Kalendarz liturgiczny

16 Marca.

SOBOTA IV TYGODNIA WIELKIEGO POSTU.

Stacja u Św. Mikołaja In Carcere (w więzieniu)

Ryt zdwojony. Szaty fioletowe

10 lat odpustu i 10 kwadragen.

 

 

UWAGA!

W soboty Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 2, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917, obowiązuje POST ŚCISŁY. Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1 i 2

 

 

Pragnący, pójdźcie do źródła

Zbliża się wielki dzień Chrztu. Dzisiejsza Msza jest jakby ostatnim wezwaniem do katechumenów. Pojmują oni coraz głębiej, kim jest dla nich Chrystus: ciepłym i życiodajnym słońcem, krynicą gaszącą pragnienie, dobrym pasterzem, gościnnym gospodarzem i oddaną matką. Tym wszystkim jest Chrystus i dla nas.

Antyfony o wschodzie i zachodzie słońca:

„Kto idzie za Mną, nie chodzi w ciemnościach, ale będzie miał światłość żywota – mówi Pan” (ant. do Bened.).

„Ja Sam daję o Sobie świadectwo i daje o Mnie świadectwo Ojciec, Który Mnie posłał” (ant. do Magn.).

Słowa o Światłości Bożej trafnie są dostosowane do wschodu słońca.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Msza (Sitientes). 

Odbywamy pielgrzymkę do kościoła Św. Wawrzyńca za murami razem z katechumenami dawnych wieków (dopiero w początkach średniowiecza, kiedy katechumenat już dawno zaniknął, nastąpiła zmiana: stacją stał się kościół Św. Mikołaja „W więzieniu”). Święty kościoła stacyjnego, patron katechumenów, wskazuje im, jakie znaczenie ma dla nich dzień dzisiejszy. Dziś znowu odbywa się badanie (scrutinium), a piękny tekst Mszy katechumenów jest ostatnim wezwaniem do Chrztu Świętego. Zarówno katechumeni, jak i wierni znajdują dziś we Mszy pokarm, światło i wodę. Ścisła łączność Chrztu Świętego z Eucharystią widoczna jest w dzisiejszej Mszy: co Chrzest rozpoczął, to Eucharystia dalej rozwija; Chrzest daje życie Boże, Eucharystia zaś utrwala je i zasila w człowieku; w obu tych Sakramentach Kościół jest Matką: rodzi nas do życia i karmi. To rozważanie rzuca nowe światło na przeżywanie Wielkiego Postu, przy tym poucza katechumenów i wiernych, że co Chrzest Święty zapoczątkował, to Eucharystia rozwija. Te myśli towarzyszą nam w czasie Mszy Świętej. Introit jest wezwaniem: „Wszyscy pragnący, pójdźcie do wód…, przybywajcie i pijcie z radością!” Chrystus nadal kieruje to wezwanie do duszy człowieka, który łaknie szczęścia; Chrystus i Jego Nauka gasi pragnienie („Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego”). W Lekcji przed oczyma katechumenów jawi się ulubiony obraz Dobrego Pasterza, który ich zaprasza i pozwala im wejrzeć w gorejące miłością serce Odkupiciela. „Czasu Łaski wysłuchałem cię”; On to wyzwala z więzów grzechowych, wzywa z ciemności do światła, prowadzi nas i poi u źródeł wody. Obraz się poszerza: widzimy pogan, którzy jak rozproszone stado spieszą do Dobrego Pasterza, a Pan pociesza lud swój. Ta myśl takim weselem napełnia Kościół, że wzywa on Niebo i ziemię do głośnej radości. Miłość Chrystusa do nas jest większa od miłości matki: „Oto na rękach moich zapisałem cię“ (tak mówi w dalszym ciągu Prorok Izajasz 49, 16), przez Rany na krzyżu. Graduał jest ufną skargą katechumenów: czują się oni jak ubodzy i sieroty, które oczekują od Zbawiciela obiecanej pomocy. W Ewangelii mówi Chrystus: „Jam jest Światłość świata”. Chrystus jest naszą światłością; jeżeli pójdziemy za Nim, staniemy się jak słońce. Żydzi natomiast, którzy postępują w ciemności, nie poznają ani Jego, ani Ojca. „A nikt Go nie pojmał, bo jeszcze nie nadeszła godzina Jego” (motyw wielkanocny). Ofertorium pogłębia obraz Zbawiciela: Chrystus jest „twierdzą, ucieczką i wybawicielem”; jako dar ofiarny składamy na ołtarzu naszą wielką ufność. Jeżeli uwzględnimy cały Psalm 17, wówczas postać Zbawiciela stanie się jeszcze plastyczniejsza. Otrzymaliśmy w całej pełni radosną nowinę, powinniśmy więc pokładać bezgraniczną ufność w Chrystusie. Jedna tylko istnieje przeszkoda: „nieokiełznana wola nasza”; tylko Łaska może ją ujarzmić, i to jest zadaniem Ofiary Świętej. W antyfonie na Komunię Świętą rozbrzmiewa pięknie motyw eucharystyczny (Psalm 22): „Pan mną rządzi i na niczym mi schodzić nie będzie”. Inną zupełnie nutę wprowadza modlitwa nad ludem; jest to wzruszająca modlitwa pokutna: Bóg okazuje raczej Miłosierdzie aniżeli Gniew, dlatego błagamy o Łaskę, byśmy grzechy swe godnie opłakiwali i zasłużyli na pociechę Bożą.

2. Postać Zbawiciela.

Według dzisiejszych pojęć, w czasie Wielkiego Postu należy się zajmować przede wszystkim zagadnieniem grzechu i pokuty; tymczasem dawniej najchętniej przedstawiano w tym czasie obraz Zbawiciela, i to w najbardziej żywych barwach. Warto by zbadać, w jaki sposób Kościół ukazuje Zbawiciela we mszach wielkopostnych. W pierwszym tygodniu widzieliśmy bojownika i pokutnika, który prowadzi nas do przemienienia. W drugim oglądamy sługę Bożego, który się uniża i jest posłuszny aż do śmierci; dotąd byliśmy naśladowcami Jezusa i wstępowaliśmy w Jego ślady. Od trzeciego tygodnia Chrystus jest Odkupicielem, Który udziela nam światła i życia, pokarmu i zdrowia; w tym też tygodniu stoi przed nami lekarz i uzdrowiciel duszy (pomyślmy o trędowatym Naamanie, o Samarytance, o niewieście wiarołomnej); chorzy na duszy i na ciele wszyscy szukają uleczenia i znajdują je. W czwartym tygodniu widzimy Chrystusa w dwojakiej postaci: jako męczennika (duchowa męka Pańska) i jako Zbawiciela. Właśnie ten obraz mieni się różnymi barwami: widzimy Pana jako Mojżesza, który oręduje za ludem (wtorek), jako przywracającego wzrok (środa), jako wskrzeszającego umarłych (czwartek i piątek). Dziś (w sobotę) widzimy Go w pięciu nawet postaciach: jako pasterza, gospodarza, matkę, światło i wodę. Starajmy się wmyśleć i wczuć w te obrazy, a w sobie szukajmy tego, co jest z nimi zgodne. Ponieważ Chrystus jest naszym dobrym, troskliwym, szukającym nas Pasterzem, my bądźmy pełnymi ufności Jego owieczkami, które dają się prowadzić, karmić i odszukać. Ponieważ On jest gościnnym gospodarzem, my bądźmy Jego wdzięcznymi gośćmi, czującymi się dobrze w domu Pana. Ponieważ On jest troskliwą, kochającą matką, my bądźmy posłusznymi Jego dziećmi. Ponieważ On przynosi światło, my otwórzmy podwoje i okna duszy naszej, aby nas oświecił. Ponieważ On jest krynicą na pustyni życia, my pijmy obficie ze źródła zbawienia. Teksty dzisiejszej Mszy powinny długo rozbrzmiewać w naszych duszach.

Pasterz: „Pan mną rządzi, i na niczym mi schodzić nie będzie. Na miejscu paszy, tam mnie postawił, nad wodą posilenia wychował mnie” (Ps 22, 1-2).

Gospodarz: „Nagotowałeś przed oczyma mymi stół naprzeciwko tych, którzy mnie trapią; utłuściłeś olejkiem głowę moją, a kielich mój upajający jak wspaniały jest!” (Ps 22, 5).

Matka: „Czyż może niewiasta zapomnieć niemowlęcia swego, aby się nie zlitować nad synem żywota swego? A choćby ona zapomniała, wszakże ja nie zapomnę o tobie” (Ks. Iz. 49, 15).

Światłość: „Jam jest Światłość świata, kto idzie za Mną, nie chodzi w ciemnościach, ale będzie miał światłość żywota” (Jan 8, 12).

Woda: „Wszyscy pragnący, pójdźcie do wód, a którzy nie macie srebra, przybywajcie i pijcie z radością” (Ks. Iz. 55, 1).

Opoka: „Pan, twierdza moja i ucieczka moja, i wybawiciel mój: i w nim będę nadzieję miał (Ps 18/17/, 3).

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Dziś był ostatni dzień egzaminu Katechumenów. Msza jest już jakby bezpośrednim przygotowaniem do Chrztu. Mszę nazywano Sitientes – „pragnących”, od pierwszych słów Introitu. Wzbudźmy w sobie to pragnienie Łaski i Światła Bożego, o których wspominają Lekcja i Ewangelia. Izajasz, z którego księgi wzięte są Introit i Epistoła, widzi mnóstwo katechumenów i pokutników publicznych, którzy z świętą niecierpliwością wyczekują Wielkiejnocy, aby móc napoić dusze swoje u źródeł Łaski, w Sakramencie Chrztu i Pokuty. Dusze te były w ciemności, ale Jezus oświecił je (Ep.), bo, jak Sam mówi w Ewangelii, jest Światłością świata, a ten, który idzie za Nim, nie chodzi w ciemności, ale w światłości życia. Martwym jest ten, który nie odczuwa głodu rzeczy Bożych. Gdybyśmy znali Jezusa, to byśmy znali całe piękno Boże. My także przez pokutę wygnajmy grzech z serc naszych. Prośmy w dzisiejszej Komunii Chrystusa, aby nam dał godnie opłakiwać grzechy, byśmy zasłużyli na Łaskę radości Zmartwychwstania (modlitwa nad ludem).

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 16-go marca oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Rzymie męczeństwo Św. Cyriaka; po długim więzieniu był smołą oblany, na torturach rozciągnięty i rozrywany, w końcu kijmi obity, aż wreszcie razem z Largiem, Smaragdesem i 20 towarzyszami na rozkaz Maksymiana ścięty. Uroczystość tychże Świętych bywa obchodzoną 8-go sierpnia, to jest w dniu, w którym Papież Św. Marceli relikwie ich przeniósł i z wielką czcią pochował.

W Akwilei pamiątka Świętych Hilariusza, Biskupa i Tacjana, Diakona, którzy za czasów cesarza Numeriana i starosty Beroniusza tortury i inne męczarnie przechodzili, a w końcu razem ze Św. Feliksem  swe męczeństwo zakończyli.

W Liakonii Św. Papasa, który z powodu Wiary swej w Chrystusa Pana był biczowany, hakami żelaznymi rozdzierany, w trzewikach nadzianych ostrymi gwoźdźmi chodzić zmuszony, a w końcu powieszony na drzewie, tamże ducha wyzionął; zaś drzewo to dotąd nieurodzajne, od owego czasu zaczęło rodzić owoce.

W Anazarbus w Cylicji Św. Juliana, Męczennika, który przez starostę Marcjana długo był męczony, w końcu włożony do miecha z wężami i zatopiony w morzu.

W Rawennie Św. Agapita, Biskupa i Wyznawcy.

W Kolonii uroczystość Św. Heriberta, Biskupa, odznaczającego się swą świętością.

W Auvergne złożenie zwłok Św. Patrycjusza, Biskupa.

W Syrii Św. Abrahama, Pustelnika, którego żywot opisał Św. Efrem, Diakon.

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024