Kalendarz liturgiczny

20 Stycznia.

Św. Fabiana, Papieża i Św. Sebastiana, Męczenników

Trzeci dzień Oktawy Modłów o Jedność Kościoła

Ryt zdwojony. Szaty czerwone.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

Albowiem wychodziła zeń moc i uzdrawiała wszystkich

Obok dwóch książąt Apostołów, Piotra i Pawła, szczególny hołd odbierają w Rzymie Męczennicy: Wawrzyniec i Sebastian oraz męczennice: Agnieszka i Cecylia. Uroczystość Św. Sebastiana i Św. Agnieszki obchodzi Kościół kolejno w najbliższych dniach: dziś i jutro. Święci Wawrzyniec i Sebastian — choć jeden był diakonem, a drugi żołnierzem — mają niejedną cechę wspólną: przede wszystkim zadziwiają młodzieńczym bohaterstwem; obaj z weselem poszli na tortury i śmierć. Św. Wawrzyniec położony na rozpalonej kracie żąda, żeby go odwrócono na drugą stronę; Św. Sebastian, którego ciało zranione było wieloma strzałami mauretańskiego łucznika, z nie zagojonymi jeszcze ranami spieszy do cesarza prosząc o nowe męczeństwo. Św. Sebastian jest wielkim bohaterem wiary. Dziś obchodzimy również uroczystość Św. Fabiana.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Św. Fabian.

Dzień śmierci 20 stycznia ok. 250 r.

— Grób w Rzymie, w katakumbach Kaliksta. W 1915 roku odnaleziono jego ciało.

— Życie. Św. Fabian został w cudowny sposób obrany na Papieża; panował od 236 do 250. Wkrótce po jego obiorze zakończyło się prześladowanie Chrześcijan przez Maksymina na skutek zamordowania cesarza; jego następcy byli przychylnie usposobieni dla Chrześcijan, toteż za rządów Papieża Fabiana cieszył się Kościół spokojem, który on spożytkował dla pracy organizacyjnej. Każdemu z siedmiu diakonów powierzył opiekę nad ubogimi pewnej części miasta. Siedmiu subdiakonów miało zbierać akta męczenników. Na samym początku krwawego prześladowania Decjusza poniósł Św. Fabian śmierć jako jeden z pierwszych (20 stycznia 250 r.) i został pochowany w katakumbach Kaliksta, gdzie też znaleziono w najnowszych czasach jego płytę grobową. Św. Fabian zajmował się i opieką nad ubogimi, i Liturgią. Uczmy się od niego łączyć życie liturgiczne z wielkoduszną, uczynną caritas — prawdziwie Chrystusową miłością bliźniego.

2. Św. Sebastian.

Dzień śmierci 20 stycznia ok. 280 r.-

— Grób w Rzymie w katakumbach nazwanych jego imieniem, nad którymi wznosi się wspaniała bazylika.

Obraz. Przedstawiany bywa jako młodzieniec przywiązany do drzewa i przebity strzałami.

— Życie. Wokoło imienia Sebastiana nagromadziło się wiele legend. Najstarszą historycznie wiadomość o Świętym zawiera następujący ustęp z objaśnień Św. Ambrożego do psalmów: „Przytoczmy przykład Św. Sebastiana Męczennika. Pochodził z Mediolanu. Możliwa, że prześladowca Chrześcijan już opuścił Mediolan lub też było to przed jego przybyciem, czy też w chwili pewnego złagodzenia prześladowań. Sebastian widział, że nie ma tu okazji do walki lub że napięcie się zmniejszyło. Podążył więc do Rzymu, gdzie trwała zacięta walka z gorliwością w wierze, jaka panowała wśród Chrześcijan. Tam cierpiał, tam też został ukoronowany”. — W średniowieczu czczono Św. Sebastiana w sposób szczególny i uważano go za patrona od dżumy. Diakon Paweł opisuje, że w 670 roku ustała w Rzymie dżuma, kiedy poświęcono Ołtarz Św. Sebastianowi. — W Brewiarzu czytamy legendarny opis jego męczeństwa: „Dioklecjan dokładał wszelkich możliwych starań, by odwieść Sebastiana od Wiary w Chrystusa. Było to jednak bezskuteczne, wobec czego rozkazał go przywiązać do słupa i zabić strzałami. Ponieważ uważano, iż skonał, kazała pewna świątobliwa niewiasta, imieniem Irena, zabrać go w nocy; skoro przekonała się, że żyje, pielęgnowała go we własnym domu. Niedługo potem wrócił do zdrowia; stanął wówczas przed cesarzem Dioklecjanem i z największą odwagą wypomniał mu jego bezbożność. Wskutek surowych upomnień Świętego cesarz wpadł w straszny gniew i rozkazał go tak długo biczować rózgami, aż ducha wyzionie. Zwłoki jego wrzucono potem do kloaki”.

3. Msza (Intret). Gdy Kościół obchodzi uroczystość Męczenników, serce w nim rośnie, bo Męczennicy są jego ulubieńcami; w nich stara się upodobnić do swego Boskiego Oblubieńca i może wymawiać słowa: „z Chrystusem jestem do krzyża przybity”. Bardzo chętnie odprawia Kościół Mszę Świętą u grobu Męczenników. Dlatego wówczas dopiero zrozumiemy całkowicie dany tekst, gdy będziemy myślą przy grobie Świętych i oglądać będziemy napływ wiernych; przy częściach zmiennych prawie bez wyjątku musimy wyjść z założenia, że stoimy u grobu. Jakże potężnie brzmi Introit w obliczu Świętych ciał, które noszą na sobie ślady cierpień! Dlatego też rozpoczyna Kościół od bolesnego wezwania o ukaranie nieprzyjaciół. Ma się wrażenie, że groza masowej egzekucji zmusiła Kościół do tego śpiewu. — Jakże wstrząsające wrażenie robi u grobu Epistoła, w której Kościół opisuje straszne tortury Męczenników i wskazuje na grób: Także i ten przez wiarę zalecony, znaleziony jest w Chrystusie Jezusie”. — W Graduale raduje się Kościół z Chwały Bożej okazującej się tak potężnie w naszych Świętych; tak wielkich rzeczy dokonała w nich ta sama mocna Prawica Pańska, która i teraz „cuda” czyni. — Dla zrozumienia Ewangelii musimy pamiętać, że u grobu Świętych Męczenników miało miejsce wiele cudownych uzdrowień i że zwłaszcza Św. Sebastian uchodzi od najdawniejszych czasów za cudotwórcę i patrona od dżumy. Było również w zwyczaju, że przynoszono chorych do kościoła, a na grób kładziono chusty, ponieważ ludzie byli przekonani, iż „moc z niego wychodzi”. Że Liturgia zwraca specjalnie uwagę na ten ustęp Ewangelii, widać to z antyfony na Komunię Świętą, która ma zresztą podwójne znaczenie: dotyczy zarówno cudownej siły grobu Świętego Męczennika, jak również Mocy Ciała Chrystusowego (antyfona ta jest dobrana po mistrzowsku); albo też możemy raczej powiedzieć, że w dzisiejszej Komunii Świętej przechodzi na nas moc Łaski Św. Sebastiana, gdyż on jest dziś Mocą Łaski Chrystusowej.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 2 niedzieli po Objawieniu.

Sobota (2 Kor. 11, 23-12, 10).

Jako zakończenie powinniśmy jeszcze przeczytać z jednego listu znany nam tekst, w którym Apostoł broni samego siebie; daje on nam głęboki wgląd w życie Świętego Pawła. Znajdziemy go w Epistole na niedzielę sześćdziesiątnicy.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Dwaj wielcy Męczennicy Rzymscy, Fabian i Sebastian, męstwem swoim oddali świadectwo Chrystusowi: Pierwszy rządził Kościołem od roku 236 do 250; jemu zawdzięczamy główny zbiór aktów męczeńskich. Został umęczony za Decjusza w r. 250. Sebastian, był według podania oficerem rzymskim: Wierny swej Wierze, nie ugiął się przed prześladowaniami Dioklecjana, który szczególnie tępił Wiarę Chrześcijańską w armii rzymskiej (ok. roku 289). Starożytne Martyrologia łączą ich imiona. Introit i Lekcja wspominają o męczeństwie dwóch Świętych, których imiona już od dawna łączyła Liturgia. Inne teksty głównie podkreślają cuda, jakie w nich zdziałała moc Chrystusowa. Grób Św. Sebastiana, nad którym powstała jedna z Bazylik rzymskich, słynął wielkimi cudami.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 20-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Rzymie dzień pamiątkowy Św. Fabiana, Papieża, który za czasów Decjusza męczony, pochowany został na cmentarzu Kallistusa.

Tamże w katakumbach pamiątka Św. Sebastiana, Męczennika; jako naczelnik pierwszej kohorty straży przybocznej, był szczerym Wyznawcą Wiary Chrystusa Pana i dlatego na samym placu ćwiczeń został przywiązany do słupa, a następnie łucznikom oddany jako tarcza do strzelania; w końcu zabito go maczugą.

W Nicei w Bitynii śmierć męczeńska Św. Neofita; zaledwie 15 lat licząc został okrutnie obiczowany, potem go wrzucono do pieca rozpalonego, a nareszcie oddany dzikim zwierzętom na pożarcie, chociaż nigdzie nie poniósł najmniejszej szkody. Ponieważ zaś Wiarę Chrześcijańską nadal bezustannie wyznawał, przeto go ścięto mieczem.

W Cezenie pamiątka Św. Maura, Biskupa, który się odznaczył cnotliwym życiem i cudami.

W Palestynie dzień pamiątkowy Św. Eutymiusza, Opata, który za panowania cesarza Marcjana wskutek swej gorliwości do Wiary Chrześcijańskiej, jako też przez swą cudotwórczość Kościołowi przyczynił się do Chwały.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024