Kalendarz liturgiczny

20 Grudnia.

ŚRODA SUCHYCH DNI ADWENTOWYCH, TZW. ZIMOWYCH; WIGILIA ŚW. TOMASZA APOSTOŁA; ŚRODA III TYGODNIA ADWENTU – dzień ferialny.

Stacja u Najświętszej Maryi Panny Większej

Zwiastowanie — Msza złota

Ryt półzdwojony. Szaty fioletowe.

 

 

UWAGA!!!

Dziś, tj. 20 grudnia, rozpoczynają się kwartalne Suche Dni Adwentowe, tzw. Zimowe i przypada ich pierwszy dzień tj. Środa Suchych Dni Adwentowych tzw. Zimowych, w którym — zgodnie z kan. 1252 § 2, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 roku jako nadal obowiązującym — obowiązuje POST ŚCISŁY (ilościowy dla osób od 21 do 60 roku życia; jakościowy od 7 roku życia).

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

Nauka ogólna o Suchych Dniach Adwentowych tzw. Zimowych.

 

 

I. ŚRODA III TYGODNIA ADWENTU — ŚRODA SUCHYCH DNI ADWENTOWYCH, TZW. ZIMOWYCH.

Stacja u Najświętszej Maryi Panny Większej

Zwiastowanie — Msza złota

Wcielenie Syna Bożego — nazywane również zwiastowaniem — fundamentalne zdarzenie w historii naszego zbawienia, w Liturgii Rzymskiej obchodzone jest dwukrotnie: dzisiaj, w środę Suchych dni, oraz dnia 25 marca. Ten ostatni dzień jest świętem Najświętszej Maryi Panny, podczas gdy dzisiejsza środa jest dniem Pana, pomimo że kościołem stacyjnym jest wielka Bazylika Najświętszej Maryi Panny, i że Msza częściowo odnosi się do Matki Bożej. W obydwóch wypadkach Liturgia brała pod uwagę porządek historyczny: 25 marca, na dziewięć miesięcy przed Bożym Narodzeniem (25 grudnia), obchodzi ona dzień Poczęcia Chrystusa Pana; w środę jednak Suchych dni adwentowych czyni przegląd zdarzeń poprzedzających Narodzenie. Tajemnica dnia dzisiejszego jest niewypowiedzianie wielka i może być przyrównana do największych chwil Życia Jezusa, do Jego Narodzenia i Śmierci na Krzyżu. Dzisiaj Druga Osoba Boska złączyła się z naturą ludzką i to było początkiem naszego Odkupienia.

Poznaj dalszą część rozważania:

Byłoby rzeczą możliwa tak doniosłe wydarzenie, jak Wcielenie Chrystusa, uczynić przedmiotem równie wielkiego obchodu świątecznego jak Dzień Bożego Narodzenia. Średniowiecze zapoczątkowało takie ujęcie rzeczy: rok bowiem rozpoczynano wówczas 25 marca. Dzisiejsza Msza była szczególnie ceniona w średniowieczu: nazywano ją Mszą złotą — Missa aurea. Św. Bernard, jako opat, wygłosił w związku z tym swoje słynne homilie „super Missus est” (*). Są one częściowo zamieszczone w Brewiarzu. Jak wielką wagę przywiązywano do owej „Mszy złotej”, świadczy akt, że Roraty, w niektórych okolicach odprawiane przez cały Adwent, z niej właśnie biorą swój początek. Pobożność ludu z wyjątkowym umiłowaniem przyswoiła sobie Tajemnicę dnia dzisiejszego: Z Modlitwą Pańską związała na stałe Pozdrowienie Anielskie i trzykrotnie w ciągu dnia odmawia „Anioł Pański”, wspominając tę wzniosłą Tajemnicę naszego zbawienia. Wymawiając słowa: „A Słowo Ciałem się stało i mieszkało między nami” klękamy, zarówno przy końcu ostatniej Ewangelii, jak i w „Anioł Pański”, do wreszcie w Credo („Et incarnatus est…”), uwielbiając Tajemnicę Wcielenia. Widzimy z tego, jak pełne znaczenia są myśli dzisiejszej uroczystości. Dodajmy jeszcze, że Msza dzisiejsza ma wiele podobieństwa z Tajemnicą Wcielenia: Przecież w czasie konsekracji Chrystus pojawia się pod postaciami chleba i wina. Obchodzimy więc dzisiaj nie tylko wspomnienie tego wielkiego wydarzenia: w czasie Mszy Świętej ono się poniekąd uobecnia. W czasie przeistoczenia moglibyśmy zawołać: „A Słowo stało się Ciałem!” Rozumiemy więc teraz, dlaczego ta Msza Święta otrzymała w dawnych czasach zaszczytne miano Missa aurea — Msza złota.

1. Czytanie adwentowe. Brewiarz nie zawiera dzisiaj żadnych czytań z Izajasza. Msza zawiera znane nam już dwa teksty pism tego Proroka. Pragnąłbym więc przedstawić tu inny tekst, odpowiadający Tajemnicy dnia dzisiejszego; jest nim proroctwo mesjańskie, które raz jeszcze usłyszymy w Jutrzni Bożego Narodzenia (Ks. Iz. 9, 1-6):

„Pierwszego czasu poniżona była ziemia Zabulon i ziemia Neftali;
a na ostatek chwałą okryta jest droga morska za Jordanem w Galilei pogańskiej.
Lud, który chodził w ciemności, ujrzał światłość wielką,
mieszkającym w krainie cienia śmierci, światłość im wzeszła.
Rozmnożyłeś naród, a nie uczyniłeś wielkiego wesela;
będą się weselić przed tobą jak ci, którzy się weselą we żniwa,
jak się radują zwycięzcy dostawszy zdobycz, gdy się dzielą łupami.
Albowiem jarzmo ciężaru jego i laskę ramienia jego,
berło ciemięzcy jego zwyciężyłeś jak w dzień Madiana.
Bo wszelkie gwałtowne złupienie z trwogą i odzienie,
we krwi uwalane, będzie na spalenie i strawą ognia.
Albowiem Maluczki narodził się nam, i Syn jest nam dany;
i stało się panowanie na ramieniu jego, i nazwą imię jego:
,Przedziwny, Radny, Bóg, Mocny, Ojciec przyszłego wieku, Książę Pokoju’.
Rozmnożone będzie panowanie jego, a pokoju nie będzie końca;
na stolicy Dawidowej i na królestwie jego siedzieć będzie,
aby je utwierdzi i umocnił w sądzie i w sprawiedliwości odtąd i aż na wieki.
Zawistna Miłość Pana Zastępów uczyni to”.

Jest to jedna z najbardziej znamiennych przepowiedni Proroka.

2. Śpiewy adwentowe. Jesteśmy zdumieni pełnymi poetycznego piękna pieśniami, które Kościół wydobywa ze Swej harfy.

„Wołaj z mocą, który zapowiadasz pokój w Jeruzalem,
ogłaszaj miastom Judy i mieszkańcom Syjonu:
Oto Bóg nasz, któregośmy wyglądali, przyjdzie”. (Resp. 1)

„Wznijdzie gwiazda z Jakuba,
i powstanie mąż z Izraela,
i pobije wszystkich wodzów pogańskich;
i wszystka ziemia będzie posiadłością jego.
Będą mu się kłaniać wszyscy królowie ziemi,
wszystkie narody będą mu służyć”. (Resp. 2)

Antyfony dnia wskazują, że powinniśmy przez cały dzień dzisiejszy zajmować się tym wzniosłym tekstem Ewangelii; o wschodzie słońca bowiem śpiewamy: „Posłany jest Anioł Gabriel do Maryi Panny poślubionej Józefowi”. Wieczorem mówimy wraz z Maryą: „Otom Ja Służebnica Pańska, niechaj mi się stanie według słowa twego”. — Rozmyślanie dzisiejsze będzie całkowicie poświęcone Tajemnicy dnia.

3. Msza (Rorate coeli). Dzisiejszą Mszę Świętą odprawiamy wraz z całym światem chrześcijańskim w wielkim kościele Najświętszej Maryi Panny w Rzymie, gdzie znajduje się żłóbek będący dla nas symbolem Betlejemu. Patronką dzisiejszego dnia jest znów Marya; jest Ona również obrazem Kościoła: czym Marya była w czasie pierwszego Przyjścia Chrystusa, tym jest Kościół w Jego liturgicznym Przyjściu, w czasie objawienia Chrystusa w obrzędach świętych — dziewiczą ziemią, która przyjmuje zstępującego z Nieba jako rosę i rodzi piękny kwiat; jest oblubienicą i matką, która nosi w Swym Łonie Pana Niebios i niewidzialnemu widzialną szatę ciała ludzkiego daje. Dzisiejsza Msza Święta jest więc przepojona myślą o Maryi i Kościele. Dotyczy większości tekstów: W Introicie mowa jest o zroszonej Łaską ziemi, w Lekcji — o domu na górze, w drugiej Lekcji widzimy Matkę-Dziewicę, Która daje światu Emanuela; Ewangelia mówi o Niepokalanym Pocięciu Maryi. W Introicie wołamy z całą ludzkością tęskniącą do zbawienia: „Spuśćcie rosę, Niebiosa”. W Psalmie 19/18/ widzimy spełnienie obietnicy: „W słońcu postawił przybytek swój; a ono jak oblubieniec wychodzi z łożnicy swojej, rozweseliło się jak olbrzym na biegnięcie w drogę. Od krańca nieba wyjście jego, a obieg jego aż do krańca jego, a nie masz, kto by się mógł ukryć pod żarem jego”. Chrystus, Bóg Światłości, jest jeszcze przez okres dziewięciu miesięcy ukryty w Łonie Dziewicy Maryi — lecz na Boże Narodzenie (po zimowym przesileniu dnia z nocą) ukazuje się nam. — W pierwszej modlitwie prosi Kościół, by „nadchodząca uroczystość naszego Odkupienia” przyniosła nam pożytek i tu na ziemi, i na tamtym świecie. Jeszcze piękniejsza jest druga modlitwa: Pośpiesz, prosimy Cię, Panie, a nie zwlekaj… — wesprzyj nas pocieszeniem Twojego Przyjścia”. Jest to pełna żarliwości modlitwa, odbiegająca od powściągliwości klasycznych kolekt. — Na pierwotność tej Mszy wskazują trzy czytania (za dawnych rzymskich czasów Msze miały trzy czytania). Obie Lekcje wzięte są z Izajasza, naszego proroka adwentowego; obie są nam znane. Pierwsza jest jako proroctwo arcydziełem: Kościół jest domem na górze, który spieszącym doń tłumnie narodom ogłasza pokój Boży (Treuga Dei). Syjon jest kolebką Kościoła Świętego, do Niego pielgrzymują wszyscy poganie; stamtąd wyjdzie Prawo i Prawodawca. Syjon jest obrazem Maryi, z Której wyszło Boskie Słowo. Jest On również obrazem Kościoła i duszy. W ten sposób powstaje trójdźwięk brzmiący w całej Mszy Świętej: Marya, Kościół, dusza. Kościół jest również Matką Bożą, a dusza staje się dzisiaj i w każdej Mszy Świętej Matką Chrystusa. — Piękną pieśnią jest pierwszy Graduał przedstawiający nam Boże Narodzenie: stoimy przed zamkniętymi bramami Raju; zawory otwierają się, już ciągną za łańcuchy, wołamy pełni niecierpliwości: „Podnieście, książęta, bramy wasze, podnieście się, bramy wieczne, a wnijdzie Król Chwały!” — Pięknie odpowiadają sobie dwa następne czytania (2 Lekcja i Ewangelia), jako zapowiedź spełnienie. Prorok mówi (w 2 Lekcji): „Oto Panna pocznie i porodzi Syna i nazwą Imię Jego Emanuel”. Ewangelista zaś mówi (w Ewangelii): „Bądź pozdrowiona… oto poczniesz w Łonie i porodzisz Syna, i nadasz mu Imię Jezus. Ten będzie wielkim i Synem Najwyższego nazwany… Duch Święty zstąpi na Ciebie i Moc Najwyższego cię zacieni”. Ta piękna i budząca nieprzemijający zachwyt Ewangelia jest jednym z największych objawień, które stały się udziałem ludzkości. Msza katechumenów streszcza niejako cały Adwent i staje u progu Tajemnicy Bożego Narodzenia. — Dlatego już na początku Ofiarowania widzimy przychodzącego Zbawiciela. „Wzmocnijcie się, a nie bójcie się; oto Bóg wasz przywiedzie pomstę odpłaty, Bóg Sam przyjdzie i zbawi nas”. W Sekrecie Kościół nam przypomina, że dzień dzisiejszy jest dniem postu. Przynosimy ten nasz post dzisiaj do Ołtarza. Post gładzi karę za grzechy i prowadzi do wiecznych obietnic. — W antyfonie na Komunię Świętą powtarza Kościół znowu przepowiednię mesjańską, że Emanuel narodzi się z Dziewicy. Przez Komunię Świętą bierzemy w pewnej mierze udział w pełnym Łaski Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, dlatego słowa te odnoszą się również do nas. Działanie Uczty Świętej powinno stanowić dla nas nie tylko odczuwalną pociechę, lecz także odnowienie ducha w czynnym Chrześcijaństwie. Kościół i dusza występują dziś w trzech obrazach: ziemi zwilżonej rosą; domu na górze, w którym gości pokój; Błogosławionej Matki-Dziewicy. W Eucharystii obrazy te stały się rzeczywistością. Jest to rzeczywiście złota Msza.

4. Rozważanie Ewangelii. Są to najwznioślejsze słowa Pisma Świętego, które należy czytać z największym uszanowaniem. Syn Boga Przedwieczny, równy Mu, chce się stać Człowiekiem, zniża się do nas i zstępuje do Łona Dziewicy! Czyż człowiek może to pojąć? Zastanówmy się nad tym. Ewangelista podaje nam dokładnie czas, miejsce i osoby tego wielkiego wydarzenia. Czas: w szóstym miesiącu po zwiastowaniu narodzenia Św. Jana Chrzciciela (dlatego Kościół 24 czerwca obchodzi narodzenie Św. Jana, a w sześć miesięcy później, 25 grudnia, Narodzenie Pana). Miejsce: Nazaret, małe opuszczone miasteczko w górzystej części Galilei. Osoby: Anioł Gabriel, jeden z trzech Archaniołów, jest zwiastunem Wcielenia Pana. W tym miejscu Ewangelia po raz pierwszy wspomina o Maryi: dwa razy podkreśla, że jest Ona Dziewicą: jest jednak poślubiona człowiekowi z rodu Dawida, imieniem Józef. Po tym przygotowaniu akcja rozwija się dalej w trzech fazach:

1) Widzimy, jak Anioł, pełen szacunku, wchodzi do izdebki; Najświętsza Marya Panna była może pogrążona w modlitwie lub czytała proroctwa o Mesjaszu. Może myśli: O! gdybym mogła być Służebnicą owej świętej niewiasty, która stanie się Matką Zbawiciela! — Tę kontemplację przerywa wejście Anioła, który pozdrawia Ją z głęboką czcią słowami, które odtąd powtarzać będą miliony ust —„Zdrowaś Marya”, nigdy nie kończące się Pozdrowienie, jak je nazwał jeden z pisarzy. A Marya? Zatrwożyła się, ale nie mówi ani słowa; myśli tylko, co oznacza to Pozdrowienie. Chce powitać tę świętą chwilę słowami poprzedzonymi głęboką rozwagą. (A jak my zachowujemy się w chwilach nawiedzeń Łaski Bożej?)

2) Anioł wyjawia Jej cel swego posłannictwa: Ona to ma się stać Matką Zbawiciela. Zwróćmy uwagę na słowa Anioła o Jezusie: będzie wielki, będzie Synem Najwyższego; Anioł przedstawia Go przede wszystkim jako Króla: wstąpi na stolicę ojca swego, Dawida, a Królestwo Jego nie będzie miało końca. Anioł więc przedstawia obraz Chrystusa-Króla. Marya odpowiada mu pytaniem, pragnie bowiem pozostać Dziewicą: „Jakże się to stanie?” Pytanie to nie pochodzi, jak u Zachariasza, z braku wiary. Marya pyta tylko o sposób.

3) Anioł chętnie udziela wyjaśnienia: Dziewictwo Maryi nie zostanie naruszone, gdyż Duch Boży i Moc Najwyższego to sprawi; dlatego też Dziecię nie będzie synem człowieka, lecz Synem Boga, i tak też będzie nazywane. Skoro Marya przyjęła z wiarą zapowiedź, Anioł utwierdza tę wiarę następującym znakiem: krewna Jej, Elżbieta, doznała podobnej, choć nie tak wielkiej Łaski; oto ma zostać matką w starości swojej. U Boga bowiem możliwe jest nawet to, co nam się wydaje niemożliwe. Teraz wypowiada Marya wielkie słowo: „Otom Ja Służebnica Pańska…”. Co sprawiło to słowo? Pojednało ziemię z Niebem i sprowadziło Syna Bożego z Niebieskiego Tronu do Łona Dziewicy. Oto wielka chwila, w której Pan stał się Człowiekiem.

 

—————————————-

(*) „Missus est” znaczy: posłany jest; są to początkowe słowa dzisiejszej Ewangelii.

II. 20 GRUDNIA. ANTYFONA O CLAVIS DAVID.

Przyjdź i wyprowadź z więzienia

Czwartą antyfonę O śpiewamy w dzisiejszych nieszporach:

„O Kluczu Dawida i berło domu Izraela,
który otwierasz, a nikt nie może zamknąć,
zamykasz, a nikt nie może otworzyć:
przyjdź i wyprowadź z więzienia tego, co związany
oraz pogrążony w ciemnościach i w cieniu śmierci”.

Tarczą lub kluczem Dawidowym nazywali żydzi sześciokąt. Był on dla nich symbolem Boga i Świętego Imienia Jego. Widzieli nim również znak nadchodzącego Mesjasza (gwiazda Balaama, gwiazda Mędrców). Chrystus jest „Kluczem Dawidowym”, to znaczy, że jest On rozwiązaniem wszystkich tajemnic i figur Starego Zakonu, jest również dzierżycielem wszelkiej władzy w Królestwie Bożym.

Poznaj dalszą część rozważania:

Rozważanie.

a) Obraz. Słowa te znajdują się w Apokalipsie 3, 7, gdzie Chrystus otrzymuje miano „klucza Dawidowego”, gdzie następnie znajdujemy słowa: „który otwiera, a nikt nie mknie, i zamyka, a nikt nie otworzy”. Słowa te spotykamy Izajasza (22, 22); odpowiadają one prawie dosłownie naszej antyfonie. Tam jednak mowa jest nie o Mesjaszu, ale o wiernym namiestniku, któremu Bóg przez usta Proroka zapowiada:

„Dam klucz domu Dawidowego na ramię jego;
i otworzy, a nie będzie, kto by zamknął,
i zamknie, a nie będzie, kto by otworzył”.

Wręczenie kluczy oznacza przekazanie najwyższej władzy; ten, kto je dzierży, jest rządcą, a wszelkie jego decyzje uznawane są przez jego pana. Jak widzimy, Św. Jan przejął te słowa od Izajasza i przeniósł je na Osobę Chrystusa; przeniesienie to przejęła Liturgia. W antyfonie naszej dodano jeszcze Chrystusowi Tytuł, który podkreśla wielkość Jego Władzy: berło domu Izraelowego, albo raczej berło nad domem Izraela.

b) Wyjaśnienie. Z powyższych danych wynika jasno, jaka jest myśl antyfony: Chrystus, jako Syn Dawida, jest zarazem dziedzicem noszącym klucze Dawida, tzn. jego królestwa. Królestwo Dawida jest obrazem Królestwa Bożego. Chrystus jest więc Najwyższym Szafarzem dóbr płynących z Odkupienia. Powiedział On po Swoim Zmartwychwstaniu: „Dana Mi jest wszelka Władza na Niebie i na ziemi”. Mógł więc przelać tę władzę na Kościół i Jego przedstawicieli. Chrystus posługuje się tym samym podobieństwem kluczach, kiedy mówi do Piotra: „I tobie dam klucze Królestwa Niebieskiego: cokolwiek zwiążesz na ziemi [tj. zamkniesz], będzie związane i w Niebiesiech [tzn. zamknięte]; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi [to znaczy otworzysz], będzie rozwiązane i w Niebiesiech”. Chrystus więc przelał na Piotra prawo rządzenia. Powaga i potęga kluczy Stolicy Apostolskiej w niczym nie różni się od tej, którą Chrystus posiada. W Królestwie Bożym Chrystus jest Władcą nieograniczonym i jedynym Szafarzem Łask. Otwieranie i zamykanie oznacza zwłaszcza odpuszczanie lub zatrzymywanie grzechów oraz udzielanie lub nieudzielanie Łaski. W antyfonie zawarta jest jeszcze inna prośba: Chrystus dzierży klucz od więzienia, w którym cierpi ludzkość spętana przez szatana; cierpi na na skutek grzechu pierworodnego. Wybawienie z tej niewoli jest również przedmiotem Odkupienia. Jakże obrazowo mówi antyfona: Pojmany człowiek „pogrążony jest w ciemnościach i w cieniu śmierci”. Trzeba sobie wyobrazić więzienie w starożytności (nazywano je jaskinią lwów).

Oby Chrystus Odkupiciel otworzył kluczem swym to więzienie, by nawrócił liczne rzesze pogan, które szatan jeszcze trzyma w niewoli, oby zdjął pęta grzechu z grzeszników i połowicznych Chrzecijan i powiódł ich ku światłu Bożego Narodzenia! Oby i mnie wyprowadził z ciemności na światło!

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

I. ŚRODA SUCHYCH DNI ADWENTOWYCH, TZW. ZIMOWYCH.

Każda z czterech pór roku rozpoczyna się okresem pokutnym, zwanym po łacinie dla tejże przyczyny — Quatuor tempora — czyli Suche dni. Zwyczaj ten sięga już pierwszych wieków Kościoła, ale formę dzisiejszą przybrał dopiero za Grzegorza VII w XI wieku. W Kościele pierwotnym miały one wielkie znaczenie. Suche dni składają się z trzech dni postu: środy, piątku i soboty, z których sobota jest najważniejszym. Celem ich poświęcenie Bogu poszczególnych okresów uprawy ziemi i przygotowanie do święceń duchownych przez pokutę i modlitwę całego Kościoła.

Ewangelia ta sama, co na Zwiastowanie. Pierwsze jej słowo: „Missus ” zostało przyjęte jako nazwa dla tej w Mszy, w której w sposób szczególny lubią uczestniczyć Chrześcijanie udający się w podróż.

Dzisiejszą Mszę nazywano „Missa aurea”. Z niej to początek wzięły t.zw. Roraty. Postać Maryi jest tu myślą przewodnią. Do Niej to Słowo Boże przyszło jak rosa z Niebios. Na Nią wskazywał Izajasz, jako na Znak zbawienia: „Oto Dziewica porodzi…”

„Fiat” Maryi niech nam będzie przykładem w spełnianiu naszego powołania. Prostota i posłuszeństwo, oto cechy Chrześcijanina, który oczekuje na Przyjście Chrystusa Pana.

Maryo, Królowo Kapłanów, módl się za nami.

II. Wigilia Św. Tomasza Apostoła.

Jak prawie wszystkie święta Apostołów tak i uroczystość Św. Tomasza ma swoją Wigilię, która pozwoli nam przygotować się do jutrzejszego Święta.

III. Podczas Adwentu, kiedy się odprawia jakąkolwiek Mszę świąteczną czyni się komemorację ferii przez odmawianie kolekty z poprzedniej niedzieli, z wyjątkiem Suchych dni, które mają, własną, kolektę. W tygodniu zaś, gdy nie ma Mszy własnej, odmawia się Mszę niedzielną.

MSZA WOTYWNA O N. M. P. NA CZAS ADWENTU (zwana u nas Roratami).

 

 

 

† † †

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 20-go grudnia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Wigilia Św. Tomasza, Apostoła.

W Rzymie uroczystość Świętych Liberata i Bajulusa, Męczenników.

W Aleksandrii męczeństwo Świętych Ammona, Zenona, Ptolemeusza, Ingenesa i Teofila, Żołnierzy. Zobaczywszy pewnego Chrześcijanina drżącego w mękach przed sędzią i obawiając się, aby tenże nie odpadł od Wiary, usiłowali go minami, spojrzeniami i gestami zachęcić do wytrwałości; gdy jednak z powodu tego ściągnęli na siebie ogólne oburzenie ludu, wtedy wystąpili otwarcie i przyznali się do chrześcijaństwa, tak, że Chrystus Pan, Który Swoim takiej mocy odwagi udziela, tryumfował w nich jak najświetniej.

W Geldubie nad Renem wspomnienie Św. Juliusza, Męczennika.

W Arabii śmierć męczeńska Świętych Eugeniusza, i Makariusza, Kapłanów, którzy dlatego, iż Julianowi Odstępcy wyrzucali jego bezbożność, zostali najpierw okrutnie obiczowani, potem wygnani na okropną pustynię a w końcu straceni mieczem.

W Antiochii dzień zgonu Św. Filogoniusza; był pierwotnie adwokatem. jednakże za wolą wyższą powierzono mu zarząd Kościoła; razem ze Św. Aleksandrem, Biskupem i innymi bronił nauki katolickiej przed kacerzami Ariusza, aż w końcu zmarł bogaty w zasługi. Rocznicę jego święcił Św. Jan Chryzostom wspaniałą mową pochwalną.

W Brescii uroczystość Św. Dominika, Biskupa i Wyznawcy.

W Hiszpanii złożenie zwłok Św. Dominika z Sylos, Opata z Zakonu Benedyktynów, wysoce czczonego dla swych cudów, które działał celem uwalniania uwięzionych niewolników chrześcijańskich.

 

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023