Kalendarz liturgiczny

19 Grudnia.

WTOREK III TYGODNIA ADWENTU – dzień ferialny.

Ryt półzdwojony. Szaty fioletowe.

 

 

UWAGA!!!

Jutro, tj. 20 grudnia, rozpoczynają się kwartalne Suche Dni Adwentowe, tzw. Zimowe, w których — zgodnie z kan. 1252 § 2, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 roku jako nadal obowiązującym — obowiązuje POST ŚCISŁY (ilościowy dla osób od 21 do 60 roku życia; jakościowy od 7 roku życia).

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

I. WTOREK III TYGODNIA ADWENTU.

Spuśćcie rosę, Niebiosa

1. Czytanie adwentowe. Prorok widzi znowu Odkupiciela, Którego Ojciec Niebieski czyni Królem (Ks. Iz. 45, 1-8); Cyrus, który uwolnił Izraela, jest figurą Odkupiciela, do którego w całości odnoszą się następujące słowa:

„To mówi Pan pomazańcowi memu, Cyrusowi,
którego prawicę ująłem,
aby podbić przed nim narody,
a grzbiety królów obrócić,
i otworzyć przed nim wrota,
a bramy nie będą zamknięte:
Ja przed tobą pójdę i sławnych na ziemi poniżę.
wrota miedziane skruszę
zawory żelazne połamię.
I dam ci skarby ukryte
i tajemnice kryjówek,
abyś wiedział, żem ja Pan,
który mianuję imię twoje, Bóg Izraelów.
Dla Jakuba, sługi mego,
Izraela, wybranego mego,
nazwałem cię imieniem twoim, upodobniłem cię,
nie poznałeś mnie.
Ja Pan, a nie ma więcej,
oprócz mnie nie ma Boga.
Przepasałem cię, a nie poznałeś mnie.
aby wiedzieli ci, którzy są od wschodu słońca
i którzy od zachodu, że nie ma oprócz mnie.
Ja Pan, a nie ma innego,
tworzący światłość i
i tworzący ciemność,
czyniący pokój i stwarzający zło:
Ja Pan, Który to wszystko czynię!
Spuśćcie rosę, niebiosa, z wierzchu
a obłoki niech zleją z deszczem sprawiedliwego;
niech się otworzy ziemia i zrodzi zbawiciela,
a sprawiedliwość niech wzejdzie zarazem:
ja, Pan, stworzyłem go”.

Poznaj dalszą część rozważania:

Słyszymy tu wołanie adwentowe (Spuśćcie rosę…) w Piśmie Świętym, gdzie po raz pierwszy zostało ono wypowiedziane.

2. Śpiewy adwentowe. Śpiewy kościelne stają się coraz radośniejsze; tęsknota ustępuje coraz bardziej miejsca radosnej
pewności:

„Nie płacz, Egipcie, bo Władca twój przyjdzie do ciebie,
a przed obliczem jego poruszą się otchłanie;
przyjdzie, by z ręki potężnej uwolnić lud Swój:
oto przyjdzie Pan Zastępów, Bóg twój z mocą wielką”. (Resp. 1)

Pan zstąpi jak deszcz na runo.
Wzejdzie za dni jego sprawiedliwość i obfitość pokoju.
I będą mu się kłaniać wszyscy królowie ziemi,
wszystkie narody będą mu służyć”. (Resp. 3)

Antyfona o wschodzie słońca wiedzie nas już do Betlejem: „I ty, Betlejem, ziemio judzka! żadną miarą nie będziesz najmniejsze, albowiem z ciebie wyjdzie wódz, który by rządził ludem moim izraelskim” (Ant. do Bened.). Wieczorem śpiewamy: Podnieś się, podnieś się, powstań, Jeruzalem, rozwiąż więzy szyi twojej, pojmana córko Syjonu”.

Czytania znowu ukazują nam obraz Chrystusa. Widzimy Go stale jako Króla, któremu Bóg daje władzę nad wszystkimi królami, który otwiera zawory i wrota, do którego należą skarby ukryte, przed którym drżą otchłanie, który sprawiedliwość i pokój przynosi, a przyjdzie z małego Betlejem. Warto się zastanowić nad tym, jak odnaleźć te rysy w historycznym i liturgicznym obrazie Chrystusa.

3. Ave Maria. Dwaj zwiastuni adwentowi, Izajasz i Jan, zalecali nam dwa ludzkie akty: tęsknotę i przygotowanie dróg.
Są one przygotowaniem do przyjęcia wielkiego Boskiego Daru — Bożego życia Łaski. O nim to właśnie mówi nam trzeci zwiastun adwentowy: Marya. Zobaczmy najpierw, jak Liturgia przedstawia nam Najświętszą Maryę Pannę. Jej to właśnie postać nadaje Adwentowi tyle łagodności i słodyczy. Izajasz i Św. Jan — to surowe, męskie postacie. Tę surowość łagodzi Święta Dziewica. Już w pierwszą niedzielę Adwentu wprowadza nas liturgia do wielkiego kościoła Najświętszej Maryi Panny w Rzymie, będącego jednocześnie kościołem żłóbka Zbawiciela, i daje nam jakoby przedsmak radości Nocy Świętej. Modlitwy brewiarzowe kończą się codziennie w Adwencie piękną Antyfoną: „Alma Redemptoris”. W wielu responsoriach i antyfonach Liturgia wspomina i opiewa „Błogosławioną między niewiastami”. Im bliżej jesteśmy święta Bożego Narodzenia, tym częściej myśl nasza biegnie ku Maryi. Środa i piątek Suchych dni, przypadających w tym tygodniu, poświęcone są przede wszystkim Matce Bożej a mianowicie dwom wzniosłym Tajemnicom związanym z Jej Osobą: Zwiastowaniu i Nawiedzeniu. Pobożność ludu dodaje do tego uczęszczanie na roraty i odmawianie „Anioł Pański”. Liturgia i zwyczaje ludowe pragną wraz w Maryą oczekiwać Pana.

Któż lepiej od Maryi nauczy nas oczekiwać Pana, w sercu swoim Go nosić, w duszy zgotować dla Niego żłóbek? Żaden człowiek nie obchodził tak wzniosłego adwentu jak Ona! Jeżeli Izajasz przedstawia nam adwent ludzkości i świata pogańskiego, a Św. Jan adwent narodu żydowskiego — to Marya jest symbolem adwentu duszy naszej. Liturgia przeprowadza porównanie między Maryą a duszą. Jak oczekiwała Marya Pana? W ciszy, skupieniu, modlitwie i życiu wewnętrznym. Słuszną jest rzeczą, że malarze na obrazach zwiastowania przedstawiają Maryę pogrążoną w modlitwie. Bóg tylko wtedy przychodzi do nas ze Swą Łaską, gdy serca nasze są uciszone i skupione. Jak rzadko pozwalamy takiej ciszy zapanować w duszy naszej! Czyż nie powinni byśmy w ciągu następnych dni oczekiwać Pana wraz z Maryą w milczeniu i większym jeszcze skupieniu? Święćmy Adwent w ciszy i skupieniu oddając się modlitwie.

Nie zgłębiliśmy jeszcze dostatecznie tego zagadnienia. Marya wskazuje nam na coś jeszcze wznioślejszego. Znamy już trzy wielkie Skarby Chrześcijaństwa: Wiarę, Przykazania i Łaskę. Prorok Izajasz głosi nam Wiarę przez tęsknotę; Św. Jan — Przykazania przez odmianę życia; Najświętsza Marya Panna przynosi nam w Swoim Ciele Boże Życie w Chrystusie. Jest Ona prawzorem dziecka Bożego. — Jej Macierzyństwo jest wzniosłym obrazem i symbolem tego, co człowiek może najwznioślejszego osiągnąć: gościć Boga w duszy i ciele. Marya jest obrazem Łaski, zamieszkania Boga w nas. Dziecko Boże staje się niejako Matką Bożą, nosi bowiem w swej duszy Trójcę Przenajświętszą. — Szczególnie w Ofierze Mszy Świętej stajemy się do Matki Bożej podobni —  na duszę naszą pada wówczas Boskie ziarno pszeniczne; powinno ono wzrastać, abym żył już nie ja, ale aby we mnie żył Chrystus. Rozumiemy teraz jeszcze lepiej, że Bogarodzica może nas prowadzić przez Adwent aż do święta Bożego Narodzenia.

II. 19 GRUDNIA. ANTYFONA O REDIX.

Racz dłużej nie zwlekać

Trzecią antyfonę O Śpiewamy w dzisiejszych Nieszporach:

„O Korzeniu Jessego, który stoisz na znak narodów,
nad którym zamkną królowie usta swoje,
do którego narody modlić się będą,
przybądź nas uwolnić, racz dłużej nie zwlekać”.

Rozważanie.

a) Obraz i proroctwo. Tekst ten wyjęty jest z księgi proroctw Izajasza, zestawiony z różnych wierszy (11, 1; 11. 10; 52, 15). Wytłumaczmy sobie, jaki między nimi zachodzi związek. Otóż Prorok przewiduje, że Juda i królestwo Dawidowe zostaną zniszczone, ale w korzeniu zachowa się ziarno święte. Z pnia Jessego wyrośnie różdżka, która stanie się znakiem dla wszystkich narodów; królowie przed nią zamilkną pokornie, a poganie uwielbiać ją będą. Prorok mówi o Mesjaszu. Królewski ród Dawida do czasu niewoli złożony jest z tronu i w ciągu pół tysiąca lat zostaje w ukryciu: oto pień Jessego (ojciec Dawida nosił to imię). Ale z przyjściem Chrystusa korzeń Jessego wypuszcza nową gałązkę i tron Dawidowy ponownie zostaje obsadzony.

Poznaj dalszą część rozważania:

Dlatego właśnie Anioł Pański powiedział do Maryi Panny: I da mu Pan Bóg stolicę Dawida, ojca jego, i będzie królował nad domem Jakubowym na wieki”. Chrystus jest więc korzeniem Jessego i jako potomek Dawida, i jako dziedzic jego władzy królewskiej. Również zewnętrzne poniżenie Chrystusa i narodzenie Jego w Betlejem jest tu ukazane. Dalsze słowa opisują Królestwo Chrystusowe: Mała różdżka staje się punktem ośrodkowym, wokół którego, jak rycerze i wasale wokół sztandaru lub bojowego znaku swego króla, skupiają się wszystkie narody. Poganie z utęsknieniem wokół Niego zbierać się będą, nawrócą się i uznają Go za swego Pana. Uwielbienie Mesjasza dojdzie do takich rozmiarów, że nawet królowie zamilkną z podziwu i zdumienia.

b) Wyjaśnienie i spełnienie. Antyfona podkreśla dwie rzeczy: Chrystus, pozornie tak słaby, zakłada królestwo niebieskie, które obejmie całą ziemię, skupi w sobie wszystkie narody, pociągnie potężnych i maluczkich do siebie. Tu wyrażone jest podobieństwo o ziarnie gorczycznym. Historia Kościoła, jak również historia duszy naszej zawiera wiele przykładów spełniania się tej przepowiedni. Rozważanie takie jest bardzo miłe i umacnia w nas wiarę. Czyż wszystko co prawdziwie chrześcijańskie — nie rozpoczynało się od czasów Apostołów począwszy aż po dzień dzisiejszy — bardzo skromnie? Wszelka niezwykłość i przewrotność pozostały z dala od Królestwa Bożego. A jednak jak potężną siłą stało się ono dla tych, którzy otrzymali Łaskę! Żadna przeszkoda nie była zbyt wielka, żadne prześladowanie zbyt krwawe. Chrystus, albo raczej Jego krzyż, staje się znakiem narodów, wokół którego skupiają się wszyscy pragnący zbawienia.

A teraz prośba: „Przybądź nas uwolnić, racz dłużej nie zwlekać!” Czy prośba taka odpowiada wspaniałemu obrazowi Królestwa Bożego? Widzimy bardzo smutny obraz: Tylu jeszcze ludzi nie uległo zbawczej Mocy Odkupiciela; tylu monarchów i tyle narodów nie zamyka ust swoich wobec Chrystusa — ale przeciwnie, „wzburzyły się narody…. Stanęli razem królowie ziemi, a książęta zeszli się w gromadę przeciw Panu i przeciw Chrystusowi jego”. Nawet w przybytkach dusz wiernych nie wszędzie panuje Chrystus. Prośmy więc gorąco: Przyjdź Królestwo Twoje!

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

Podczas Adwentu, kiedy się odprawia jakąkolwiek Mszę świąteczną czyni się komemorację ferii przez odmawianie kolekty z poprzedniej niedzieli, z wyjątkiem Suchych dni, które mają, własną, kolektę. W tygodniu zaś, gdy nie ma Mszy własnej, odmawia się Mszę niedzielną.

MSZA WOTYWNA O N. M. P. NA CZAS ADWENTU (zwana u nas Roratami).

 

 

 

† † †

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 19-go grudnia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Aleksandrii w Egipcie męczeństwo Św. Nemezjusza. Kłamliwym sposobem oskarżono go najpierw, że jest rozbójnikiem ulicznym. Zaledwie uznano go niewinnym, a już znowu doniesiono sędziemu Emilianowi pod cesarzem Decjuszem, że jest chrześcijaninem. Za to polecił sędzia ukarać go jeszcze raz tak srogo, jak zbójców, a wreszcie razem z nimi spalić. Tym sposobem stał się ów Święty podobnym Zbawicielowi naszemu, gdyż i Jego ukrzyżowano między łotrami.

W Nicei śmierć męczeńska Świętych Dariusza, Zozyma, Pawła i Sekunda.

W Nikomedii wspomnienie Świętych Męczenników Cyriaka, Paulilla, Sekunda, Anastazego i Syndyma z ich towarzyszami.

W Maurytanii pamiątka Św. Tymoteusza, Diakona, który dla Wiary Chrześcijańskiej po długim więzieniu wrzucony został w ogień, gdzie męczeństwa swego dokonał.

W Gazie w Palestynie pamiątka Świętych Meuris i Tei, Męczenniczek.

W Auxerre uroczystość Św. Grzegorza, Biskupa i Wyznawcy.

W Orleanie uroczystość Św. Adjutusa, Opata, który napełniony był duchem proroczym.

W Rzymie uroczystość Św. Fausty, matki Św. Anastazji, która odznaczyła się szlachetnością rodu jako też świętością.

W Awinionie uroczystość Bł. Urbana V, Papieża. Tenże przeniósł Stolicę Apostolską znowu do Rzymu, pojednał Greków z Łacinnikami, zwalczał szczęśliwie niewiernych i zdobył sobie wiele zasług około dobra Kościoła. Jego dawną cześć pochwalił i potwierdził Papież Pius IX.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023