Kalendarz liturgiczny

17 Marca.

NIEDZIELA MĘKI PAŃSKIEJ (Judica – Czarna); BŁ. JANA SARKANDRA, MĘCZENNIKA; ŚW. PATRYKA, BISKUPA IRLANDII I WYZNAWCY

Stacja u Św. Piotra.

Uprzywilejowany 1 klasy. Ryt półzdwojony. Szaty fioletowe

10 lat odpustu i 10 kwadragen.

 

 

UWAGA!

W niedziele Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 4, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917, nie obowiązuje dyscyplina postna. Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

 

Zaśpiewaj razem z nami nabożnie Gorzkie żale.

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1 i 2

 

 

I. CZAS MĘKI PAŃSKIEJ

Wkraczamy teraz w dni żałoby po Oblubieńcu Bożym. Czas Pasji, czyli Męki Pańskiej jest trzecim stopniem przygotowania wielkanocnego. O ile Przedpoście było wstępem, a pierwsze cztery niedziele Postu czasem nawrócenia i odnowienia życia, to czas Męki Pańskiej jest szczególnie poświęcony pamięci Męki Chrystusowej. Liturgia daje temu wyraz w różny sposób. W kościołach zasłania się krzyże i obrazy; zwyczaj ten ma być wyrazem żałoby Kościoła.

Poznaj dalszą część rozważania:

Wysadzane drogimi kamieniami i szlachetnym kruszcem lśniące krzyże mają zakryć swój blask (za dawnych czasów nie było wizerunku Ukrzyżowanego na krzyżach), a obrazy i posągi mają ukryć się pod zasłoną, by ułatwić rozpamiętywanie Cierpień Chrystusowych. Opuszcza się Gloria Patri w Introicie i w Lavabo, jak również w responsoriach Brewiarza. Psalm 42 odmawiany u stóp Ołtarza opuszcza się aż do Wielkanocy, co również uważa się za oznakę żałoby, podobnie jak we Mszach żałobnych (właściwy jednak powód jest inny: Psalm 42 mamy już bowiem w Introicie Mszy niedzieli Męki Pańskiej, Liturgia zaś unika powtarzań). Więcej jednak niż te zewnętrzne objawy żałoby mówi o męce Pana sama Liturgia. W Jutrzni przerywa się czytanie Ksiąg Mojżeszowych, zaczyna się natomiast proroctwa Jeremiasza, który jest najdoskonalszą figurą cierpiącego Mesjasza. Motyw Męki, który w ostatnich tygodniach coraz bardziej dochodził do głosu, obecnie panuje niepodzielnie. Zmiana ta najwyraźniej daje się zauważyć w Responsoriach Brewiarza i w śpiewach Mszy. Przemawiają w nich nie tyle pokutujący wierni i katechumeni, co raczej cierpiący Chrystus. Od III stulecia rozpoczynano dzisiaj bezpośrednie przygotowanie do święta Wielkanocy, połączone z dwunastodniowym Postem, z czego w dalszym rozwoju powstał czas Męki Pańskiej.

Myśli przewodnie na najbliższy tydzień. Liturgia po mistrzowsku umie łączyć motyw Męki z motywem Chrztu; widzimy to zwłaszcza w trzech dawnych formularzach mszalnych: w poniedziałek Msza z upodobaniem przeciwstawia pogańskich Niniwitów (katechumenów) czyniących pokutę, żydom, którzy chcą Chrystusa zabić; „Kto pragnie, niech przyjdzie do Mnie i pije!” Środa to dzień sprawdzania u katechumenów znajomości Przykazań podanych im przed dwoma tygodniami. Wilki otaczają Baranka Bożego, który przez śmierć swoją daje owieczkom „życie wieczne”. Piątek: Jeremiasz, figura Chrystusa, skarży się na żydów, którzy wiarołomnie porzucili Pana, gdyż opuścili żyłę wód żyjących”; „Jezus miał umrzeć za naród. I nie tylko za naród, ale żeby zgromadzić w jedno synów Bożych…” Wtorek: Msza treścią swą jest podobna do Mszy poprzednich wtorków; Lekcja daje wzór miłosierdzia. Przez tekst Mszy przewija się motyw Męki. Czwartek: ostatnia Msza pokutna, obraz niewoli babilońskiej, pokutnicy. Sobota jest Wigilią Niedzieli Palmowej.

II. NIEDZIELA MĘKI PAŃSKIEJ (Judica – Czarna)

Arcykapłan wkracza do miejsca Świętego 

Wstęp: Kościół roztacza przed nami trzy obrazy Męki Pana: symboliczny, historyczny i ponadczasowy.

Poznaj dalszą część rozważania:

a) Najpierw podaje Kościół wypadki z dziejów królestwa judzkiego około 600 roku przed Narodzeniem Chrystusa, kiedy to niegodni królowie zasiadali na tronie Dawida. W Ziemi Obiecanej oddawano cześć bożkom, a niesprawiedliwość i rozwiązłość obyczajów szerzyły się w kraju, którego władcą był Sam Bóg. Pan powoływał Proroków, aby ostrzegali lud i jego wodzów. Jednym z największych był Jeremiasz mąż czystych zamierzeń, pełen miłości swego Boga, ludu i ojczyzny. Widział on zbliżające się nieszczęście (wygnanie), występuje więc jako głosiciel pokuty, ale ziomkowie nie zważają na niego, chcą nawet usunąć niewygodnego dla nich kaznodzieję, prześladują go i dręczą. Ponieważ upomnienia Proroka są bezskuteczne, nieszczęście spada na żydów: miasto i świątynia leżą w gruzach, a król i lud idą na wygnanie. Jeremiasz siedzi na ruinach Syjonu, śpiewając swe treny. Jest on figurą cierpiącego Zbawiciela nie tyle w swych słowach, co raczej w całej swej osobie. Dziś Kościół czyta początek Księgi Jeremiasza (początek symbolizuje całość). Odtąd Prorok towarzyszyć nam będzie przez cały czas Męki Pańskiej.

b) Obraz historyczny zawarty jest w Ewangelii. Chrystusa otaczają wrogo usposobieni Żydzi; chwytają już kamienie, aby Go zabić. Śmierć Jego jest postanowiona, a nawet w ich woli już dokonana, ale godzina Jego jeszcze nie nadeszła. Chrystus stoi pośród nich, w pełni Swego Majestatu: „Kto z was dowiedzie Mi grzechu?… Pierwej nim Abraham był, jam jest”.

c) Obraz ponadczasowy widzimy w Epistole; jest to akt liturgiczny: Najwyższy Kapłan Boży wkracza do miejsca Świętego w Niebie i własną Krwią Swoją dokonywa Odkupienia Wiecznego.

W tych trzech obrazach zawarta jest i wytłumaczona cała Liturgia niedzieli Męki Pańskiej.

1. Rozpoczęcie czasu Męki Pańskiej. 

„Dziś, jeśli usłyszycie głos Pana, nie zatwardzajcie serc waszych”. Tymi słowy zwraca się do nas Kościół w invitatorium z napomnieniem, abyśmy godnie rozpoczęli doniosły okres rozpamiętywania Męki Chrystusowej. Jest to zarazem wezwanie, by z Chrystusem współcierpieć i składać Ofiarę. Pierwsze Responsorium Jutrzni wprowadza nas uroczyście w czas Męki Pańskiej, otwierając jednocześnie widok na zmartwychwstanie, od którego dzieli nas jeszcze czternaście dni:

„Te są dni, które macie święcić czasu swego: Dnia czternastego pod wieczór zaczyna się Pascha Pańska. Dnia piętnastego obchodzić będziecie uroczystość na cześć najwyższego Pana”.

Wpatrujmy się w Chrystusa, Który w Swej gorzkiej Męce jest „Mężem boleści”; razem z Nim płaczmy i współczujmy Mu. Ale jednocześnie pamiętajmy, że to zwycięzca na Golgocie, z którym i my powinniśmy zwyciężać. Upatrujmy w Nim Króla, w Męce Swej zasiadającego na tronie krzyża, zapragnijmy razem z Nim panować przezwyciężając cierpienia swego życia. Patrzmy na Chrystusa jak na Arcykapłana, który wstępuje do miejsca Świętego Świętych, by się za nas ofiarować, i który nas wzywa, byśmy razem z Nim stali się kapłanami w całkowitym oddaniu swego życia.

2. Msza (Judica me). 

Dziś odbywamy pielgrzymkę do Bazyliki Św. Piotra, do grobu księcia Apostołów. Za dawnych czasów odprawiano tu w nocy z soboty na niedzielę wigilię połączoną ze święceniami kapłańskimi; wskazuje na to wybór stacji oraz treść Mszy (Piotr jest pierwszym następcą Najwyższego Kapłana Bożego). W Introicie słyszymy głos Chrystusa, zmagającego się niejako ze sobą, podobnie jak na Górze Oliwnej; błaga On o sprawiedliwe osądzenie sprawy między Nim a grzesznym ludem żydowskim i złym, podstępnym człowiekiem Judaszem. W Epistole widzimy Arcykapłana Bożego, przystępującego do Ołtarza Krzyża; własną Krwią Swoją dokonywa Odkupienia ludzkości, ponieważ Sam jest bez grzechu. Graduał i Traktus wypowiadają skargę Chrystusową; przywodzą na pamięć słup krwawego biczowania: „Na grzbiecie moim kowali grzesznicy. Przedłużali nieprawość swoją”. Ewangelia ukazuje nam Syna Bożego, który jest wieczny i bez grzechu. I znowu patrzymy na nieprzejednaną nienawiść Jego nieprzyjaciół, ale i tu przez dramatyczną scenę prześwieca światłość zmartwychwstania: „Abraham, ojciec wasz, z radością wyglądał dnia mojego” (dnia zmartwychwstania). Żydzi chcieli Chrystusa ukamienować, lecz ukrył się przed nimi (jest to motyw męki i motyw Wielkanocy). Antyfona na Komunię Świętą przypomina, że Eucharystia jest pamiątką śmierci Chrystusowej: „To jest Ciało, które za was będzie wydane. Ten kielich jest nowym Testamentem we Krwi Mojej, mówi Pan. To czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę Moją” (1 Kor. 11, 24-25). Obie modlitwy (Sekreta i modlitwa po Komunii Świętej) mówią o owocach Mszy Świętej: aby dary ofiarne uwolniły nas z więzów naszych nieprawości i wyjednały nam miłosierdzie, a Eucharystia przyniosła nam pomoc.

3. Brewiarz. 

W Jutrzni słyszymy dwa kazania wybitnych Ojców Kościoła i Papieży: Leona I i Grzegorza Wielkiego; są one tym znamienniejsze, że oba wygłoszone zostały w czasie obchodu liturgicznego niedzieli Męki Pańskiej, a mianowicie jedno z nich około 450 roku, drugie zaś około 600 roku w Bazylice Św. Piotra w Rzymie. Przytaczamy z nich krótkie wyjątki.

„Wiemy, najmilsi, że ze wszystkich uroczystości chrześcijańskich — misteria wielkanocne — są najgłówniejsze. Wszystkie nasze wysiłki w tym czasie do tego zmierzają, byśmy je przez naszą przemianę godnie i odpowiednio mogli przyjąć. Pełnego jednak oddania wymagają od nas szczególnie dni obecne, pozostające, jak wiemy, w łączności z najwznioślejszą Tajemnicą Miłosierdzia Bożego. Na te właśnie dni słusznie Apostołowie pod wpływem Ducha Świętego zarządzili ściślejsze posty, abyśmy przez udział w Męce krzyżowej Pana i my uczynili cokolwiek z tego, co On dla nas raczył spełnić, a o czym tak powiedział Apostoł: „Jeśli razem z Nim cierpimy, razem z Nim będziemy w chwale” (Św. Leon).

„Zwróćcie uwagę, bracia najmilsi, na Łagodność Boga. Przyszedł zmazać nasze grzechy i mówił: Kto z was dowiedzie mi grzechu? Nie uważał za uwłaczające Jego godności, jeżeli do rozumu się odwoła, aby Swego Bóstwa wykazać, że nie jest grzesznikiem. On, który mocą mógł ułaskawiać grzeszników. Przerażające jest jednak to, co dalej mówi: Kto z Boga jest, słów Bożych słucha; wy dlatego nie słuchacie, że z Boga nie jesteście… Niechaj każdy zada sobie pytanie, czy uchem ducha swego uchwycił Słowa Boże, a wówczas pojmie, czy z Boga jest” (Św. Grzegorz).

Przez cały dzień mamy przechowywać w sercu obraz, który Ewangelia zawiera, i słowa, które głosi. O wschodzie słońca rozbrzmiewają słowa Pana: „Kto z Boga jest, słów Bożych słucha, wy dlatego nie słuchacie, że z Boga nie jesteście” (ant. do Bened.). Wstrząsające to słowa na rozpoczęcie dnia! Jesteśmy od razu wciągnięci w walkę Chrystusa z ciemnościami: W ciągu dnia w godzinach brewiarzowych słyszymy inne jeszcze słowa Pana: „Ja czarta nie mam, ale oddaję cześć Ojcu memu” (Pryma). „Ja nie szukam własnej Chwały, ale jest ktoś, który szuka i sądzi” (Tercja). „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, jeśli kto zachowa naukę moją, nie zazna śmierci na wieki” (Seksta). U schyłku dnia słyszymy, że żydzi „porwali kamienie, by rzucić na Niego, a Jezus ukrył się i wyszedł ze świątyni”. W Nieszporach rozbrzmiewa radosna zapowiedź Wielkanocy: „Abraham, ojciec wasz, z radością wyglądał dnia mojego: ujrzał i uweselił się” (ant. do Magn.).

4. Zasłonięty krzyż. 

Z dniem dzisiejszym Kościół stara się jak najusilniej przybliżyć dzieciom swoim pamiątkę śmierci Chrystusowej, która nam przyniosła Odkupienie i która jest główną treścią kultu chrześcijańskiego. Św. Paweł mówi przecież: „Ilekroć bowiem chleb ten pożywać, a kielich pić będziecie, śmierć Pańską będziecie zwiastować, aż przyjdzie” (1 Kor. 11, 26). Ofiara więc Mszy Świętej jest głoszeniem Jego śmierci. Ilekroć jesteśmy zebrani na Mszy Świętej, tylekroć dajemy świadectwo naszej wierze, że Chrystus za nas umarł; Krew Jego ofiarna jeszcze dzisiaj za dusze nasze płynie, Ciało, zaś i dzisiaj jest pokarmem naszego życia Łaski.

Motyw Męki przewija się wyraźnie przez całą Liturgię Wielkiego Postu. Chrystus walczy z piekłem; zmaga się z szatanem o dusze, które Mu powierzył Ojciec. Ten właśnie motyw walki możemy zauważyć szczególnie w czterdziestu świętych dniach Postu. Przypatrzmy się trzem głównym myślom: pierwsza niedziela Postu: Chrystus i szatan — Chrystus się broni; trzecia niedziela Postu: mocarz i Mocniejszy — Chrystus naciera; Niedziela Palmowa — Chrystus zwycięża i króluje przez śmierć swą ofiarną. Pamiętajmy, że walka ta nie rozegrała się tylko raz 2000 lat temu, ale toczy się przez wszystkie wieki: Chrystus, wówczas walczący i zwyciężający to dzisiaj Chrystus mistyczny w Ciele swoim, którym jest Kościół, i w członkach swoich, którymi są wierni. Czas Wielkiego Postu to okres walki, w której jesteśmy nie tylko pobożnymi widzami, lecz rycerskimi współbojownikami. W tym znaczeniu Wielki Post jest czasem rozpamiętywania śmierci Chrystusowej.

Oto z niedzielą dzisiejszą wkroczyliśmy w czas Męki Pańskiej, w którym przede wszystkim należy rozpamiętywać cierpienia Zbawiciela. Jest to bowiem czas, o którym On mówi: „Przyjdą dni, gdy zabiorą im oblubieńca, i wtedy będą pościć” (Mat. 9, 15).

III. BŁ. JANA SARKANDRA, MĘCZENNIKA; ŚW. PATRYKA, BISKUPA IRLANDII I WYZNAWCY

Ofiara tajemnicy Spowiedzi 

1. Bł. Jan Sarkander. 

Dzień śmierci 17 marca 1620

— Grób w kościele Wniebowzięcia N. M. P. w Ołomuńcu.

— Życie. Bł. Jan Sarkander urodził się w Skoczowie na Śląsku Cieszyńskim, a choć po śmierci ojca rodzina jego zamieszkała na Morawach, to jednak Jan do końca życia pozostał i czuł się Polakiem. Studia teologiczne odbywał w Pradze Czeskiej i w Hradcu. Po otrzymaniu święceń kapłańskich został proboszczem w Holeszowie na Morawach, miejscowości zamieszkałej przez samych prawie protestantów.

Poznaj dalszą część rozważania:

W tym właśnie czasie wybuchło w Czechach powstanie na tle religijnym, które dało początek wojnie trzydziestoletniej. Protestanci, ośmieleni chwilowym powodzeniem, wszczęli zażarte prześladowanie Katolików, którego ofiarą padł także Bł. Jan Sarkander. Najpierw więc oskarżono go, że pod pozorem pielgrzymki na Jasną Górę knuł przeciwko Czechom zdradę na rzecz Polski. Gdy go zaś pod tym zupełnie bezpodstawnym zarzutem uwięziono, zażądano, by wyjawił tajemnicę Spowiedzi wielkorządcy Moraw, hr. Lobkovica. Niegodziwemu temu żądaniu Błogosławiony stanowczo odmówił. Usiłowano go więc zmusić zadając mu najwymyślniejsze tortury. Ale ani przypiekanie ogniem, ani wyrywanie kości ze stawów nie zdołały wydrzeć Męczennikowi Świętej Tajemnicy. Wreszcie cierpliwość, z jaką znosił najsroższe męczarnie, modląc się za prześladowców i wzywając raz po raz imion Matki Bożej i Św. Anny, pokonała wściekłość oprawców. Zaniechano więc tortur, lecz nie przywrócono mu wolności. W więzieniu też, maltretowany i kopany przez nieludzkiego dozorcę, zakończył życie po trzydziestu trzech dniach niewysłowionych cierpień, mając lat 43. Do ostatniej chwili modlił się i odmawiał Brewiarz; ponieważ zaś mając ręce poparzone i wykręcone ze stawów nie mógł odwracać kartek palcami, czynił to językiem. Posąg, który po śmierci Błogosławionego wzniesiono mu w pobliżu Przerowa na Morawach, wyobraża go z kluczem w ręku — godłem tajemnicy Spowiedzi.

2. Msza (Laetabitur) druga ze wspólnych na uroczystość Męczennika nie-biskupa. „Będzie się weselił sprawiedliwy w Panu i będzie w Nim nadzieję pokładał” (Introit). W Kolekcie (własnej) modlimy się, aby przykład Bł. Jana Sarkandra, którego Bóg umocnił cnotą wytrwania w wierze i w dochowaniu tajemnicy Spowiedzi, uzbroił i nas wobec wszelkiej przeciwności, a pomoc jego stale nas ochraniała. W epistole z drugiego listu Św. Pawła do Tymoteusza, pisanego w więzieniu, Apostoł powiada, że cierpi „aż do więzów niby złoczyńca; podobnie i Bł. Jan; tak „wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie cierpieć będą”. W Ewangelii Pan Jezus każe nam być mężnymi w głoszeniu Jego Słowa: nie ludzi bowiem należy się bać, lecz Boga, Który mocen jest wtrącić odstępców do czeluści piekielnych, a bez Którego Woli nawet „wróbel nie upadnie na ziemię”. A „każdego, który Mnie wyzna przed ludźmi, wyznam i Ja przed Ojcem Moim, Który jest w Niebiesiech”. Antyfony na Ofiarowanie i Komunię Świętą głoszą radosną zapowiedź nagrody tym, którzy wytrwają aż do końca: „O żywot prosił Cię, i dałeś mu”. „Gdzie Ja jestem, tam i sługa Mój będzie”.

3. Św. Patryk. 

Dzień śmierci 17 marca 461 r.

— Grób w katedrze w Downpatrick (Irlandia).

 Obrazy przedstawiają go w szatach biskupich, z wężami u stóp i trójlistną koniczyną.

 Życie. Św. Patryk jest apostołem Irlandii. Brytyjskie imię jego było Sucat. Urodził się w Brytanii około 385 r. Ojcem jego był diakon Kalporniusz, dziadkiem kapłan Potitus. Porwany w młodym wieku do Irlandii, musiał tam paść trzodę. Uciekłszy po sześciu latach, prowadził na kontynencie przez dłuższy czas życie kapłana zakonnego. Następnie podjął pracę misyjną w Irlandii z tak wielkim powodzeniem, że nawrócił z pogaństwa większą część jej mieszkańców. Jest on narodowym świętym Irlandczyków. „Żywot tego wielkiego męża, którego celtycka nieugiętość charakteru szła w parze z przedziwnie głęboką wiarą, obfituje w niezwykłe, a niezaprzeczalnie historyczne wydarzenia. Wdzięczna jednak potomność ukształtowała w sposób niezwykły historię jego życia, oplatając jego postać, jak mało którego ze świętych, wieńcem legend. I tak np. powszechnie utrzymuje się wierzenie, że Święty ten uwolnił Irlandię od węży i innych szkodników, zatapiając je w morzu. Jakkolwiek by się rzecz miała, prawdą jest, że w Irlandii rzeczywiście nie ma węży, kretów ani myszy polnych. Legenda więc stwierdza zapewne w obrazowy sposób fakt historyczny, że Św. Patryk, wprowadzając Wiarę Chrześcijańską do Irlandii, przemienił od podstaw całą jej kulturę” (Kaulen). Święty przejął pradawny zwyczaj pogański zapalania świętych ogni w noc zrównania wiosennego i nadał mu charakter chrześcijański przez przystosowanie go i wprowadzenie do obrzędów wielkanocnych. Mnisi irlandzcy przenieśli ten zwyczaj do Rzymu, skąd w obrzędzie święcenia ognia w Wielką Sobotę rozpowszechnił się w całym Kościele. Autentycznym pismem Św. Patryka jest dzieło pt. Confessio (Wyznanie). Jest to jego autobiografia napisana prosto, ale tchnąca głęboką wiarą i pozwalająca nam wglądnąć w głąb jego duszy (*).

Zastosowanie: Św. Patryk zamienił Zieloną Wyspę bałwochwalców w Wyspę Świętych; oby i w naszej duszy dokonał tego dzieła!

 

———————-‐——————

Przypis do powyższego rozważania:

(*) Istnieje piękny przekład tego dzieła: Wetke, Das Bekenntnis des heiligen Patrick, Sammlung: Zeugen des Wortes N 25 (Herder. Freiburg).

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

I. NIEDZIELA MĘKI PAŃSKIEJ (Judica – Czarna)

Czas Męki Pańskiej rozpoczyna Kościół śpiewem Psalmu 42, który jest Psalmem Chrystusa Kapłana, Jego modlitwą w Ogrójcu i na krzyżu. Również Psalm 128 śpiewany w Traktusie, wprowadza nas w tajemnice bolesne Serca Jezusowego. Epistoła, z Listu do żydów, jest wykładem o kapłaństwie Chrystusa, którego Krew Przenajświętsza stała się Ofiarą Nowego Przymierza. Ewangelia daje nam obraz nastrojów panujących wśród ludu na krótki czas przed tragedią Męki. Słowa Chrystusa: „Ja nie szukam chwały swej — jest który szuka i sądzi” — przypominają nam słowa Introitu.

W Ewangelii czytamy o wzrastającej wciąż nienawiści żydów do Chrystusa Pana. Abraham uwierzył w Boskie obietnice, zwiastujące mu przyjście Mesjasza dusza jego w otchłani między sprawiedliwymi zadrżała z radości widząc, że się one spełniły. Żydzi zaś, zamiast uznać w Chrystusie Syna Bożego, większego nad Abrahama i Proroków, bo odwiecznego, nie zrozumieli znaczenia słów Jego. Znieważają Mesjasza, zwąc Go opętanym od złego ducha i chcą Go ukamienować. Zbawiciel stawia pytanie: „Kto z was dowiedzie na mnie grzechu?”, aby podkreślić iż On jeden może być tym ,,Kapłanem świętym, niewinnym, niepokalanym, odłączonym od grzeszników, który się stał wyższym nad Niebiosa”. Chrystus więc cierpiał za nas niewinnie i dobrowolnie. Św. Paweł mówi nam, że Chrystus jest Najwyższym Kapłanem i Pośrednikiem Nowego Przymierza. Podobnie jak niegdyś najwyższy kapłan wchodził do Świętego Świętych z krwią ofiar, tak Chrystus Pan w sposób nieskończenie doskonalszy, przelawszy własną Krew, którą za nas Ojcu ofiaruje, wstępuje do Nieba, miejsca prawdziwie najświętszego ze świętych (Ep.). Krew jałowic oczyszczała żydów zewnętrznie, podczas gdy Krew Chrystusowa oczyszcza nasze dusze.

Słowa Chrystusa wzbudzają nienawiść żydów, którzy Go znieważają i zwąc opętanym od złego ducha, chcą Go ukamienować. Jezus, jako człowiek, ucieka przed ich kamieniami, ale biada tym, przed których kamiennymi sercami musi uchodzić Syn Boży (Św. Augustyn). A Św. Grzegorz dodaje: ,,On przyszedł, aby cierpieć, a nie sądzić i karać. Przez swą cierpliwość zdziałał dla nas coś większego, bardziej błogosławionego w skutkach. Dał nam bowiem przez to naukę, że o wiele szlachetniej i godniej jest na wzór Chrystusa w milczeniu znieść niesprawiedliwość, niż zwyciężyć ją walką i oporem”.

II. BŁ. JANA SARKANDRA, MĘCZENNIKA

Błogosławiony Jan Sarkander urodził się w Skoczowie na Śląsku Cieszyńskim odznaczał się jako kaznodzieja. Uwięziony w Ołomuńcu, zmarł tamże wskutek tortur zadanych mu przez Husytów, w obronie tajemnicy Spowiedzi, 1620 r.

III. ŚW. PATRYKA, BISKUPA IRLANDII I WYZNAWCY

Bóg wzbudził „wyznawcę i biskupa Św. Patrycego ku opowiadaniu Chwały Swojej poganom” Irlandzkim (Kol.). Św. Patryk jako Biskup pracował w Irlandii, której apostołem jest nazywany, założył tam wiele kościołów, klasztorów i szkół. Stał się ten Święty Biskup Ojcem całego ludu irlandzkiego, który mu dziś po 16-u wiekach oddaje cześć gorącą. Św. Patrycy umarł w r. 464.

Przez zasługi tego Świętego, prośmy Boga o Łaskę godnego pokutowania, w tym czasie Wielkiego Postu. (Modlitwa.)

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 17-go marca oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Irlandii uroczystość Św. Patrycjusza, Biskupa i Wyznawcy, który tamże najpierwszy głosił Ewangelię i kraj ten wsławił blaskiem swych cnót i cudów.

W Jerozolimie Św. Józefa z Arymatei, Doradcy i Ucznia Zbawiciela, który zwłoki Jego zdjął z krzyża i złożył w swym nowym grobie.

W Rzymie Świętych Aleksandra i Teodora, Męczenników.

W Aleksandrii pamiątka bardzo wielu Świętych Męczenników, którzy przez pogan wymordowani zostali w sposób okrutny, gdyż wzbraniali się oddać cześć bożkowi serapisowi; cesarz Teodozjusz rozkazał potem zburzyć świątynie bożków.

W Konstantynopolu Św. Pawła, Męczennika, który z powodu obrony obrazów Świętych skazany został na śmierć przez spalenie za czasów Konstantyna Kopronymusa.

W Chalons we Francji Św. Agrykoli, Biskupa.

W Nivelle w Brabancji Św. Gertrudy, Dziewicy; mimo iż pochodziła z rodu królewskiego, jednakże wzgardziła światem, całe życie ćwiczyła się w Dziełach Doskonałości Boskiej i tak zasłużyła sobie na swego Oblubieńca Niebieskiego Chrystusa Pana.

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024