Kalendarz liturgiczny

15 Stycznia.

Św. Pawła, I-go Pustelnika; Św. Maura, Opata Benedyktyńskiego

Ryt zdwojony. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

I. ŚW. PAWŁA, I-go PUSTELNIKA; ŚW. MAURA, OPATA BENEDYKTYŃSKIEGO.

Milczenie i posłuszeństwo są warunkami postawy liturgicznej

1. Św. Paweł. Dzień śmierci (według Martyrologium) 10 stycznia 347 r. (?) w wieku lat 113.

— Grób. Główne relikwie w Rzymie u Św. Piotra oraz u Najświętszej Panny Maryi na Kapitolu.

— Obrazy przedstawiają go jako pustelnika, w ubraniu z liści palmowych, z krukiem.

— Życie. „Pierwszy Pustelnik” (bardzo rzadko Mszał i Brewiarz czyni podobną uwagę) jest chorążym tych mężów, którzy z miłości do Chrystusa opuścili świat i zaludnili pustkowia, skazując się na wyrzeczenia i niedostatek; byli oni wielkimi mężami modlitwy w owych ciężkich czasach, kiedy to Kościół musiał staczać gwałtowne walki z herezjami. Przykład ich w ciągu całych wieków był szkołą doskonałości chrześcijańskiej; byli poprzednikami zakonów i życia zakonnego w Kościele.

Poznaj dalszą część rozważania:

W Brewiarzu znajdujemy następującą śliczną legendę o Św. Pawle: Kiedyś odwiedził go z Bożego Rozkazu Św. Antoni 90-letni starzec. Chociaż się w ogóle nie znali, pozdrowili się po imieniu i rozmawiali o sprawach Bożych; wówczas kruk, który zazwyczaj przynosił Pawłowi pół bochenka chleba, przyniósł mu cały bochenek. Kiedy kruk już odleciał, rzekł Paweł: „Oto Pan, prawdziwie dobry i łaskawy, przysłał nam pokarm. Już od lat 60 otrzymuję codziennie pół chleba, lecz kiedy ty przyszedłeś, podwoił Chrystus pożywienie bojownikom swoim”. Z wdzięcznością spożyli pożywienie swoje, a kiedy nieco wypoczęli, ponownie złożyli Panu dzięki, tak jak zwykle czynili, i noc całą spędzili na modlitwie. Na drugi dzień zapowiedział Paweł Antoniemu swą bliską śmierć, prosząc go, by mu przyniósł szatę, którą otrzymał od Św. Atanazego, by mógł ją przywdziać. Gdy Antoni powrócił z podróży, zobaczył duszę Pawła w otoczeniu Aniołów, Proroków oraz Apostołów, unoszącą się do Nieba.

2. Św. Maur. 

Dzień śmierci 15 stycznia 584 r. (?)

— Grób, zgodnie z późniejszą tradycją (z XI w.), w Glanfeuil (St. Maur sur Loire).

— Życie. Św. Maur był jednym z najsławniejszych uczniów Św. Benedykta; dzieckiem jeszcze będąc oddany został przez ojca wraz z Placydem temu patriarsze zakonnemu, aby go wychował do życia klasztornego. Pewien szczegół z jego życia świadczy o dziecięcym posłuszeństwie: młodszy Placyd pobiegł kiedyś nad jezioro; z żywym zapałem, lecz również z młodzieńczą nieostrożnością wykonywał Placyd dane mu polecenie. Miał przynieść wody; nachylił się zbytnio, aby prędzej czerpać, a szybko napełniający się dzban ściągnął go w dół. Św. Benedykt, będący w swej celi, ujrzał natychmiast niebezpieczeństwo i zawołał Maura, który był zajęty na dworze: „Biegnij szybko na jezioro! Placyd wpadł do wody!” Z błogosławieństwem ojca spieszy Maur do wody, chwyta chłopca za włosy i wyciąga na brzeg. Gdy jednak wyratowanego zabezpieczył, uświadomił sobie z przerażeniem, że przeszedł wiele kroków po powierzchni jeziora… Tylko nakazujące słowa mistrza mogły takiego cudu dokonać. Epizod ten opowiada Papież Grzegorz I w swych Dialogach, pełnych poezji. Martyrologium podaje: „Do jak mocnej Wiary doszedł pod takim nauczycielem [Św. Benedyktem], stwierdza wydarzenie, o którym od czasu Św. Piotra zapewne nie słyszano: przeszedł pewnego razu suchą nogą po falach jeziora”. – Zdania, że Maur był później opatem w Glanfeuil, we Francji, nie można dowieść historycznie.

3. Msza (Justus) pięknie odzwierciedla życie Św. Pawła; gdy w Introicie przyrównany jest do palmy, przypominamy sobie jego życie na pustyni, gdzie palma użyczała mu schronienia i pożywienia (podobnie w Graduale). Bardzo piękna jest Epistoła, jeden z najbardziej wzniosłych tekstów w listach Św. Pawła Apostoła: „Co było mi zyskiem, ze względu na Chrystusa poczytałem za szkodę…, dla którego porzuciłem wszystko i uznam za gnój, byle Chrystusa pozyskać”. W Epistole opisuje Kościół naszego Świętego. W nim sprawdziły się słowa Św. Pawła, jego imiennika. Ewangelia również jest bardzo wzniosła; Chrystus przedstawił tutaj Samego Siebie: Jest On z jednej strony wiecznym, potężnym Synem Bożym, Któremu wszystkie rzeczy dane są przez Ojca i który ma najgłębsze poznanie Boga; z drugiej strony jest współczującym Zbawicielem, pełnym pokory i łagodności, Który ochładza pracujących i obciążonych, i Który nakłada wprawdzie jarzmo na ramiona nasze, ale czyni je lekkim i słodkim. Oba te piękne teksty powinniśmy włączyć do ofiarnej części Mszy. Epistoła podaje nam materiał do rozważania na ofiarowanie: wzniosły jest cel, który nam tu stawiają: „I to nie dlatego, jakobym to już osiągnął albo już się stał doskonałym, ale biegnę za tym, aby jakoś uchwycić“. W samej Ofierze widzimy Chrystusa, o jakim mówi Ewangelia, na Ołtarzu: takim On jest jako Bóg i Zbawiciel; w Komunii Świętej zniża się ku nam, aby nas ochłodzić.

4. Święci jako nasi nauczyciele cnót. Dziś właśnie możemy zauważyć, jak to Święci danego dnia stają się dla nas przewodnikami na drodze do doskonałości. Kościół ukazuje nam życie Świętych, uwypukla ich cnoty i zaleca ich naśladowanie.

Zwróćmy uwagę, jakich do tego używa środków: W Jutrzni czytamy Żywoty Świętych, a często nawet wyjątki z ich pism. Tu właśnie należy pamiętać o przysłowiu: słowa poruszają, przykłady pociągają. Kolekta przedstawia nam często główną cnotę Świętego do naśladowania, lub też wyraża ją w formie prośby. Zwróćmy uwagę na to, że w Kolekcie schodzą się jak strumienie wszystkie prośby poszczególnych modlitw Mszy Świętej. W obu czytaniach brewiarzowych i dopiero potem dochodzą wspólnie do celu Mszy (Ep. i Ew.) scharakteryzowany jest Święty słowami Pisma Świętego. Te właśnie teksty powinniśmy zachować w pamięci przez cały dzień; niektóre zaś zdania mogłyby stanowić hasło naszej pracy codziennej. Siła sakramentalna świętego słowa przepoiłaby dzień cały. Niektóre teksty mszalne również w innych częściach zmiennych odnoszą się do świętych. Kościół przedstawia więc Świętego nadzwyczaj plastycznie, byśmy go mogli oglądać i naśladować przez cały dzień. Oto wychowawcza strona liturgicznego kultu Świętych. Obaj Święci dnia dzisiejszego uczą nas umiłowania samotności, milczenia i posłuszeństwa. Samotność i milczenie są klauzurą duszy. „Gdy bowiem wszystko było w spokojnym milczeniu”, przyszedł Syn Boży na świat; w podobny sposób wstępuje do duszy, która chętnie otacza się milczeniem i samotnością. W wirze świata niknie Głos Boży. A posłuszeństwo jest warunkiem dziecięctwa Bożego. Nieposłuszeństwo sprowadziło grzech na świat; posłuszeństwo zaś Syna Bożego aż do śmierci dało nam Odkupienie i Niebo. Oba nasze teksty są pięknym tematem do rozważań w tym dniu.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 2 niedzieli po Objawieniu.

Poniedziałek (2 Kor 2, 12-17). Św. Paweł mówi o swej podróży z Efezu przez Troade do Macedonii; w jego słowach objawia się wielka troska o zbawienie dusz. Wielkie to słowa duszpasterskie:

„A gdym przybył do Troady dla głoszenia Ewangelii Chrystusowej, chociaż wrota otwarły się przede mną w Panu, nie miałem spokoju dla ducha mojego dlatego, żem nie zastał Tytusa, brata mego. Pożegnawszy się tedy z nimi, wyruszyłem do Macedonii. A dzięki niech będą Bogu, Który daje nam zawsze zwycięstwo w Chrystusie Jezusie i woń poznania Siebie objawia przez nas na każdym miejscu, bo jesteśmy Bogu miłą wonią Chrystusową wśród tych, którzy dostępują zbawienia, i tych, którzy giną. Dla jednych wprawdzie wonią śmierci na śmierć, a dla drugich wonią życia na życie. A do tego któż jest tak sposobny? Bo nie jesteśmy fałszerzami Słowa Bożego jako wielu innych, ale w szczerości, jako z Boga i przed Bogiem mówimy w Chrystusie”.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

I. Św. Pawła, I-go Pustelnika

Św. Paweł, ojciec pustelników, jest najstarszym z mnichów, którego mamy życiorys (spisany przez Św. Hieronima). Mając 15 lat schronił się na pustynię, gdzie przeżył aż do sędziwego wieku 113 lat, ćwicząc się heroicznie w modlitwie i pokucie. Opowiada się, że żywił się owocami palmy, której wiecznie zielone gałązki są symbolem jego cnót (Introit). Umarł w 344 roku.

Św. Paweł w dzisiejszej Lekcji, odkrywa nam tajemnicę tego życia pełnego zaparcia się i ucieczki od świata: Wiara w Jezusa i ukochanie Pana, nade wszystko sprawia, iż «co wydaje się zyskiem, poczytujemy za szkodę».

II. Św. Maura, Opata Benedyktyńskiego

Św. Maur, małym dzieckiem oddany przez swego ojca, senatora Eutychesa, w opiekę Św. Benedyktowi, wielkiemu Patryarsze Zakonów zachodnich, stał się jego najukochańszym uczniem i wiernym zwierciadłem cnót swego mistrza, odznaczył się szczególnie prawdziwie zakonnym posłuszeństwem. Wysłany do Galii rozpowszechniał tam „Świętą Regułę Benedyktyńską”.  Umarł w r. 584.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 15-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Uroczystość Św. Pawła, pierwszego Pustelnika, który w dniu 10-go b. m. przyłączony został do gromady Błogosławionych.

W Angers we Francji dzień śmierci Św. Maura, ucznia Św. Benedykta, któremu tenże od najwcześniejszej młodości powierzony został na wychowanie i wykształcenie. Jakie zaś postępy czynił pod takim kierownictwem, dowodzi między innymi cudowny wypadek, który od czasu Św. Piotra, Apostoła, się nie wydarzył, że suchą nogą chodził po wodzie. Wysłany przez Św. Benedykta do Gallii, założył tamże słynny klasztor w Glaufenil i kierował nim 40 lat; wielce słynący wskutek swej cudotwórczości, zasnął wreszcie spokojnie w Panu.

W Palestynie dzień pamiątkowy Świętych Habakuka i Micheasza, Proroków, których relikwie za panowania Teodozjusza Wielkiego zostały odnalezione przez Boskie objawienie.

W Anagui śmierć męczeńska Św. Sekmedyny, Dziewicy, która za panowania cesarza Decjusza ściętą została.

W Kagliarii w Sardynii pamiątka Św. Ephizjusza, Męczennika, który w czasie prześladowania pod Dioklecjanem przez sędziego Flawiana był dręczony w najrozmaitszy sposób, wszakże za Boską Pomocą wytrwał chwalebnie we wszystkich walkach i jako zwycięzca przez miecz zakończył życie, przenosząc się do krainy niebieskiej.

W Noli w Kampanii, pamiątka Św. Maksyma, Biskupa.

W Auvergne we Francji Św. Bonitusa, Wyznawcy i Biskupa.

W Egipcie dzień pamiątkowy Św. Makariusza, Opata, ucznia Św. Antoniego, który słynął cnotami i cudotwórstwem.

Tak samo Św. Izydora, którego życie jaśniało świętobliwością, przywiązaniem do Wiary i znamionami cudownymi.

W Rzymie dzień śmierci Św. Jana Kalybity. Żył on przez pewien czas pominięty w kącie rodzicielskiego pałacu, a później w szałasie zbudowanym na wyspie Tyberyjskiej, dopiero po jego śmierci poznany przez własnych rodziców; na tej samej wyspie zbudowano na cześć jego wspaniały kościół, gdzie przez wiele cudów został uświetniony.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024