Kalendarz liturgiczny

14 Marca.

CZWARTEK IV TYGODNIA WIELKIEGO POSTU

Stacja u ŚŚ. Sylwestra i Marcina

Ryt zdwojony. Szaty fioletowe.

10 lat odpustu i 10 kwadragen.

 

 

UWAGA!

W czwartki Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 3, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917, obowiązuje POST ILOŚCIOWY. Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1 i 2

 

 

Chrystus — Boski Wskrzesiciel umarłych

Dzisiejsza i jutrzejsza Msza mówi o dwóch wskrzeszeniach umarłych. Msza jutrzejsza jest starsza i zajmuje się głównie katechumenami. Dzisiejsza natomiast jest nowsza i ma na względzie pokutników. Zarówno katechumenów, jak i pokutników musi Chrystus obudzić ze stanu śmierci duchowej. Wierni natomiast otrzymują nowe życie w Eucharystii w ciągu całego Wielkiego Postu.

Antyfony dzisiejsze.

„Jezus przyszedł do miasta, które zowią Naim: a oto wynoszono umarłego, jedynaka matki jego” (ant. do Bened.).

„Prorok wielki powstał wśród nas, a Bóg nawiedził lud swój” (ant. do Magn.).

Rano Liturgia opiewa początek, a wieczorem zakończenie perykopy, przez co pragnie wskazać, że mamy ją rozważać w ciągu całego dnia.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Motyw stacji.

Św. Sylwester i Św. Marcin są pierwszymi Świętymi, którzy nie byli Męczennikami, a którzy doznają czci w Kościele Rzymskim. Sylwester I, Papież bardzo znany, i Św. Marcin, biskup z Tours, cieszyli się zawsze w Kościele wielką czcią. W naszym kościele stacyjnym, którego tytuł wzięto ze starego domu, zamieszkiwanego przez kapłanów, a należącego do Kościoła Rzymskiego, czczono pierwotnie Św. Sylwestra; później zbudowano tam Bazylikę poświęconą Św. Marcinowi, a Św. Sylwester zeszedł raczej na drugi plan (z tego zapewne czasu pochodzi zaprowadzenie obchodów stacyjnych). W IX wieku przeniesiono tam zwłoki Św. Sylwestra oraz wielu Męczenników; po dziś dzień spoczywają one na tym samym miejscu w krypcie kościoła. Oba czytania dzisiejszej Mszy wskazują zapewne również na wskrzeszenie, którego dokonał Św. Marcin i przez które tak zasłynął.

2. Msza (Laetetur) jest Mszą pokutników.

Pięknie uzupełniają się Lekcja i Ewangelia, które mówią o wskrzeszeniu zmarłych. W obu czytaniach występują trzy osoby: pogrążona w bólu matka – wdowa, wskrzeszony młodzieniec i wskrzesiciel. Zauważmy jednak różnicę: Prorok przywraca życie chłopcu po długich dopiero wysiłkach Chrystus czyni to jednym słowem swej mocy wszechwładnej! Jezus jest Panem śmierci i piekieł; za niewiele dni przypieczętuje On swe zwycięstwo zmartwychwstaniem. Wskrzeszenie jest symbolem grzesznika, który ma zmartwychwstać na Wielkanoc. Dlatego we Mszy rozbrzmiewają głosy radości, zaczerpnięte z motywów wielkanocnych. Msza rozpoczyna się od słowa „Laetetur” – „Niech się weseli”. A może niedziela Laetare spowodowała wybór takiego Introitu? W każdym razie Liturgia pragnie wzbudzić uczucie radości pokutnej, gdyż umarli, którzy Pana szukają, powstaną z martwych! Ale też z tego radosnego okrzyku widać, że Kościół miał od początku przed oczyma nie śmierć, ale wskrzeszenie z martwych. Psalm 104 przedstawia Boga jako troskliwego dobrego pasterza, który przeprowadził lud żydowski z Egiptu przez pustynię do Ziemi Obiecanej. Obraz ten ma na względzie pokutników i wiernych; dzień Wielkanocy – to Ziemia Obiecana. Kolekta ta sama co wczoraj wyraża ulubioną myśl: post przynosi radość i krzepi na duchu. W Lekcji uderza nas zachowanie się Proroka podczas wskrzeszania zmarłego: …i położył usta swe na usta jego i oczy swe na oczy jego i ręce swe na ręce jego…”. Jest to wspaniały symbol działania Łaski uświęcającej. To właśnie czyni przez Łaskę Duch Święty, jednocząc swoje tchnienie z naszym, łącząc swoją mądrość i moc z naszą (*).

Graduał jest ufną modlitwą pokutną. Sekreta podaje myśl teologiczną, że miłe są Bogu prośby Kościoła połączone z ofiarą; ale stają się one jeszcze milsze, jeśli jesteśmy oczyszczeni i wolni od grzechu. Antyfona na Komunię Świętą rozważa drogi Boże w życiu naszym. Oby Bóg młodości mojej był obroną moją i w wieku sędziwym (Ps 70); Psalm ten wzywa do zagłębienia się w myśl, że Eucharystia stale towarzyszy nam w życiu. W modlitwie po Komunii Świętej prosimy, aby Eucharystia nie stała się dla nas przyczyną sądu, ale lekarstwem. W modlitwie nad ludem prosimy, aby Bóg „Nauczyciel nasz i Rządca” zmazał grzechy nasze.

3. Życie i śmierć.

Oba te pojęcia mają duże znaczenie w Piśmie Świętym i w Liturgii. Jakże często Chrystus mówi o życiu, o życiu wiecznym! Możemy wręcz powiedzieć, że to, co pospolicie nazywamy życiem i śmiercią, nie jest właściwym życiem ani właściwą śmiercią. Nasze życie na ziemi, jest tylko cieniem życia a śmierć jedynie snem. Prawdziwym życiem jest uczestnictwo w życiu Chrystusa: On jest „Życiem”, On jeden tylko może nam dać życie. Jedynie człowiek pozostający w Łasce Chrztu Świętego może powiedzieć, że żyje. Pokarmem zaś i podtrzymaniem tego życia jest Eucharystia, która stanowi źródło życia l wiecznego, obrazem natomiast oba wskrzeszenia omawiane w dzisiejszej Mszy. Przypatrzmy się tym trzem postaciom: matce, młodzieńcowi i wskrzeszającemu Chrystusowi.

a) Obie niewiasty przedstawiają Kościół: jedna to Kościół natarczywie błagający, obejmujący nogi Chrystusa i nie ustępujący, dopóki nie zostanie wysłuchany. W drugiej widzimy matczyną boleść Kościoła, którego jedynym zmartwieniem są grzechy dziatek. Św. Ambroży mówi pięknie w dzisiejszym Brewiarzu: „Jeśli grzech twój jest tak ciężki, że nie możesz go zmyć łzami pokuty, niech Kościół, matka twoja, za ciebie płacze; on bowiem wstawia się do Boga za każdym poszczególnym człowiekiem, jak owa matka opłakująca swego jedynaka. Kościół cierpi duchowo, kiedy musi patrzeć, jak jego dzieci przez grzechy śmiertelne idą ku śmierci wiecznej!” Dotąd zazwyczaj patrzyliśmy na Kościół jak na troskliwego nauczyciela, jak na matkę, która daje nam życie Łaski, utrzymuje je i rozwija; może zbyt mało uważaliśmy go za ową matkę, która płacze, natarczywie błaga i dopóty nie spocznie, dopóki umarłe i utracone dzieci nie zostaną zbudzone do życia. Wspierajmy Kościół w jego modlitwach za grzeszników zarówno we Mszy Świętej, jak i w Brewiarzu. My zaś sami ulżymy Kościołowi w jego troskach unikając grzechu i zwalczając pokusy.

b) Zmarły młodzieniec jest obrazem śmierci duszy, będącej w grzechu. Dusza w stanie Łaski jest jak młodzieniec stworzony do wiecznej młodości. W modlitwie u stóp Ołtarza słyszymy słowa: „Przystąpię do Ołtarza Bożego, do Boga, który uwesela młodość moją” (młodość – Łaska). Kiedy więc ciało się starzeje, a twarz pokrywa się zmarszczkami, dusza w stanie Łaski pozostaje młoda i coraz piękniej rozkwita. Niestety, przez grzech młodzieniec więdnie, choruje, a nawet umiera duchowo. Gdyby to było rzeczą możliwą – ileż widzielibyśmy chodzących trupów! Brewiarz posuwa to porównanie jeszcze dalej: młodzieniec leży na drewnianych marach; przez drzewo (drzewo wiadomości…) grzech zstąpił na ziemię, lecz kiedy Jezus dotknął drzewa, to znaczy zawisł na krzyżu, wówczas umarły został przywrócony do życia. Ci, którzy niosą mary – to namiętności nasze: „My również leżymy na marach, bez życia, gdy pożera nas płomień wielkiej żądzy lub kiedy mrozi nas chłód (obojętności), gdy lenistwo ciała paraliżuje moc ducha, a grzechami zachwaszczona dusza na próżno usiłuje napełnić umysł czystym światłem. Oto ci, co niosą zwłoki nasze” (Św. Ambroży). Spieszą, aby nas złożyć do grobu potępienia wiecznego.

c) Chrystus jest wskrzesicielem umarłych. Takie jest Jego zadanie od chwili, gdy zstąpił na ziemię: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że zbliża się godzina, a nawet już nadeszła, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego, a którzy usłyszą, żyć będą”. Oto wielki cud w Kościele; stale powstaje nowe życie: Chrystus wzywa umarłych przez Chrzest Święty, woła ich przez pokutę, gromadzi nas wszystkich teraz, w świętą wiosnę zmartwychwstania.

Do mojej duszy również przychodzi Chrystus osobiście, bierze mnie za rękę i wypowiada słowa: „Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!” Oto wskrzeszenie, które rozciąga się na całe moje życie, od Chrztu Świętego aż do ponownego Przyjścia. Chrystus powołuje do życia wszystkie siły duszy i ciała. Tchnie On we mnie nowego ducha, daje mi nowe serce, nowy wzrok i słuch. Wskrzeszanie z martwych jest Jego pracą. Wielki Post i Wielkanoc to także wskrzeszenie: „Młodzieńcze, wstań!”

 

———————————-

Przypis do powyższego rozważania:

(*) (Scheeben, Herrlichkeiten der Gnade, 2. Buch, 3, c.).

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Dziś i jutro mamy dwa opisy wskrzeszenia zmarłych. Kościół celowo nagromadza opisy tych cudów, aby wzbudzić naszą wiarę w największy cud – Zmartwychwstanie Samego Chrystusa.

W śpiewach i modlitwach przeplatają się uczucia smutku na skutek naszych grzechów, z nastrojem radości z okazji zbliżającej się Wielkanocy.

Epistoła i Ewangelia głoszą nadchodzącą Tajemnice Zmartwychwstania Pańskiego, Święta, w których pojednani z Bogiem pokutnicy publiczni brali już udział. Sunamitka i wdowa z Naim straciły synów swoich. Elizeusz, który jest figurą Chrystusa, wskrzesza pierwszego; Sam Chrystus oddaje matce drugiego. To samo w Trybunale Pokuty uczyni Bóg w Miłosierdziu Swoim z duszami, które grzech pozbawił życia. Wskrzesi je do życia Łaski i wróci Kościołowi, który jest ich matką.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 14-go marca oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Rzymie na Ager Veranus Św. Leona, Biskupa i Wyznawcy.

Tamże uroczystość 47 Świętych Męczenników, którzy przez Św. Piotra, Apostoła, ochrzczeni zostali, gdy tenże przez dziewięć miesięcy ślęczał w więzieniu Mamertyńskim. Nowi ci Chrześcijanie z czasów Nerona ponieśli śmierć męczeńską wskutek mężnego wyznawania swej Wiary.

W Afryce Świętych Piotra i Afrodyzjusza, którzy za czasów wandalskiego prześladowania Chrześcijan zyskali chwalebną koronę męczeńską.

W Carrhe w Mezopotamii patrycjusza Św. Eutychiusza i jego towarzyszy, którzy za Wiarę Chrześcijańską ponieśli śmierć przez arabskiego księcia Evelida.

W prowincji Valeria męczeństwo 2 Świętych Mnichów, którzy przez Longobardów powieszeni zostali na drzewie; wrogowie jeszcze po ich śmierci słyszeli ich śpiewać Psalmy.

W czasie tego samego prześladowania ścięto także pewnego Diakona Kościoła Marsyki, wskutek wyznawania swej Wiary.

W Halberstadt w Niemczech, zgon Św. Matyldy, królowej, matki cesarza Ottona I, odznaczającej się pokorą i cierpliwym poddaniem się.

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024