Kalendarz liturgiczny

18 Stycznia.

Katedry Św. Piotra Apostoła w Rzymie; Kom. Św. Pawła Apostoła; Św. Pryski, Dziewicy i Męczennicy

Rozpoczęcie Oktawy Modłów o Jedność Kościoła

Ryt zdwojony większy. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

1. Święto Stolicy Piotrowej. 

Należymy do Kościoła Rzymskiego. Kościół obchodzi dziś rocznicę przybycia Św. Piotra, Księcia Apostołów, do Rzymu oraz jego wstąpienia na stolicę biskupią w Wiecznym Mieście. To zdarzenie miało ważne następstwo, a mianowicie, że biskupi rzymscy byli równocześnie następcami Św. Piotra w urzędzie pasterskim całego Kościoła. Przez to więc, że Św. Piotr był pierwszym biskupem Rzymu, jego następcy na rzymskim tronie biskupim są równocześnie papieżami. Wrogowie Kościoła zdawali sobie doskonale sprawę z tego, że przywilej rzymskich biskupów płynie z faktu wstąpienia Św. Piotra na stolicę biskupią Rzymu. Dlatego starali się oni dowieść, że Św. Piotr w ogóle w Rzymie nie przebywał. Usiłowania ich spełzły na niczym, albowiem źródła historyczne wykazały, że Św. Piotr rzeczywiście był w Rzymie, założył tam biskupstwo, sprawował władzę biskupią i jako biskup poniósł w Rzymie śmierć męczeńską. Jeszcze dziś w bazylice Św. Piotra znajduje się grób z jego relikwiami.

Poznaj dalszą część rozważania:

Pismo Święte, co prawda, nie opisuje faktu wstąpienia Św. Piotra na stolicę biskupią, podaje tylko, że Piotr po cudownym oswobodzeniu przez Anioła Bożego z więzienia, do którego wtrącił go Herod Agryppa, odwiedził jeszcze tej samej nocy zebraną gminę chrześcijańską, dał konieczne wskazówki; następnie czytamy: „wyszedłszy oddalił się na inne miejsce” (Dz. Ap. 12, 17). Dokąd się udał Św. Piotr, nie mówią Dzieje Apostolskie; może dlatego, aby nie zdradzić miejsca jego pobytu; tradycja wskazuje na Rzym. Było to około 42 roku po Chrystusie; dlatego też tradycja przyjmuje, że Piotr był biskupem rzymskim 25 lat. W roku 1558 postanowił Papież Paweł IV, że święto wstąpienia Św. Piotra na stolicę biskupią w Rzymie ma być obchodzone uroczyście 18 stycznia Od kilkuset lat bowiem obchodzono 22 lutego jedynie uroczystość i pamiątkę założenia w Antiochii Kościoła, który był pierwszym kościołem rządzonym przez Św. Piotra. Od tego czasu Kościół Święty obchodzi dwa razy święto stolicy Św. Piotra.

Czcigodny Tron Piotrowy, który w V wieku znajdował się w baptisterium bazyliki Św. Piotra, przechowywany jest obecnie w absydzie tegoż kościoła. Drogocenna ta relikwia składa się już jedynie z niewielu kawałków drzewa, spojonych od dawna bogato zdobionymi płytami z kości słoniowej. Niestety, Papież nie może już zasiadać na tej starej „cathedra”, gdyż w epoce Odrodzenia została zamknięta w olbrzymim relikwiarzu, który wykonał Bernini.

2. Św. Pryska.

W Martyrologium czytamy: „W mieście Rzymie Św. Pryski, dziewicy i męczenniczki; zdobyła ona palmę męczeństwa po długich męczarniach za panowania Klaudiusza II” (około 270 r.). Błędnie utożsamiano ją z żoną Akwili, wymienionego w Dziejach Apostolskich.(Święto jej obchodzono już w starożytności chrześcijańskiej).

3. Msza (Statuit).

Msza stawia wśród nas pierwszego biskupa rzymskiego, Św. Piotra. W introicie widzimy go w osobie celebrującego kapłana. — W Epistole on sam przemawia do nas, wybranych przychodniów rozproszenia”; głosi nam prawdziwie radosną nowinę o dziedzictwie nieskazitelnym, niepokalanym i niezwiędłym, zachowanym w niebiosach, którego zadatkiem jest święta Eucharystia; trzeba jednak być teraz „przez krótki czas” oczyszczanym jak złoto w ogniu doświadczeń na objawienie Jezusa Chrystusa, które ma się urzeczywistnić w dzisiejszej Ofierze. W Ewangelii przeżywamy ze Św. Piotrem wielki dzień w Cezarei opoka Kościoła Bożego; ale Filipowej, gdy go Chrystus uczynił i nasza dusza musi być opoką, na której Pan swój Kościół buduje. Słowa „tu es Petrus” są głównym motywem Mszy (śpiew Alleluja, ofiarowanie, antyfona na Komunię Świętą), a dotyczą tak Św. Piotra, jak i nas samych. — W Graduale śpiewa Kościół o wywyższeniu Piotra na katedrze. — W Eucharystii Pan buduje w nas swój Kościół (ant. na Komunię Świętą).

4. Liturgia Rzymska.

Święto dzisiejsze ukazuje Św. Piotra nie tyle jako Papieża, ile raczej jako Biskupa Rzymskiego. Sprawa ta obchodzi również i nas, gdyż jako Chrześcijanie należymy do społeczności rzymskiego Kościoła. Stąd też i Liturgia nasza zależna jest od Rzymu, więcej, przyszła do nas z Rzymu. Obchodzimy rzymskie uroczystości, czcimy Rzymskich Świętych. Mszaliki, których używamy, nie tylko zostały ułożone w Rzymie, ale nadto są ściśle związane z rzymskimi warunkami z rzymskimi kościołami. Musimy się czuć członkami rzymskiej gminy chrześcijańskiej; często bowiem nasz miejscowy kościół przenosi się niejako do jednej z bazylik Rzymu, gdzie z biskupem rzymskim obchodzimy święte misterium. Przebogata i przepiękna jest Rzymska Liturgia. Żeby ją lepiej zrozumieć musimy poznać warunki rzymskie. W dniu dzisiejszym, który jest uroczystością rodzinną Rzymskiej Liturgii, podziękujemy za wszystko, co piękne w Liturgii Rzymskiej, a co stało się naszym udziałem.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 2 niedzieli po Objawieniu.

Czwartek (2 Kor 5, 14-6, 10). 

Czytamy znów piękny wyjątek, którego drugą część raz jeszcze usłyszymy w pierwszą niedzielę postu:

„Albowiem miłość Chrystusowa przynagla nas, gdy to rozważamy, że jeśli jeden umarł za wszystkich, tedy wszyscy pomarli. A za wszystkich umarł Chrystus, aby i ci, którzy żyją, już nie dla siebie żyli, ale dla tego, który za nich umarł i zmartwychwstał… Jeżeli tedy kto jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem: dawne rzeczy przeminęły, oto wszystko nowym się stało… A jako pomocnicy napominamy was, abyście daremno Łaski Bożej nie otrzymywali. Albowiem mówi On: W czasie sprzyjającym wysłuchałem cię. A w dzień zbawienia wspomogłem cię. Oto teraz czas pożądany, oto teraz dzień zbawienia. Nie dajemy w niczym nikomu zgorszenia, aby nie ganiono posługi naszej. Ale we wszystkim okazujemy się jako sługi Boże w wielkiej cierpliwości, w utrapieniach, w potrzebach, w uciskach, w chłostach, w więzieniach, w rozruchach, w pracach, w czuwaniu i w postach; w czystości, umiejętności, pobłażliwości, w łagodności w Duchu Świętym, w miłości nieobłudnej, w mówieniu prawdy, w Mocy Bożej, przez oręż sprawiedliwości na prawo i na lewo… niby umierający, a oto żyjemy: niby karani, a nie uśmierceni; niby smutni, a zawsze weseli; niby ubodzy, a wzbogacający wielu; niby nic nie mający, a posiadający wszystko”.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

I. Katedry Św. Piotra Apostoła w Rzymie

Już w IV wieku obchodzili Chrześcijanie rzymscy 22 lutego pamiątkę pasterzowania Św. Piotra w ich kościele, czcząc Apostoła jako założyciela swego Kościoła i ojca całego Chrześcijaństwa. Nieraz święto wypadało podczas postu, dlatego w Galii obchodzono je 18 stycznia; stąd dwie daty święta. Ale Św. Piotr zanim przybył do Rzymu, często przebywał w Antiochii, więc powstały dwie rocznice rządów Piotrowych: w Rzymie 18 stycznia, oraz w Antiochii 22 lutego.

W Liturgii podkreślona jest najwyższa godność i władza Księcia Apostołów; Lekcja jest zaś jakoby testamentem, w którym Św. Piotr wskazuje na wielkie powołanie chrześcijańskie. Chrystus Pan jest Głową Kościoła, ale ponieważ miał wstąpić do Nieba, Boską swoją władzę złożył w ręce człowieka, gdyż od Wcielenia, Bóg, po Chrystusie, chce mieć pośrednikiem między sobą a ludźmi człowieka. Człowiekiem tym, którego Pan Jezus ustanowił „Książęciem” dusz (Intr.) i „na którym zbudował Kościół Swój” (Ew.) jest Św. Piotr, który jako zastępca Chrystusa zasiadał na niewzruszonej jego stolicy, trzymając w ręku klucze, symbol najwyższej władzy (Kol. Ew.).

II. Św. Pryski, Dziewicy i Męczennicy

Św. Pryska, mając lat 13, poniosła okrutne męczarnie za cesarza Klaudiusza (I wiek.) Chciano ją zmusić do bałwochwalstwa, ale wielka jej Wiara (Kol.) napełniła ją Boską Mocą Jezusową, tak, że weszła do w podwójnej koronie: dziewictwa i męczeństwa.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 18-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Uroczystość Katedry Św. Piotra w Rzymie.

Tamże śmierć męczeńska Św. Pryski, Dziewicy, która za panowania cesarza Klaudiusza po wielu katuszach zyskała koronę niebieską.

W Poncie dzień śmierci Świętych Mozeusza i Ammoniusza, których skazano na ciężkie prace w kopalniach, a w końcu w płomieniach ognia życia pozbawiono.

Tamże Św. Athenogenesa, czcigodnego uczonego Bożego, który skazany na śmierć w płomieniach ognia, pełen wesela zanucił hymn radosny i na piśmie pozostawił go uczniom swoim.

W Tours we Francji Św. Woluzjanusza, Biskupa, który przez Gotów wzięty do niewoli, wysłany został na wygnanie, gdzie też ducha wyzionął.

Tamże Św. Leobardusa, Pustelnika, który za życia jaśniał swą wstrzemięźliwością i pokorą.

W Anglii uroczystość Św. Deicola, Opata, ucznia Św. Kolumbana.

W Como Świętej Liboraty, Dziewicy.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024