Kalendarz liturgiczny

23 Listopada.

Św. Klemensa, Papieża i Męczennika; Św. Felicyty, Męczennicy

Ryt zdwojony. Szaty czerwone.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 3.

 

Ukazał mu się Baranek Boży, u którego stóp biło źródło żywej wody

1. Św. Klemensa I, Papieża i Męczennika.

Św. Klemens I (Rzymski). Jeden z pierwszych Papieży; jak podaje Euzebiusz, rządził Kościołem od roku 92 do 101. Według Św. Ireneusza był trzecim następcą Św. Piotra. Zmarł prawdopodobnie śmiercią męczeńską. Życie jego spowite jest mrokiem; nie ma nawet pewności, choć to być może, czy był on tym samym, o którym Św. Paweł wspomina (zob. Flp 4, 3) jako o swym towarzyszu. Natomiast na pewno autentyczny jest jego list do Koryntian, w którym Papież mocą swej władzy wkracza w sprawy zwaśnionej gminy, a który stanowi czcigodną spuściznę po tym Ojcu Apostolskim. Tertulian zapewnia, że został wyświęcony na biskupa przez samego Św. Piotra. Brewiarz podaje legendarne opowiadanie: Za gorliwość w nawracaniu dusz Trajan skazał go na wygnanie na Półwysep Krymski; tu Św. Papież zastał 2000 Chrześcijan, zesłanych już poprzednio przez tegoż cesarza. Przybycie Klemensa pocieszyło wygnańców, toteż ,,wszyscy jak jeden mąż zawołali: Módl się za nami, Św. Klemensie, abyśmy się stali godni obietnic Chrystusowych”. On zaś odparł: ,,Bez żadnej zasługi z mej strony przysłał mnie Pan do was, abym miał udział w waszej koronie” (5. resp.). Gdy się potem przed nim żalili, że wodę do picia muszą sobie przynosić z odległego o sześć mil miejsca, Papież rzekł: ,,Módlmy się wszyscy do Pana Jezusa Chrystusa, aby Swym Wyznawcom otworzył źródło wody” (1. ant. do Magn.). ,,Podczas gdy się Klemens modlił, ukazał mu się Baranek Boży, u którego stóp biło źródło żywej wody” (4. resp.). Wobec takiego cudu ,,wszyscy okoliczni poganie uwierzyli w Chrystusa (5. ant w laud.). Dowiedziawszy się o tym Trajan kazał utopić Klemensa w morzu z kotwicą u szyi. ,,Gdy go prowadzono na śmierć, cały lud błagał wielkim głosem: Panie Jezu Chryste, ratuj go! Klemens zaś modląc się wśród łez, mówił: Ojcze, przyjmij ducha mego!” (ant. do Bened.). Na brzegu zaś chrześcijanie modlili się do Boga, żeby im oddał zwłoki Papieża. Wówczas morze cofnęło się o trzy mile, a gdy wierni podeszli w tę stronę, znaleźli ciało Świętego w kamiennym sarkofagu, umieszczonym w marmurowej kapliczce; obok leżała kotwica. ,,Tyś Sam, Panie, Klemensowi, który krwią własną dał świadectwo o Tobie, zgotował w morzu miejsce spoczynku, jakoby świątynię marmurową, wzniesioną rękami Aniołów” (6. resp.). Za Papieża Mikołaja I (858-867) apostołowie krajów słowiańskich, Święci Cyryl i Metody, przenieśli zwłoki Świętego do Rzymu i pochowali je w kościele pod jego wezwaniem (San Clemente). Jest to jeden z najczcigodniejszych domów Bożych w Rzymie, ponieważ zachowały się w nim wszystkie przedmioty liturgiczne dawnego Kościoła.

2. Msza (Dicit Dominus) posiada własne teksty Introitu i Epistoły. Pozostałe, jak we Mszy na uroczystość Papieży. W Introicie utrzymanym w tonie dawnych Proroków Bóg przemawia do Papieża zlecając mu jego posłannictwo: Słowo Boże nie będzie schodziło z ust jego, a ofiara jego miła będzie Panu. Psalm głosi chwale błogosławionego męża” (tzn. Św. Klemensa), który się bał Boga i chował Jego Przykazania. Epistoła (ta sama co w 23 niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego) przytoczona jest ze względu na zawartą w niej wzmiankę o Św. Klemensie: ,,Imię jego zapisane jest w księdze żywota”. Słowa Epistoły możemy uważać za naukę Świętego wygłoszoną do nas ze szczególnym podkreśleniem myśli o Paruzji. – Z całego Oficjum na uroczystość Św. Klemensa tchnie nastrój paruzyjny. Baranek Boży, u którego stóp bije źródło żywej wody, symbolizuje Ofiarę Mszy Świętej, która spragnionym wygnańcom ziemi przynosi ochłodę i pokrzepienie.

3. Z listu Św. Klemensa do Koryntian.

Zgodnie z duchem Liturgii przytaczamy w uroczystość Świętego wyjątek z jego dzieła. W ten sposób odnosimy wrażenie, jakby sam Św. Papież do nas przemawiał:

,,Bądźmy pokorni, bracia. Odrzućmy przechwałki, pychę, nierozwagę i namiętności. Postępujmy według wskazań Pisma Świętego; Duch Święty bowiem mówi: Niech się nie chlubi mądry mądrością swoją ani mężny męstwem swoim, ani bogaty bogactwem swoim; ale który się chlubi, niech się tym chlubi, że umie i zna, iżem Ja jest Pan, Który czynię Miłosierdzie, Sąd i Sprawiedliwość na ziemi. Chrystus jednoczy się z pokornymi, nie zaś z tymi, którzy w pysze swej wynoszą się nad Jego trzodę. Pan nasz Jezus Chrystus, Berło Majestatu Bożego, choć był przepotężny, nie przyszedł w okazałości, chełpiąc się i pyszniąc, lecz w pokorze.

Przez nadzieję zmartwychwstania dusze nasze mają się łączyć z Tym, który wierny jest w Obietnicach swoich i sprawiedliwy w Sądach. Ten, który zabronił kłamstwa, tym bardziej sam kłamać nie będzie. U Boga bowiem nie masz rzeczy bardziej niemożliwej niż kłamstwo. Niechaj przeto zapłonie w was wiara w Niego. Pamiętajmy, że dla Niego wszystko jest możliwe. Ten, Który jednym Słowem Swej Wszechmocy wszystko stworzył, mocen jest także jednym słowem wszystko zniweczyć. Któż rzecze do Niego: Czemu stworzyłeś świat? Albo kto się przeciwstawi wszechwładnej Jego potędze? Stwarza On wszystko, kiedy chce i jak chce, a z tego, co ustanowił, nic nie zginie. Wszystko leży w zasięgu Jego widzenia, a przed Jego Wyrokiem nic się nie ukryje.

Skoro wtedy Bóg wszystko widzi i słyszy, powinniśmy się Go obawiać, a zatem wyrzec się brzydkiego pożądania tego co złe, aby nas Miłosierdzie Jego osłoniło przed zbliżającym się Sądem. Bo i dokąd się schroni człowiek przed Jego potężną Prawicą?

Ta oto, najmilsi, jest droga, na której znaleźliśmy nasze zbawienie, Jezusa Chrystusa, Arcykapłana naszych darów ofiarnych, przedstawiciela i ostoję naszej słabości. Przez Niego spoglądamy nieustannie ku wysokościom nieba; przez Niego oglądamy jakoby w zwierciadle Niepokalane8 Oblicze Boga Najwyższego, przez Niego otworzyły się oczy naszego serca, przez Niego nasz słaby i zaćmiony rozum rozpłomienił się Światłością Bożą; przez Niego spodobało się Panu dać nam przedsmak nieśmiertelnego poznania; On jako odblask Światłości Bożej o tyle przewyższa Aniołów, o ile wyższe nad nich imię odziedziczył.

Oby w pokoju trwała nasza społeczność w Chrystusie; niechaj się każdy podporządkowuje bliźniemu swemu, który w nią jest włączony. Niech silny nie lekceważy słabego, a słaby szanuje silnego; bogaty niech wspomaga ubogiego, ubogi zaś niechaj dziękuje Bogu, że mu dał kogoś, kto zaspokaja jego potrzeby. Mądry niech okazuje swój rozum nie w słowach, lecz w dobrych uczynkach. Pokorny niech się sam nie chwali, lecz czeka aż go pochwalą inni. Czysty niech się nie wynosi nad bliźnich, lecz niech uzna, że Łaski tej powściągliwości kto inny mu udzielił.

Apostołowie od Jezusa Chrystusa otrzymali przekazaną nam Ewangelię, Jezus Chrystus zaś otrzymał Ją od Boga. Posłannictwo zatem Chrystusowe pochodzi od Boga, posłannictwo zaś Apostołów od Chrystusa Pana, jedno i drugie według ustanowionego przez Boga porządku i zgodnie z Jego Wolą.

Kto miłuje w Chrystusie, niech chowa Przykazania Chrystusowe. Któż zdoła opisać przedziwną więź miłości; kto zdolny jest przedstawić jej wzniosłe piękno? Wyżyny, na którą miłość wprowadza, nie da się opisać. Miłość zespala nas z Bogiem, miłość pokrywa mnóstwo grzechów; miłość wszystko znosi, cierpliwa jest we wszystkim; nie masz w niej nic niskiego ani wyniosłego. Miłość nie zna rozdwojenia, nie buntuje się, wszystko czyni zgodnie. W miłości doskonalili się wszyscy wybrańcy Boży, bez niej nie można być miłym Bogu. W miłości Pan pociągnął nas ku sobie; z miłości, którą dla nas żywił, Pan nasz Jezus Chrystus oddał za nas Krew Swoją według Woli Bożej, oddał Ciało Swoje za nasze ciało, Duszę Swoją za naszą duszę. Nie tylko Panem Go nazywajmy, bo to samo nas nie zbawi. On przecież powiedział, że nie każdy, który Mu mówi: Panie, Panie, będzie zbawiony, lecz ten, kto czyni sprawiedliwość. Uczynkami zaś, bracia, wyznajemy Go wtedy, gdy się wzajemnie miłujemy.

Porzućmy wtedy, bracia, drogi tego świata i czyńmy Wolę Tego, Który nas powołał; nie przerażajmy się na myśl o opuszczeniu tego świata. Pan bowiem powiedział, że będziemy jako owce wśród wilków. Gdy zaś Piotr spytał: A jeżeli wilki pożrą owce? Jezus odpowiedział: Po śmierci owce nie boją się wilków. I wy również nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, ale ponadto nic wam uczynić nie mogą; ale Tego się bójcie, Który mocen jest po śmierci waszej duszę i ciało wtrącić do ognia piekielnego. Zrozumiejcież więc, bracia, że bytowanie nasze na tym świecie znikome jest i krótkie, wielka natomiast i wspaniała jest obietnica Chrystusowa, głosząca pokój w przyszłym Królestwie i w życiu wiecznym.

Świat doczesny i świat przyszły są sobie wrogami. Pierwszy głosi cudzołóstwo, zepsucie, chciwość, oszustwo; drugi odżegnywa się od tego. Nie możemy zatem być przyjaciółmi jednego i drugiego, lecz musimy się wyrzec świata doczesnego, a całkowicie poświęcić się światu przyszłemu. Bądźmy przekonani, że lepiej jest mieć w nienawiści życie doczesne, które jest znikome, krótkotrwałe i skazitelne, a miłować życie wieczne, ponieważ jest piękne i nie podlega zniszczeniu.

Oczekujmy każdej chwili Królestwa Bożego, trwając w miłości i sprawiedliwości, zwłaszcza że nie znamy dnia Przyjścia Pańskiego”.

4. Św. Felicyta. 

W dniu 10 lipca obchodziliśmy już uroczystość Siedmiu Braci i Św. Felicyty. Dziś znowu wspominamy uroczyście świątobliwą tę matkę. Zwłoki Św. Felicyty wraz z relikwiami najmłodszego jej syna Sylwana pochowano na cmentarzu Maksyma; później przeniesiono je do kościoła Św. Zuzanny, gdzie do dziś spoczywają.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

1. Św. Klemensa, Papieża i Męczennika.

Św. Klemens jest trzecim następcą po Św. Piotrze. Rządził on Kościołem między rokiem 92 a 102. Jego imię jest w kanonie mszalnym. Napisał on list do Koryntian, który jest dla nas ciekawym dokumentem rzucającym światło na życie Kościoła w pierwszych latach po śmierci Apostołów. Widzimy jakim autorytetem cieszy się już biskup rzymski i jego ogromną gorliwość, aby utrzymać wszędzie miłość i prawdziwą wiarę. Opierając się na aktach greckich o Św. Klemensie, pochodzących z IV w., Martyrologium Rzymskie głosi, że „został zesłany na Chersonez w czasie prześladowania Trajana, i otrzymał koronę męczeńską, przez wrzucenie do morza z uwiązaną u szyi kotwicą.

2. Św. Felicyty.

Dziś wspomnienie Św. Felicyty, matki siedmiu synów umęczonych za Wiarę i czczonych 10 lipca; po synach i ją umęczono około 150 roku.

 

 

 

† † †

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 23-go listopada oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskim Martyrologium:

 

Uroczystość Św. Klemensa, Papieża, trzeciego następcy Św. Piotra, Apostoła na Stolicy Apostolskiej. W prześladowaniu za Trajana wygnany został na półwysep Krymski i zdobył tamże palmę męczeńską, gdyż pogrążono go w morzu z kotwicą u szyi. Relikwie jego przeniesiono za Papieża Mikołaja I do Rzymu i złożono w zbudowanym poprzednio już na cześć jego kościele.

W Rzymie pamiątka Św. Felicyty, matki siedmiu Męczenników, ściętych po synach swych za Chrystusa Pana na rozkaz cesarza Marka Antonina.

W Merydzie w Hiszpanii uroczystość Św. Lukrecji, Dziewicy i Męczenniczki, co w Dioklecjańskim prześladowaniu zmarła za wiarę za prezesa Dacjana.

W Cyzikus nad Hellespontem męczeństwo Św. Syryniusza, co w tymże samym prześladowaniu stracony został po wielu męczarniach.

W Ikonium w Lykaonii pamiątka Św. Amfilochiusza, Biskupa; najpierw był towarzyszem Św. Bazylego i Grzegorza z Nazjanzu w samotności na puszczy, później współbratem na urzędzie Biskupim i zmarł spokojnie w Panu po wielu walkach za Wiarę Świętą, sławny wielce z świętości i uczoności.

W Girgenti złożenie zwłok Św. Grzegorza, Biskupa.

W Haspengau uroczystość Św. Trudo, Kapłana i Wyznawcy.

W Mantui pamiątka Bł. Jana Bonusa z Zakonu Pustelników Augustyńskich, którego cnotliwy żywot opisał Św. Antoni.

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023