mnie w Komunii Świętej, a Ojciec przez Ucztę Świętą zapewnia mnie o odnowionym i pogłębionym synostwie. — Po raz ostatni urzeczywistni się Chrzest Chrystusowy w Chrzcie mojej śmierci. Śmierć jest również zanurzeniem w ciemną toń, a przy wynurzeniu się z niej otworzy się rzeczywiste Niebo, i ujrzę Trójcę Przenajświętszą, już nie przez wiarę tylko, lecz przez widzenie. Dzisiaj właśnie jasna staje się dla mnie linia rozwoju życia kościelnego: śmierć Chrystusowa jest podstawą, na niej wznosi się Chrzest, Eucharystia, a szczyt stanowi powrót Pana przy śmierci.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 1 niedzieli po Objawieniu Pańskim

Sobota (1 Kor. 15, 1nn). Rozdział ten jest niezmiernie ważny, wykazuje bowiem, że zmartwychwstanie Chrystusa jest fundamentem Wiary naszej. Św. Paweł udowadnia najpierw prawdziwość zmartwychwstania z ukazywania się Zmartwychwstałego, a stąd wyprowadza wniosek o naszym własnym zmartwychwstaniu:

„A jeśli głosimy o Chrystusie, że zmartwychwstał, jakże niektórzy spomiędzy was mogą mówić, że nie masz zmartwychwstania? Jeśli bowiem nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest tedy przepowiadanie nasze, daremna jest i Wiara wasza… Bo jeśli umarli nie powstają, nie powstał też i Chrystus. A jeśli Chrystus nie powstał, daremna jest Wiara wasza, dotąd bowiem jesteście w grzechach waszych. Tedy i ci, którzy posnęli w Chrystusie, poginęli. Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, nędzniejsi jesteśmy niż wszyscy ludzie. A jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny tych, którzy posnęli, bo jak przez człowieka śmierć, tak przez człowieka i zmartwychwstanie. I jako w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy ożywieni będą. A każdy w swym porządku: przede wszystkim Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi i uwierzyli w Przyjście Jego”.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

W dniu oktawy Objawienia, Liturgia chce uczcić Chrzest Chrystusa w Jordanie. Jezus przez Swój Chrzest uświęcił wodę, dając jej moc sakramentalną oczyszczania dusz. Tak Kolekta jak Ewangelia podkreślają myśl objawienia. Teraz gdy przyszedł „Pan panujący” (Introit) nadszedł czas, by się ukazał człowiek posłany od Boga” (Ostatnia Ew.), „aby żydom wskazać Jezusa” to też Ewangelia mówi nam, że kiedy Św. Jan ujrzał Ducha Świętego zstępującego na Jezusa, dał Mu świadectwo, że jest Synem Bożym”, Który przyszedłszy na ziemię, „przyjął na Się ciało ludzkie” (Kolekta). Bóg przyszedł do nas w postaci ludzkiej; Chrystus przychodzi do nas w postaci Sakramentu: Prośmy Boga o Łaskę czystego wejrzenia, abyśmy umieli zawsze Go przyjąć godnie (Pokomunia).

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 13-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Oktawa Objawienia Chrystusa Pana.

W Rzymie przy Via Lavicana 40 Świętych Żołnierzy i Męczenników, którzy za czasów cesarza Gallienusa zdobyli sobie koronę męczeńską za wyznawanie Świętej Wiary Katolickiej.

W Sardynii Św. Potytusa, Męczennika; cierpiał on bardzo wiele pod panowaniem cesarza Antonina i namiestnika Gelazjusza, zakończył zaś swoje męczeństwo przez ścięcie mieczem.

W Semendrii położonej w górnej Mezji Świętych Hermylusa i Stratonikusa, Męczenników, którzy po groźnych katuszach za panowania cesarza Licyniusza zostali utopieni w Dunaju.

W Kordowie Świętych Męczenników Gumezyndusa, Kapłana i Serwideusza, Zakonnika.

W Poitiers dzień pamiątkowy Św. Hilarego, Wyznawcy i Biskupa; wskutek dzielnej obrony Wiary Katolickiej wysłany został na cztery lata do Frygii, gdzie między innymi wskrzesił z martwych jednego człowieka. Papież Pius IX ogłosił go uroczyście Nauczycielem Kościoła i rozporządził, aby cześć jego obchodzono 14-go stycznia.

W Cezarei w Kapadocji Św. Leoncjusza, Biskupa, który za czasów Licyniusza przeciw poganom, a za panowania Konstantyna wobec arianów śmiało bronił Wiary Świętej.

W Trewirze Św. Agritiusa, Biskupa.

W Vergey w Burgundii Św. Viventiusa, Wyznawcy.

W Amazei w Poncie Św. Glafiry, Dziewicy.

W Mediolanie w klasztorze Św. Marty Bł. Weroniki z Binasco, z Zakonu Św. Augustyna.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024