Kalendarz liturgiczny

15 Grudnia.

Oktawa Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny; Piątek II Tygodnia Adwentu — dzień ferialny.

Ryt zdwojony większy. Szaty białe.

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

PIĄTEK PO 2 NIEDZIELI ADWENTU

Błogosławieni wszyscy, którzy nań czekają

1. Czytanie adwentowe.

Prorok pociesza poniżone Jeruzalem (Iz 30, 18-28).

„A przeto czeka Pan, aby się zmiłować nad wami,

i dlatego wywyższony będzie odpuszczając wam;

bo Bogiem Sądu jest Pan.

Błogosławieni wszyscy, którzy nań czekają!

Albowiem lud Syjoński będzie mieszkał w Jeruzalem,

więc nie będzie płakał;

w zmiłowaniu zmiłuje się nad tobą;

na głos wołania twego, skoro usłyszy, odpowie tobie.

I da wam Pan chleb szczupły i wodę skąpą,

a nie dopuści już oddalić się od ciebie nauczycielowi twemu,

i oczy twoje patrzeć będą na mistrza twego.

I uszy twoje usłyszą słowa z tyłu napominającego:

Ta jest droga, chodźcie po niej,

a nie zbaczajcie ani na prawo, ani na lewo!”

I splugawisz srebrne blachy twych rzeźbionych bałwanów

i złote szaty twych bałwanów lanych,

i rozproszysz je jak nieczystość miesięcznej niewiasty;

powiesz mu: Wynijdź! I będzie dany deszcz nasieniu twemu,

gdziekolwiek posiejesz na ziemi,

a chleb z urodzajów ziemi będzie obfity i tłusty;

będzie się pasł na dziedzinie twojej dnia owego baranek przestronnie…

I będą na każdej górze wysokiej i na każdym pagórku wyniosłym

strumienie wód płynących.

Poznaj dalszą część rozważania:

I będzie światło księżyca jak światło słońca,

a światło słońca siedmiokrotnie jak światło siedmiu dni,

w dzień, którego zawiąże Pan ranę ludu swego

i potłuczenie zbicia jego uleczy.

OTO IMIĘ PAŃSKIE PRZYCHODZI Z DALEKA,

gorejąca jest zapalczywość jego i ciężka ku znoszeniu,

wargi Jego napełniły się gniewem,

a język Jego jak ogień pożerający.

Tchnienie jego jak rzeka

zalewająca aż do połowy szyi,

na wytracenie narodów wniwecz…

Będzie wam pieśń jak noc

poświęconego święta [Bożego Narodzenia],

i wesele serdeczne

jak temu, który idzie z piszczałką,

aby wejść na górę Pańską do Mocnego Izraelowego.

I da słyszeć Pan chwalebny głos swój…” (Introit).

Tekst ten ma swoje zastosowanie w Adwencie: Zbawiciel przybywa jako Pocieszyciel Jeruzalem, a jako Sędzia nieprzyjaciół; przynosi Łaskę.

2. Śpiewy adwentowe.

Śpiewy Kościoła brzmią radośnie:

„Jak matka pociesza dziatki swoje,

tak ja was pocieszę – mówi Pan.

I z miasta Jeruzalem, które wybrałem, przyjdzie wam pomoc,

i ujrzycie, i serce wasze radować się będzie.

Syjonowi przyniosę zbawienie,

a chwałę moją dam Jeruzalem”. (Resp. 2)

Antyfony dnia są pełne adwentowego oczekiwania: „Rzeczcie bojaźliwym: wzmocnijcie się, oto Pan, Bóg nasz przyjdzie” (art. do Bened.).

„Śpiewajcie Panu pieśń nową; Chwała Jego od krańców ziemi” (ant. do Magn.).

Dzisiaj możemy bliżej przyjrzeć się nadchodzącemu Zbawicielowi: Jest On Pocieszycielem (Symeon mówi o pocieszeniu Izraela), jest Nauczycielem (pragniemy, by nas pouczał) jest Obrońcą i Królem. Dobrze jest porównywać obietnicę z jej spełnieniem.

3. Słowo Boże i Adwent.

„Cokolwiek jest napisane, dla naszego pouczenia napisane jest, abyśmy przez cierpliwość i pociechę z Pism Świętych nadzieję mieli”. Słowa te [z Lekcji 2 Niedzieli Adwentu] mają nas pouczyć o użyteczności Pisma Świętego dla naszego życia. Św. Paweł mówi, że Pismo Święte jest napisane dla naszej nauki, a szczególnym jego zadaniem jest krzewienie nadziei.

Powinniśmy więc umocnić w sobie Boską cnotę nadziei, która jest jedną z największych sił Chrześcijaństwa. Z nadziei płyną dwie inne siły: cierpliwość i pociecha. Jeśli świecić będzie gwiazda nadziei, łatwiej zniesiemy wszystkie gorycze życia, a w trudach i przeciwnościach znajdziemy pociechę. A w jakiż to sposób może Pismo Święte umocnić naszą nadzieję? W ten właśnie, że mówi nam o Bogu i o Królestwie Bożym; że odsuwa od nas to co ziemskie, a obiecuje nam dobra wieczne, że Biblia jest najczęściej Ewangelią [z j. greckiego: euangelion], czyli Dobrą Nowiną.

Wynika stąd, że okres Adwentu jest najodpowiedniejszym czasem do czytania Pisma Świętego. W czasie, w którym wyglądamy Królestwa Bożego, powinniśmy przez poznawanie Pisma Świętego rozniecić w sobie tęsknotę do dóbr wiecznych. W słowach Epistoły Św. Paweł nie powiedział nam jednak o Piśmie Świętym tego co najważniejsze. Mówi nam o tym Chrystus. Gdy pewna niewiasta nazwała Matkę Zbawiciela błogosławioną: „Błogosławione Łono, Które Cię nosiło i piersi, któreś ssał”, wypowiedział owe znamienne słowa: „Raczej ci są błogosławieni, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą Go” (Łuk. 11, 28). Rozważmy dokładnie te słowa. Pan mówi, że można i w inny sposób stać się Matką Jezusa, a mianowicie przez słuchanie i przestrzeganie Słowa Bożego. A więc również w Słowie Bożym jest Chrystus obecny, a kto przyjmuje to Słowo, jak Matka nosi w sobie Chrystusa: kto zaś je zachowuje, to znaczy czyni swoją duchową własnością, ten karmi Go piersią swoją. Przez Słowo Boże staniemy się więc nosicielami i żywicielami Chrystusa, innymi słowy – Matką Chrystusa. Marya więc jest dla nas w Adwencie Wzorem, jak należy słuchać Słowa Bożego i jak je zachowywać. Oto praktyczna uwaga: gdy zabierasz się do czytania Pisma Świętego, wyobraź sobie, że jesteś Maryą, Której Anioł Gabriel zwiastuje, że zostanie Matką Boga. Z jaką czcią i oddaniem przyjmiesz wówczas Słowo Boże do duszy! Będziesz Go strzegł, będziesz je w sercu nosił, jak gdyby to było Dzieciątko Jezus. Oto praca adwentowa: Przygotujmy rolę pod Słowo Boże, nie bądźmy kamieniami, glebą przy drodze lub cierniem, lecz ziemią dobrą; wówczas wzejdzie ziarno Słowa Bożego i przyniesie owoce.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

Podczas Adwentu, kiedy się odprawia jakąkolwiek Mszę świąteczną czyni się komemorację ferii przez odmawianie kolekty z poprzedniej niedzieli, z wyjątkiem Suchych dni, które mają, własną, kolektę. W tygodniu zaś, gdy nie ma Mszy własnej, odmawia się Mszę niedzielną.

MSZA WOTYWNA O N. M. P. NA CZAS ADWENTU (zwana u nas Roratami).

 

 

 

† † †

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 15-go grudnia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Oktawa Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

Tegoż dnia święceń Św. Euzebiusza, Biskupa z Vercelli, którego dzień zgonu wspomniano już w dniu 1 sierpnia, gdy tymczasem uroczystość jego Papież Benedykt XIII przełożył na dzień jutrzejszy.

W Rzymie męczeństwo Świętych Ireneusza, Antoniego, Teodora, Saturnina i Wiktora z 17 towarzyszami za cesarza Waleriana. Mając przeszło osiemdziesiąt lat otrzymał od ariańskiego króla Genzeryka rozkaz, aby wydał naczynia kościelne. Gdy stanowczo oparł się temu, został wygnany z miasta i mieszkał długo na ulicy pod gołym niebem, gdyż każdemu wzbronionym było surowo pozwolić mu przebywać we własnym domu lub na własnym gruncie. Wreszcie zamienił żywot ziemski, poświęcony obronie Prawd Katolickich, na mieszkanie wieczne.

W okolicy Orleanu uroczystość Św. Maksymina, Wyznawcy.

Wśród Iberów nad morzem Czarnem pamiątka Św. Krystyny, Służebnicy, która cudami swymi nawróciła szczepy owe za czasów Konstantyna do Wiary Chrześcijańskiej.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023