Kalendarz liturgiczny

18 Grudnia.

OCZEKIWANIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY; PONIEDZIAŁEK III TYGODNIA ADWENTU – dzień ferialny.

Ryt półzdwojony. Szaty fioletowe.

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

I. PONIEDZIAŁEK III TYGODNIA ADWENTU.

Sługa Boży

1. Czytanie adwentowe. Prorok ukazuje nam obecnie Zbawiciela jako Odkupiciela, jako „sługę Bożego” (jedno z najpiękniejszych proroctw, Ks. Iz. 42, 1-17):

„Oto sługa mój, podejmę go; wybrany mój,
upodobała sobie w nim dusza moja;
włożyłem ducha mego nań,
prawo narodom przyniesie.
Nie będzie wołał ani będzie miał względu na osobę,
ani będzie słyszany głos jego na ulicy.
Trzciny nadłamanej nie skruszy,
a lnu kurzącego się nie zagasi,
według prawdy ogłosi dobre prawo.
Nie będzie smutny ani zaburzony,
aż ustanowi na ziemi prawo,
a na naukę jego wyspy czekać będą”.

Teraz przemawia Ojciec Niebieski do Swego Syna:

„Ja, Pan, wezwałem cię w Sprawiedliwości
i ująłem rękę twą, i zachowałem cię.
I dałem cię za przymierze ludu,
na światłość narodów, abyś otworzył oczy ślepych,
wywiódł więźniów z zamknienia
z domu ciemnicy siedzących w ciemności”.

Tekst ten podany jest w Ewangelii Św. Mateusza (12, 17-21). Jest to wspaniała charakterystyka Zbawiciela.

Poznaj dalszą część rozważania:

2. Śpiewy adwentowe. Kościół wygląda Pana i tęskni do Niego:

„Oto na obłoku białym pojawi się Pan,
a z nim świętych tysiące,
a na szacie i na pasie swoim będzie miał wypisane:
Król królów i Pan panujących.
Ukaże się na końcu, a nie skłamie;
jeśliby odwlekał, oczekiwaj go,
bo na pewno przyjdzie”.  (Resp. 1)

Przyjdzie, który ma przyjść, i nie będzie zwlekał,
i nie będzie już trwogi w granicach naszych;
albowiem on sam jest zbawicielem naszym;
złoży nieprawości nasze i wrzuci w morze
wszystkie grzechy nasze”. (Resp. 3)

Rano, gdy słońce wschodzi, Kościół śpiewa: „Wyjdzie różdżka z korzenia Jessego i będzie napełniona wszystka ziemia Chwałą Pana, a wszelkie ciało oglądać będzie zbawienie Boże” (Ant. do Bened.). Jak przejmująco brzmi ta pieśń o wschodzie słońca, które jest symbolem Chrystusa!

Wieczorem, przy Magnificat, myślimy znów o Bogarodzicy i wraz z nią śpiewamy: „Błogosławioną zwać mię będą wszystkie narody, albowiem Bóg wejrzał na niskość Służebnicy Swojej” (Ant. do Magn.).

Obraz Chrystusa staje się coraz wyraźniejszy i plastyczniejszy. Dzisiaj możemy sobie w rozmyślaniu stawić przed oczyma duszy Postać Zbawiciela, zarówno gdy daje obietnice, jak też gdy je urzeczywistnia — czy to w Ewangelii, czy też w Liturgii.

3. Psalm adwentowy. We Mszy 3 Niedzieli Adwentu śpiewa Kościół aż trzy razy Psalm 85/84/: w Introicie, w antyfonie na Ofiarowanie i w antyfonie na Komunię Świętą; jest to dowód, że pieśń ta wyraża uczucia Kościoła. Psalm ten jest radosną pieśnią Odkupienia i towarzyszy nam przez cały Adwent: w Pierwszą Niedzielę Adwentu śpiewaliśmy go w Alleluja i w antyfonie na Komunię Świętą; w drugą w antyfonie na Ofiarowanie; dzisiaj jest on pieśnią przewodnią całej mszy. W jutrzni na Boże Narodzenie śpiewamy i odmawiamy ten Psalm w całości. Jest on bardziej pieśnią Bożego Narodzenia niż pieśnią adwentową.

Radość z powodu końca niewoli: 2-4

„Ubłogosławiłeś, Panie, ziemię Twoją,
przywróciłeś pojmanie Jakuba.
Odpuściłeś nieprawość ludu Twego,
pokryłeś wszystkie grzechy ich.
Uśmierzyłeś wszystek Twój Gniew,
Odwróciłeś się od Gniewu Zapalczywości Twojej”.

Nowe, nieoczekiwane cierpienia: 5-8

„Odnów nas, Boże, Zbawicielu nasz,
i oddal Gniew Swój od nas!
Czyż na wieki będziesz się gniewał
albo rozciągniesz gniew twój od pokolenia na pokolenie?
Boże, ty jeszcze raz ożywisz nas,
a lud Twój rozweseli się w Tobie.
Okaż nam, Panie, Miłosierdzie Swoje
i racz zbawieniem Swoim nas obdarzyć”.

Przyszłe szczęście: 9-14

„Będę słuchał, co we mnie będzie mówił Pan Bóg:
bo będzie głosił pokój ludowi Swemu
i Świętym Swoim, i tym, którzy się nawracają z serca.
Zaiste bliskie jest zbawienie jego tym,
którzy się Go boją,
aby mieszkała Chwała w ziemi naszej.
Miłosierdzie i Prawda spotkały się z sobą,
Sprawiedliwość i Pokój pocałowały się.
Prawda wyrosła z ziemi,
a Sprawiedliwość z Nieba spojrzała.
Albowiem Pan pokaże Dobrotliwość,
a ziemia nasza wyda swój owoc.
Sprawiedliwość przed Nim chodzić będzie
i położy na drodze kroki Swoje”,

W znaczeniu dosłownym Psalm ten mówi o uwolnieniu z niewoli babilońskiej; ta jednak radość, którą wyraża, jest umniejszona wskutek nowych, nieoczekiwanych klęsk w ojczyźnie. Po doznanym zawodzie Prorok pociesza się myślą o nadchodzącej erze mesjańskiej.

Dla nas psalm ten jest pieśnią Odkupienia. Odkupienie nas przez Chrystusa posiada jakby dwa stopnie: pierwszy – niepozorny i przepojony bólem, drugi — pełen blasku i wspaniałości. To Kościół na ziemi i Kościół w chwale. Na pierwszym stopniu życie upływa nam w cierpliwości i w oczekiwaniu powtórnego Przyjścia Pana, na drugim radości nie będzie końca. Spróbujmy sparafrazować w tym sensie psalm 85/84/: Przez Przyjście Chrystusa pobłogosławiłeś, Panie, tę ziemię, nad którą zaciążyło przekleństwo, a przez śmierć Jego odpuściłeś wszystkie grzechy. Odkupienie już się dokonało (przedmiotowo); każdy poszczególny człowiek powinien z niego (podmiotowo) korzystać, tzn. Odkupienie sobie przyswoić; o to prosimy w drugiej części pierwszej zwrotki (jest to rzeczywiście prośba adwentowa). Druga zwrotka zawiera radosną
odpowiedź Pana Boga i jednocześnie wejrzenie ku Niebu: Odkupienie twoje dokona się w pełni — tu na ziemi przez Łaskę, tam w Niebie w Chwale: ale tylko wtedy, gdy będziesz z liczby tych, którzy „się nawracają z serca”. Wówczas „zbawienie Jego jest ci bliskie”, wówczas „Jego Chwała zamieszka w ziemi naszej”. Otoczy cię troskliwość aniołów Bożych: Jego miłosierdzie, wierność, sprawiedliwość i pokój. Rola duszy wyda bogaty plon. Odkupiciel idzie przez świat, poprzedza Go sprawiedliwość, a towarzyszy Mu pokój.

Módlmy się często w ciągu tygodnia słowami tej pieśni.

II. 18 GRUDNIA. ANTYFONA O ADONAI.

Przybądź nas odkupić ramieniem wyciągniętym

Druga antyfona O. W Nieszporach śpiewamy drugą wielką antyfonę:

„O Adonai, wodzu domu Izraelowego, Któryś ukazał się Mojżeszowi w płomieniach gorejącego krzaka i dałeś mu prawo na górze Synaj, przybądź nas odkupić ramieniem wyciągniętym”.

Druga Osoba Boska najpierw brała czynny udział w dziele stworzenia (mówiła o tym pierwsza antyfona); teraz widzimy Ją kroczącą drogami królestwa Bożego Starego Zakonu. Chrystus był Bogiem Przymierza (Adonai) narodu wybranego; zawarł przymierze z Noem, Abrahamem, Izaakiem i Jakubem oraz Mojżeszem, był przewodnikiem narodu żydowskiego przez dzieje. W antyfonie tej wymienione są — w zastępstwie wszystkich innych — tylko dwa objawienia Boga: krzak gorejący i ogłoszenie Przykazań na górze Synaj wśród błyskawic i grzmotów; są to zarazem obrazy nadchodzącej światłości Narodzenia Pańskiego. Prośba nawiązuje do wyzwolenia z niewoli egipskiej, które jest figurą wyzwolenia z jarzma piekielnego.

Poznaj dalszą część rozważania:

Rozważanie. Przyjrzyjmy się znowu najpierw obrazowi i podobieństwu, następnie uwydatnimy punkt porównania, a wreszcie zastanowimy się nad znaczeniem tego obrazu i nad jego spełnieniem.

a) Obraz. Jednym z najważniejszych wydarzeń w historii narodu żydowskiego jest wyzwolenie z niewoli.egipskiej. Wspominają o nim niezliczone pieśni i opisy, a jedna z największych uroczystości, Wielkanoc, miała przypominać wszystkim pokoleniom to wielkie Dzieło Boże. Dzieło zbawienia Izraela rozpoczęło się już z chwilą ukazania się Boga w krzaku gorejącym, wówczas bowiem ujawnił się Bóg Przymierza, a Mojżesz został wybrany na przewodnika ludu. Z chwilą ogłoszenia prawa na górze Synaj dzieło to zostało ukończone, a Kościół Starego Testamentu założony. Bóg ukazał się ludowi swemu jako potężny wódz i zbawiciel. Jak wódz stanął „z ramieniem wyciągniętym”, na czele swego ludu. Kto jednak czyta te teksty w Piśmie Świętego, zauważy, iż na przemian wymieniany jest „Bóg” i „Anioł Boży”, np. w krzaku gorejącym. Kościół potwierdza, że wymieniane w Starym Testamencie nazwy: Jahwe, Adonai (Pan mój), Anioł Boży, Szechinah (obłok nad arką Przymierza) są po prostu różnorodnymi nazwami i określeniami Drugiej Osoby Bożej. Jest to nowa, pełna znaczenia myśl. Syn Boży również kroczy drogami Królestwa Bożego Starego Zakonu i przygotowuje Odkupienie. Jest więc rzeczą zrozumiałą, że wiele wydarzeń opisanych w Starym Testamencie, zwłaszcza uwolnienie z Egiptu, są figurami Odkupienia przez Chrystusa.

b) Dochodzimy do wyjaśnienia obrazu: Faraon jest figurą księcia piekielnego, w którego niewolę popadła ludzkość przez grzech; Mojżesz jest wielkim obrazem Chrystusa, przewodnika odkupionej ludzkości. Jak Bóg objawił się w krzaku gorejącym, tak Chrystus przez Wcielenie ukazuje się na ziemi w Swej Boskiej Łaskawości; wkrótce będziemy w zdumieniu i radości obchodzić pamiątkę Jego ukazania się w ciele ludzkim. Corocznie przeżywamy bardzo głęboko te nawiedziny Boga. Z podziwem i wdzięcznością patrzy całe chrześcijaństwo na żłóbek betlejemski. Na górze Synaj ogłaszał Bóg Prawa wśród błyskawic i grzmotów – na ziemi ogłasza Swoje nowe Prawo na Górze Błogosławieństw w Łagodności i Miłosierdziu.

Teraz właśnie, w dniu Narodzin Pana, ma wstąpić Królestwo Boże do dusz naszych; Chrystus chce być naszym przewodnikiem i prawodawcą. „Pójdź za Mną”, wstępuj w Moje Ślady — mówi do mnie. Życie chrześcijańskie jest naśladowaniem Chrystusa. I dla mnie pragnie być Chrystus prawodawcą. Bez prawa nie ma Królestwa Bożego. Chrystus pragnie mnie odkupić „ramieniem wyciągniętym”, pod warunkiem jednak, bym uznał Go za Przewodnika i Prawodawcę. Czego więc żąda ode mnie Chrystus jako Wódz i Prawodawca?

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

Podczas Adwentu, kiedy się odprawia jakąkolwiek Mszę świąteczną czyni się komemorację ferii przez odmawianie kolekty z poprzedniej niedzieli, z wyjątkiem Suchych dni, które mają, własną, kolektę. W tygodniu zaś, gdy nie ma Mszy własnej, odmawia się Mszę niedzielną.

MSZA WOTYWNA O N. M. P. NA CZAS ADWENTU (zwana u nas Roratami).

 

 

 

† † †

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 18-go grudnia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Filippi w Macedonii dzień zgonu Św. Rufusa i Zozyma, którzy należą do liczby owych uczniów Chrystusowych, co gorliwością swą przy zakładaniu pierwszych gmin chrześcijańskich między żydami i poganami ogromnie pomagali; ich zwycięską walkę za Wiarę opisuje Św. Polikarp w liście do Filipensów.

W Laodycji w Syrii wspomnienie Świętych Teotyma i Bazyliana.

W Afryce męczeństwo Św. Kwinkta, Symplicjusza i innych za czasów Decjusza i Waleriana.

Tamże pamiątka Św. Mojzetesa, Męczennika.

Również w Afryce śmierć męczeńska Świętych Wikturusa, Wiktora, Wiktoryna, Adiutora i Kwartusa z 30 towarzyszami.

W Mopsuestii w Cylicji wspomnienie Św. Auksencjusza, Biskupa; był najpierw żołnierzem pod Licyniuszem, jednakże wolał z wojska wystąpić, niźli składać Bachusowi winogrona w ofierze: później został Biskupem a bogaty w zasługi zmarł w końcu śmiercią błogosławioną.

W Tours uroczystość Św. Gracjana, którego Papież Fabian wyświęcił na pierwszego Biskupa tegoż miasta; cudami wsławiony, zmarł spokojnie w Panu.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023