Kalendarz liturgiczny

20 Marca.

ŚRODA TYGODNIA MĘKI PAŃSKIEJ

Stacja u Św. Marcelego.

Ryt zdwojony. Szaty fioletowe.

10 lat odpustu i 10 kwadragen.

 

 

UWAGA!

W środy Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 3, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917, obowiązuje POST ILOŚCIOWY. Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1 i 2

 

 

Dobry Pasterz daje życie, wymaga posłuszeństwa

Dobry Pasterz wymaga posłuchu od owieczek (wypełniania Przykazań), dając im w zamian „życie wieczne” i ofiarowując za nie Życie Swoje.

Główne antyfony w dniu dzisiejszym są następujące:

„Owce Moje słuchają głosu Mego, a Ja, Pan, znam je” (ant. do Bened.).

„Wiele dobrych uczynków zdziałałem dla was; za który z tych uczynków chcecie mię zabić?” (ant. do Magn.).

O świcie w obrazie wschodzącego słońca widzimy Dobrego Pasterza, którego głosu pragniemy słuchać; o zmierzchu wyczuwamy zbliżającą się Jego śmierć. Starożytny tekst Mszy dzisiejszej daje piękne połączenie motywów Chrztu i Męki w postaci Dobrego Pasterza.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Msza (Liberator meus). 

Wierni razem z katechumenami udają się dziś do kościoła poświęconego Świętemu Papieżowi Marcelemu, którego uroczystość przypada na dzień 16 stycznia Jest to jeden z dawnych kościołów tytularnych, pochodzący z IV stulecia, obecnie zupełnie przebudowany. Pod wielkim ołtarzem stoi urna z zielonego bazaltu, zawierająca relikwie Św. Marcelego (umieszczono je tutaj w IX wieku). Dziś znowu wielki dzień egzaminu ze znajomości Przykazań, które ogłoszono katechumenom przed dwoma tygodniami (zróbmy z nich sami rachunek sumienia). Z tego powodu lekcja zawiera objaśnienia Przykazań. Introit jest modlitwą Chrystusa w cierpieniu a zarazem i w zmartwychwstaniu. Bóg jest „wybawicielem od gniewliwych pogan” (pomyślmy o koronowaniu cierniem); chroni od „męża niesprawiedliwego” (Judasza). Męka Chrystusowa wstrząsająco jest przedstawiona w obrazie burzy (w dalszym ciągu psalmu 17); a jednak wśród wszystkich cierpień Ojciec jest Jego umiłowaniem, oparciem i twierdzą. Graduał pozostawia nas w niepewności, czy modlitwa ta wychodzi z Ust Chrystusa, czy też katechumenów; na pewno jednak wyraża ona dziękczynienie za zmartwychwstanie (motyw wielkanocny). W Ewangelii oglądamy znów inną scenę z męki Pańskiej: w uroczystość Poświęcenia świątyni żydzi otaczają Pana; nie są to jednak owce, które słuchają głosu Jego i wierzą Mu, jak na przykład katechumeni i wierni, którym On daje życie wieczne” w Chrzcie i w Eucharystii. Wilki te mogą pożreć pasterza, lecz owiec porwać im nie wolno. I znowu żydzi chcą ukamienować Chrystusa. W Ofiarowaniu również pamiętajmy o Męce Chrystusa, który przez nasze usta wygłasza bolesną swą skargę. W antyfonie na Komunię Świętą otaczamy Dobrego Pasterza jako niewinne baranki (Psalm 25). Porównajmy jeszcze ze sobą oba czytania: surowe upomnienia Lekcji zamieniają się w Ewangelii w umiłowany obraz Dobrego Pasterza. W Nowym Zakonie zmienił się stosunek do Boga: poprzednio górowało uczucie lęku, teraz panuje miłość i ufność.

2. Obraz Dobrego Pasterza. 

Kościół stawia nam przed oczy staro-liturgiczny obraz Dobrego Pasterza i głosi o Nim trzy prawdy: „Owce moje słuchają Głosu Mego… I daję im życie wieczne, a nie zginą na wieki, ani ich nikt nie wyrwie z ręki mojej”. Oto treść dzisiejszej Mszy.

a) Owieczkom (katechumenom) ogłoszono przed dwoma tygodniami przykazania i od tej pory idą one za głosem Dobrego Pasterza: dziś muszą zdać egzamin z Przykazań Bożych. I na przyszłość będzie to warunkiem przynależności do trzody Chrystusowej. Nas również obowiązuje słuchanie Głosu Dobrego Pasterza. Wiemy, że Przykazania nie są ciężkim jarzmem, ale laską pasterską, która kieruje nami i nie pozwala zejść na bezdroża. Postępowanie za Chrystusem i przez to jest ułatwione, że jako Dobry Pasterz szedł On pierwszy po twardych i stromych ścieżkach, nam więc wystarczy iść śladami Jego stóp. Dobry Pasterz czynił zawsze Wolę Tego, który Go posłał, więc i pójście za Nim nie będzie trudne. Jaka jest istotna treść wszystkich Jego Przykazań? Jest nią miłość Boga i bliźniego: „Będę Cię miłował, Panie, mocy moja”. Zróbmy dziś rachunek sumienia z tego Przykazania.

b) Dobry Pasterz nie tylko wymaga, lecz także daje coś w zamian, a mianowicie „życie wieczne”. To jest Jego wielki dar wielkanocny. Chrystus dlatego przyszedł na ziemię, dlatego umarł i zmartwychwstał, aby wysłużyć nam życie wieczne. Tego właśnie życia oczekują katechumeni, to życie odnawiają i rozwijają w sobie wierni. Na Chrzcie Świętym otrzymują oni „vitam aeternam” (życie wieczne), które w Eucharystii zasilają i udoskonalają. Zarówno katechumeni, jak i wierni dobrze pojmują zapewnienie Chrystusa w Ewangelii: „Daję im życie wieczne”.

c) Trzecia wreszcie zapowiedź: „Dobry Pasterz życie swoje daje za owce swoje”. Dziś znowu otaczają Go zawzięci faryzeusze i wyciągają ręce, by Go ukamienować za to, że wyznał Swoje Bóstwo. Jego Męka krzyżowa była ceną za uzyskanie „vitae aeternae”; — „nikt ich nie wyrwie z ręki mojej”.

Te trzy prawdy urzeczywistniają się w każdej Mszy Świętej: Ofiara Święta uobecnia nam poświęcenie się Dobrego Pasterza za owce. W pierwszej części Mszy Świętej owce słuchają Jego głosu, w Komunii Świętej natomiast On daje im życie wieczne.

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Postać Dobrego Pasterza była zawsze droga w tradycji chrześcijańskiej. W przeddzień Męki Pańskiej raz jeszcze Kościół nam ją przedstawia (Ew.), abyśmy nie zapominali „słuchać głosu Jego”. W Lekcji zaznaczona jest również myśl spełniania Woli Bożej, wyrażonej zwłaszcza w Przykazaniach Bożych. (Dziś katechumeni zdawali egzamin ze znajomości Dekalogu.) We Mszy dnia dzisiejszego czytamy o zaciętości żydów, którzy odrzucają Jezusa, podobnie jak odrzucili już Ojca. Prawo Boskie wydane przez Tego, którego Epistoła nazywa 6 razy „Panem”, a którego słowo jest niewzruszone, zakazywało „rozlewać krew bliźniego i nienawidzić ojca w sercu swoim”. Lecz Sanhedryn nienawidzi Chrystusa i chce Go ukamienować. (Ew.) Niewierni Bogu, „który nakazuje zachowywać prawo Swoje” (Ep.), czyhają na życie Jezusa, „którego Ojciec posłał” i który jest Synem Bożym. „Ojciec Mój i Ja jedno jesteśmy”. „Cuda, które czyniłem, są dziełem Ojca.” Odrzucając prawdziwego pasterza dusz swoich, przestają być Jego owieczkami i niebawem zastąpią ich poganie, którzy ochrzczeni lub pojednani z Kościołem w święta Wielkanocy są „owieczkami, które słuchają głosu Jego, którym On daje żywot wieczny” (Ew.).

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 20-go marca oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Judei pamiątka Św. Joachima, Ojca Najświętszej Panny i Matki Boskiej Maryi: uroczystość na cześć jego Papież Urban VIII przeniósł na oktawę Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, a Św. Papież Pius X na 16 sierpnia.

W prowincji Azji dzień zgonu Św. Archippa; działał wspólnie z Św. Pawłem, Apostołem, który o nim wspomina w listach swych do Filemonów i Kolosan.

W Syrii Świętych Pawła, Cyryla i Eugeniusza, Męczenników, i jeszcze 4 towarzyszy.

Tegoż dnia Św. Fotyny, samarytanki i jej synów Józefa i Wiktora; również Św. Sebastiana, Dowódcy, Świętych Anatoliusza, Focjusza, Fotysy, Parascewy i Cyriaka, Rodzeństwa, którzy z powodu swej Wiary w Chrystusa Pana otrzymali koronę męczeństwa.

W Amizus w Paflagonii pamiątka 7 Świętych kobiet: Aleksandry, Klaudii, Eufrazji, Matrony, Julianny, Eufemii i Teodozji, które wymordowane zostały za wyznawanie swej Wiary; śladem ich poszła na śmierć także Św. Derfuta ze swą siostrą.

W Apollonii Św. Nicetasa, Biskupa, który życie swe zakończył na wygnaniu za to, iż stawał w obronie czci obrazów.

W klasztorze Fontanella Św. Wolframa, Biskupa ze Sens, który z Biskupstwa swego zrezygnowawszy, zakończył życie swe jako Mnich, wsławiony wielu cudami.

W Anglii złożenie zwłok Św. Lindisfarna Kutberta, Biskupa, który od młodości aż do zgonu swego świecił czynami cnotliwymi i cudami.

W Syenie w Toskanii Św. Ambrozjusza ze Zakonu Kaznodziejów; świętość życia jego, moc kazań i cuda uczyniły go sławnym.

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024