Kalendarz liturgiczny

22 Marca.

SIEDMIU BOLEŚCI NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY; PIĄTEK TYGODNIA MĘKI PAŃSKIEJ; ŚW. KATARZYNY SZWEDZKIEJ LUB WASTANEŃSKIEJ, DZIEWICY

Stacja u Św. Szczepana na Wzgórzu Coelius

Ryt zdwojony większy. Szaty białe.

10 lat odpustu i 10 kwadragen.

 

 

UWAGA!

W piątki Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 2, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917, obowiązuje POST ŚCISŁY. Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

Dziś można uzyskać następujące odpusty:

1. Odpustu zupełnego dostępuje, kto w tę uroczystość odmówi rano antyfonę Witaj Królowo, a wieczorem Pod Twoją obronę, pod warunkiem spowiedzi, Komunii Świętej i modlitwy na intencję Ojca Świętego. Race. 134.

2. 7 lat i tyleż kwadragen dostępuje w każdy z 7 piątków z rzędu, poprzedzających uroczystość Matki Boskiej Bolesnej, kto w każdy z tych piątków odmówi na Jej cześć 7 Ojcze nasz, 7 Zdrowaś i tyleż Chwała Ojcu.

Odpustu zupełnego dostępuje w każdy z tych piątków, jeśli prócz tego po Spowiedzi przystąpi do Komunii Świętej i nawiedzi kościół lub kaplicę publiczną. (Breve z 22 marca 1918. Coli. 164).

UWAGA!

Po jednej Komunii Świętej można uzyskać wiele odpustów zupełnych, wypełniając przypisane do nich warunki!

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1 i 2

 

 

Jezus umiera, aby zjednoczyć rozproszone dzieci Boże

Dobrze orientujący się w duchu liturgii wierni wybierają dziś zamiast pełnej serdecznego uczucia Mszy o Siedmiu Boleściach N. M. P. surowszą Mszę wielkopostną, której prawie wszystkie teksty mówią o Męce Chrystusa, a zarazem przynoszą katechumenom radosną nadzieję.

Antyfony o wschodzie i zachodzie słońca są następujące:

„Zbliżał się dzień świąteczny żydów i przedniejsi kapłani szukali sposobności, aby zabić Jezusa, lecz obawiali się ludu” (ant. do Bened.).

„Przedniejsi kapłani naradzali się, aby zabić Jezusa; mówili jednak: Nie w dzień święty, aby snadź nie doszło do rozruchu między ludem” (ant. do Magn.).

Jak w dniu wczorajszym, tak i dzisiaj antyfony te nie są zaczerpnięte z ewangelii dnia, lecz ze wstępu Pasji. Liturgia nie tylko przedstawia przedniejszych kapłanów jako sprawców zabójstwa Mesjasza, lecz także wykazuje ich bezradność.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Msza dzisiejszego piątku (Miserere mihi). 

Dziś udajemy się z pielgrzymką do grobu pierwszego męczennika i diakona Św. Szczepana. Ten, który pierwszy poszedł śladami Męki Pana, może śmiało być naszym przewodnikiem w dzisiejszym dniu smutku. Kościół stacyjny, do którego w duchu zdążamy, jest starożytną budowlą, ufundowaną przez papieża Symplicjusza (468-483). Papież Teodor I (642-649) polecił wykonać w absydzie mozaikę, do dziś dnia zachowaną; łączy nas ona w pewien sposób z dawniejszymi pielgrzymami, przybywającymi do tej stacji. Widzimy obraz ukrzyżowania: popiersie Chrystusa jest umieszczone ponad krzyżem, ozdobionym drogimi kamieniami (piękny to wyraz dla dzisiejszej Mszy stacyjnej). Do domu Bożego wstępujemy z bolesną skargą Chrystusa na ustach; może obraz krzyża w absydzie kościoła był powodem wyboru Psalmu 30, który Sam Chrystus odmawiał na krzyżu. Z Kolekty bije świadomość i poczucie grzechu; powinniśmy wybrać raczej dobrowolną pokutę za grzechy nasze na ziemi, aniżeli narażać się na karę wieczną. W lekcji słyszymy słowa proroka Jeremiasza, który będzie biblijnym przewodnikiem przez czas Męki Pańskiej. Jeremiasz to nie tyle prorok, zapowiadający Mękę Pańską, co raczej symbol cierpiącego Chrystusa, którego ucieleśnia swą osobą i bolesnymi kolejami swego życia. Jego skargi — treny są przeto skargami Chrystusa. Żydzi odchodzą od Chrystusa i porzucają „żyłę wód żyjących”, podczas gdy rozproszone dzieci Boże poszukują jej we Chrzcie Świętym. W Graduale uskarża się Chrystus na fałsz i obłudę nieprzyjaciół swoich. W ewangelii słyszymy o postanowieniu zabicia Chrystusa. Jest to dalszy ciąg opowiadania o wskrzeszeniu Łazarza. Cud ten spowodował zebranie najwyższej rady (sanhedrynu), na którym najwyższy kapłan, Kajfasz, wyrzekł prorocze słowa o śmierci Chrystusa dla zbawienia ludu. Był on ostatnim przedstawicielem Boga w Starym Zakonie, a Duch Boży działał przez niego, chociaż był tego niegodny. Nawet złość i nienawiść, nawet samo piekło musi służyć Bogu do wypełnienia Jego zamiarów. Św. Jan z głębokim przejęciem podkreśla tę głęboką myśl, zrozumiałą jedynie dla dzieci Bożych. Krew Chrystusa w skutkach swych sięga dalej, poza naród izraelski; poganie, tu katechumeni, również otrzymują błogosławieństwo Krwi Bożej. Właśnie Szczepan, dzisiejszy Święty kościoła stacyjnego, należy do obrońców zasady powszechności Kościoła przeciw małoduszności i egoizmowi judaizmu; stał się on Męczennikiem za sprawę powszechności Królestwa Bożego. Od chwili zebrania rady śmierć Chrystusa była postanowiona, chodziło jedynie o to, by wybrać dogodny moment pojmania. „Godzina Jego” jednak jeszcze nie przyszła, dlatego Jezus udał się do miasteczka Efrem, w pobliżu pustyni. Tu pozostał przez klika dni, w ciszy przygotowując się na śmierć. Mniej więcej osiem dni przed śmiercią udał się Jezus stamtąd do Jerycha. W Ofiarowaniu wraz z cierpiącym Chrystusem mówimy o Jego prześladowcach. Antyfona na Komunię Świętą wspomina o fałszywych świadkach.

2. Psalmy vox Christi. 

Śpiewy dzisiejszej Mszy: Introit, Graduał, Ofertorium i antyfona na Komunię Świętą — są skargami cierpiącego Chrystusa. Jaki cel ma Liturgia w tym doborze tekstów? Śpiewy mszalne wypowiadają myśli i uczucia wiernych, uczestniczących we Mszy Świętej. Wyrażają one też te nastroje i myśli, które powinny wypełniać serca nasze w ciągu całego dnia. Zatrzymajmy się przy każdym poszczególnym śpiewie: Introit mówi o tych uczuciach, które powinny nas ożywiać wtedy, gdy udajemy się do kościoła, gdy więc przebywamy drogę ze świata do miejsca świętego: dziś udaję się do kościoła razem z cierpiącym Chrystusem. Graduał to pieśń rozgraniczająca oba czytania Pisma Świętego (Lekcja, Ewangelia); jest on zarazem echem Lekcji. Echo to powinno rozbrzmiewać przez cały dzień. Dziś odzywają się w nim skargi Chrystusa Pana. Antyfona na Ofiarowanie prowadzi nas ku najświętszej czynności; pomaga nam wniknąć w znaczenie Ofiary, dziś będzie to zagłębianie się w Ofiarę Męki Chrystusowej. Antyfona na Komunię Świętą poucza, jak należy pojmować tajemnicę Ciała Pańskiego i misterium danego dnia; w dniu dzisiejszym przy „pożywaniu tego Chleba” — „głosimy śmierć Pana”. Należy zauważyć, że wszystkie cztery śpiewy przemawiają w pierwszej osobie: to Chrystus cierpi i ból swój wypowiada. A gdy te słowa i my własnymi ustami powtarzamy, wtedy tworzymy z Chrystusem — Głową jedno ciało. Kardynał Schuster pisze: „Gdy Kościół pragnie wyrazić uczucia Zbawiciela w chwili zbliżania się Jego Męki, wówczas posługuje się tekstami Psalmów. Są one po prostu modlitewnikiem Kościoła. Ewangelie dają nam obraz Życia i Nauki Jezusa, Psalmy natomiast wprowadzają nas w uczucia Jego duszy, odsłaniają przed nami Jego przymioty, porywy Jego serca, walki wewnętrzne, lęk, wzniosłą miłość, łączącą Go z Ojcem. W ciągu całego swego życia Zbawiciel posługiwał się w modlitwie do Ojca słowami psalmów. Na krzyżu, w zmaganiu śmiertelnym, dodawały Mu mocy słowa Psalmu 22/21/. Psalterz więc możemy nazwać księgą, z której wieczny Arcykapłan odmawiał modlitwy, kiedy życie swe doczesne składał Ojcu swemu w całkowitej ofierze. Starajmy się więc wniknąć w ducha psalmów, ponieważ przez nie daje się poznać dusza Chrystusowa”.

3. Siedem Boleści Najświętszej Maryi Panny. 

Na tydzień przed Wielkim Piątkiem Kościół z głęboką czcią wspomina cierpienia Najświętszej Maryi Panny pod krzyżem; temu wspomnieniu jest poświęcona osobna uroczystość. Oto spełniła się przepowiednia Symeona: „A własną Duszę Twoją przeniknie miecz” (Łuk. 2, 35). Uroczystość ta zawiera w sobie głęboką mistykę Chrystusa i cierpienia. Widzimy często Maryę jako Oblubienicę, która straciła Swego Oblubieńca; ale równocześnie Najświętsza Dziewica jest symbolem duszy miłującej Chrystusa, z którym wspólnie dźwiga brzemię cierpienia. Wymowna jest w tym względzie słynna sekwencja „Stabat Mater”, jeden z najpiękniejszych utworów religijnych średniowiecza. W niektórych szczegółach tekst Mszy dzisiejszej odbiega od tradycyjnego układu liturgicznego: w Introicie np. nie ma wcale psalmu; hymny brewiarzowe wyjęte są z sekwencji.

Porównanie surowej Liturgii ferii dzisiejszej z nastrojowym Oficjum na uroczystość Siedmiu Boleści Matki Bożej jest bardzo pouczające. Msza piątkowa ukazuje nam cierpiącego Pana w przepowiedniach (Psalmy), w figurach (Jeremiasz), w historii (Ewangelie). Słyszymy własne słowa Chrystusa lub obiektywny opis rozwoju wypadków. Nasze uczucia nie odgrywają tu specjalnej roli. Inaczej ma się rzecz z Liturgią uroczystości Siedmiu Boleści Matki Bożej: uczucie jest tu na pierwszym planie; rozpatrujemy cierpienia Zbawiciela przez Serce Jego Matki. Ona ma być naszą Przewodniczką, ma nas nauczyć, jak współcierpieć z Chrystusem Panem.

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

I. SIEDMIU BOLEŚCI NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY.

Liturgia w okresie Męki Pańskiej ukazuje mam Matkę Zbawiciela u stóp Krzyża, na którym Chrystus umiera. Przepowiednia Symeona ziszcza się i najsłodszą Duszę Maryi „miecz przenika” (Kol.), Która przez Swe Cierpienia stała się Królową Męczenników (Kom.).

II. PIĄTEK TYGODNIA MĘKI PAŃSKIEJ.

Zarliwe Introity i Graduały z okresu Męki Pańskiej wyrażają cierpienia i uczucia Chrystusa w przeddzień Jego Męki. Cała Msza dzisiejsza streszcza Tajemnice Bolesne, które w Wielkim Tygodniu rozważać będziemy. Prorok Jeremiasz (Lekcja) rzuca klątwę na tych, którzy będą powstawać przeciw sprawiedliwości. Wiemy, że to proroctwo ziściło się w r. 70 po Chrystusie, w czasie oblężenia Jerozolimy przez Rzymian. Kto wówczas nie umarł z głodu, zginął od miecza. Ewangelia wspomina o nieuniknionym już konflikcie między zaślepionym sanhedrynem (zgromadzeniem kapłanów i faryzeuszów) a Chrystusem. Ewangelia wspomnina o zebraniu sanhedrynu, na którym zapadł nieodwołalnie wyrok śmierci na Chrystusa Pana, uchwalony przez starszych ludu żydowskiego. – Jeremiasz Prorok w Epistole, a Psalmista Pański w Introicie, Graduale, Ofertorium i Komunii wyrażają smuteki ból Chrystusa, który, czuje się zewsząd otoczony nieprzyjaciółmi, czyhającymi na Jego zgubę.

III. ŚW. KATARZYNY SZWEDZKIEJ LUB WASTANEŃSKIEJ, DZIEWICY

Św. Katarzyna Szwedzka ur. 1331, córka Św. Brygidy, po różnych kolejach życia na świecie, wstępuje do klasztoru w Rzymie w 1349, i tu przez 23 lata przebywa jako uczennica Św. Brygidy, pielgrzymuje do Jerozolimy, 1374 zostaje przełożoną klasztoru w Wadstena, sama zabiegała w Rzymie o kanonizację Św. Brygidy, uzyskała zatwierdzenie Reguły dla swego klasztoru (Brygitek). Umiera 24 marca 1381 w Wadstena.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 22-go marca oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Narbonnie we Francji dzień zgonu Św. Pawła, Biskupa i Ucznia Apostolskiego, który, jak się zdaje, nikim innym nie był jak prokonsulem Sergiuszem Pawłem, którego ochrzcił Apostoł Narodów a będąc w podróży do Hiszpanii zostawił go w Narbonnie jako Biskupa; po dzielnym głoszeniu Ewangelii i cudami wsławiony zmarł w Panu.

W Terracina Św. Epafrodyta, Ucznia Apostolskiego, któremu Apostoł Piotr Święty powierzył w mieście onem godność biskupią.

W Afryce męczeństwo Św. Saturnina i 9-ciu towarzyszy.

Tegoż dnia śmierć męczeńska Świętych Kalliniki i Bazylissy.

W Ankyra w Galatei Św. Bazylika, Kapłana i Męczennika, który pod panowaniem Juliana odstępcy po najokropniejszych męczarniach oddał ducha swego Panu Bogu.

W Kartaginie męczeństwo Św. Oktawiana, Archidiakona, z którym zabitych zostało przez wandalów wiele tysięcy Wiernych z powodu wyznawania swej Wiary.

Tamże Św. Deogracjasza, Biskupa, który wykupił wielu więźniów przez wandalów z Rzymu zabranych, i dużo innych dzieł cnotliwych dokonał, aż wreszcie spokojnie zakończył swe życie w Panu.

W Osimo w Picenum Św. Benwenuta, Biskupa.

W Szwecji uroczystość Św. Katarzyny, Córki Św. Brygidy.

W Rzymie Św. Lei, Wdowy, której cnoty i błogosławiony zgon opisał Św. Hieronim.

W Genui Św. Katarzyny, Wdowy, odznaczonej wzgardą świata i miłością Pana Boga wielką.

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024