Kalendarz liturgiczny

23 Marca.

SOBOTA TYGODNIA MĘKI PAŃSKIEJ

Stacja u Św. Jana przy Porta Latina (Bramie Łacińskiej).

Ryt zdwojony. Szaty fioletowe.

10 lat odpustu i 10 kwadragen.

 

 

UWAGA!

W soboty Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 2, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917, obowiązuje POST ŚCISŁY. Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1 i 2

 

 

A Ja, gdy ponad ziemię będę podwyższony,

wszystko przyciągnę do Siebie 

Dzisiejsza Msza posiada cechy wigilii przed Niedzielą Palmową. W dawnych czasach ta sobota była dniem aliturgicznym, co zachodziło wtedy, gdy następnej nocy miała się odbywać wigilijna Służba Boża; dlatego też dzisiaj nie ma we Mszy śpiewów własnych. Czytania są już zaczerpnięte z Niedzieli Palmowej, z Wielkiego Piątku, Wielkiej Soboty, a nawet z Niedzieli Zmartwychwstania.

Antyfony:

„Teraz wsław Mnie Ty, Ojcze, u Siebie Samego tą Chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, nim powstał świat” (ant. do Bened.).

„Ojcze Sprawiedliwy, świat Cię nie poznał. Ale Ja Cię poznałem, żeś Ty mnie posłał” (ant. do Magn.).

Obie te antyfony, wyjęte z modlitwy arcykapłańskiej, są jakby Ofertorium do Męki Chrystusowej.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Msza (Miserere mihi). 

W dniu dzisiejszym papież składał swoją jałmużnę wielkopostną. Dopiero po IX stuleciu wprowadzono stację u Św. Jana przy Porta Latina; kościół ten jest pod wezwaniem Św. Jana Ewangelisty. Według legendy w tym właśnie miejscu cesarz Domicjan kazał wrzucić Apostoła do kotła napełnionego wrzącym olejem, skąd jednak Św. Jan wyszedł nietknięty. Czytania i śpiewy mszalne opisują Cierpienia Chrystusa Pana. Lekcja jest skargą Jeremiasza, który uosabia umęczonego Zbawiciela. „Wspomnij, że stawałem [i nadal stoję] przed oczyma twymi, żeby mówić za nimi [i za nami] dobrze [wstawiać się] i odwrócić od nich rozgniewanie Twoje”. Chrystus po wszystkie czasy jest Pośrednikiem i wstawia się za nami; Ofiara Jego bezustannie woła o zmiłowanie: „Przebacz im, bo nie wiedzą co czynią“. Ewangelia podaje znowu urywek z historii duchowej Męki Pana. Są to ostatnie dni przed Jego Śmiercią. Zaślepienie przedniejszych kapłanów dochodzi już do tego stopnia, że chcą zabić nawet Łazarza, świadka wielkiego Cudu Jezusowego. Z kolei opisuje Św. Jan przebieg Niedzieli Palmowej, mianowicie hołdy, które lud składa Zbawicielowi. Kiedy Pan naucza w świątyni, przychodzą do Niego poganie. Zauważmy kontrast: żydzi chcą zabić swego Mistrza, poganie natomiast Go szukają. Ich prośba wywołuje w duszy Jezusa myśli radosne, lecz i smutne zarazem. Widzi On zbliżający się świt nadchodzącego dnia żniwa, lecz światło to przechodzi w noc Jego Męki. Myśli o Górze Oliwnej i o górze Tabor wypełniają Jego Serce. Nadchodząca okrutna śmierć zgrozą napełnia Jego duszę. Chrystus widzi jednak, jako skutek Swojej Śmierci, uwielbienie Boga i Odkupienie ludzkości, a ta świadomość napełnia duszę Jego zachwytem. Myśli te przedstawia Jezus w dwóch obrazach:

Pierwszy — to przypowieść o ziarnie pszenicznym; Boże ziarno pszeniczne musi obumrzeć, musi być wrzucone do ziemi; od dziś za tydzień nastąpi dzień wielkiego spoczynku dla Bożego ziarna pszenicy. Po tym dniu wzejdzie wspaniały siew i przyniesie obfity plon; stanie się to w Dniu Zmartwychwstania Chrystusa i wszystkich Chrześcijan, którzy razem z Nim zmartwychwstaną do życia Łaski. Będzie to czas żniwa.

Drugi obraz: „A Ja, gdy ponad ziemię będę podwyższony, wszystko przyciągnę do siebie”. Ten obraz jest ponadczasowy: odkupieni wszystkich czasów zbierają się wokoło krzyża; mnie również przyciągnął Jezus do siebie. Tak oto opowiada Ewangelia o wszystkich doniosłych dniach nadchodzącego tygodnia: o Niedzieli Palmowej, o Wielkim Piątku (dzień „podwyższenia”), o Wielkiej Sobocie (ziarno pszeniczne) i o wspaniałym dniu Zmartwychwstania.

2. Ostatnie dni życia Chrystusa Pana. 

Dusza miłująca Chrystusa pragnie zapewne towarzyszyć jak najbliżej cierpiącemu Panu w ciągu kilku następnych dni; w duchu Liturgii bowiem powinniśmy brać bezpośredni udział w wydarzeniach. Idźmy więc przez najbliższy tydzień śladami Chrystusa. Wczoraj (tj. w piątek) udał się Jezus z miasteczka Efrem do Jerycho. Podczas tej drogi wzdłuż Jordanu słyszymy z Ust Jego trzecią z kolei zapowiedź Męki. Salome podchodzi do Pana z dwoma synami, Janem i Jakubem, prosząc dla nich o przodujące stanowiska w mającym nadejść Królestwie Mesjasza. Wówczas daje Jezus Apostołom piękną Naukę o pokorze. My także bądźmy tam duchem obecni i posłuchajmy jej. Pan wkracza do Jerycho. Jestem jak Zacheusz, celnik, człowiek niskiego wzrostu, który z drzewa chce oglądać Pana. Chrystus na mnie spogląda i mówi: Dzisiaj domowi twemu stało się zbawienie! Piątkową i sobotnią noc Jezus przepędza u mnie, biednego celnika! Dzień sobotni spędza Pan w Jerycho, a w niedzielę na czele uroczystego pochodu wjeżdża do Jerozolimy. Przy drodze siedzi ślepy żebrak, którym znowu jestem ja: „Jezusie Synu Dawidów, zmiłuj się nade mną!” Jezus przywraca mi wzrok zostałem oświecony światłem (Chrztu Świętego)! W niedzielę wędrujemy przez dzikie wąwozy z Jerycho do Jerozolimy. Wieczorem przychodzi Jezus do Betanii; Maria i Marta podejmują Go tam radośnie. Czy dusza moja jest skrzętną Martą czy też zatopioną w rozmyślaniu Marią? Może w niedzielę wieczorem odbyła się owa pamiętna wieczerza w obecności Łazarza, przy której Marta usługiwała, Maria natomiast drogocennym olejkiem namaściła Pana uprzedzając Jego pogrzeb… Judasz odsuwa się zupełnie od Pana. W poniedziałek popołudniu Chrystus jako król izraelski udaje się do świątyni w uroczystym pochodzie przez Górę Oliwną, gdzie płacze nad losem Jerozolimy. My również towarzyszymy Panu w świątyni, której oczyszczenia dokonuje. We wtorek rano Chrystus ponownie idzie z uczniami Swoimi przez Górę Oliwną do świątyni; przeklina wówczas nieurodzajne drzewo figowe, będące symbolem narodu żydowskiego. Drzewo to i dla nas jest przestrogą. W dniu tym, a także i we środę następuje w świątyni mocna wymiana zdań z żydami. We środę po południu rzuca Pan ośmiokrotne „biada” faryzeuszom i żydom, opuszcza świątynię na zawsze, po czym idzie z uczniami na Górę Oliwną i tam wygłasza wstrząsającą mowę o końcu świata i o zburzeniu Jerozolimy. My również słuchamy w duchu tej mowy i bierzemy do serca końcowe słowa przestrogi: „Czuwajcie wtedy”. We środę Judasz odchodzi z grona uczniów Chrystusowych i proponuje przedniejszym kapłanom swe usługi, chcąc im wydać Pana. We czwartek rano Chrystus wysyła Piotra i Jana z Betanii do miasta, aby przygotowali Ostatnią Wieczerzę Paschalną. Pod wieczór żegna Matkę Swą i bliskich, udając się z Apostołami do Jerozolimy do Wieczernika. W ten sposób i my będziemy w duchu towarzyszyli Panu aż do chwili Jego Męki.

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Pierwotnie nie było dzisiaj Mszy, gdyż przygotowywano się do obchodu Wielkiego Tygodnia. Dlatego wszystkie śpiewy zapożyczone są ze Mszy wczorajszej. Msza Święta dnia dzisiejszego streszcza wszystkie Tajemnice, które w Wielkim Tygodniu rozważać będziemy. Ewangelia również nawiązuje do spisku faryzeuszów, którzy chcieli zgładzić i Łazarza. Ewangelia ukazuje nam w Chrystusie Panu „Króla Żydowskiego”, witanego z zapałem przez Izraela, który w kilka dni potem ukrzyżował Go i „podniósł od ziemi”. Poganie, którzy wyrażają Filipowi żądanie ujrzenia Chrystusa, są zapowiedzią licznych nawróceń, których Kościół ma dokonać w przyszłości, między narodami pogańskimi. — Prorok Jeremiasz rzuca klątwę na tych, którzy będą powstawać i spiskować przeciw Sprawiedliwemu pójdą pod miecz, bo nieprzyjaciel napadnie na nich. Dzieci ich wydane będą na pastwę głodu, a mężowie ich niespodziewanie i wytraci ich (Ep.). Proroctwo to ziściło się całkowicie, bo w czasie oblężenia Jerozolimy, ci, którzy nie pomarli z głodu, polegli od miecza.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 23-go marca oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Afryce męczeństwo Św. Wiktoriana, Prokonsula Kartagińskiego i dwóch Braci z Aquae regiae; również dwóch Świętych Kupców, oboje nazwiskiem Frumencjusz, którzy według opisu Biskupa Św. Wiktora w Utyce świetne korony zwycięstwa otrzymali za stałe wyznawanie Wiary Świętej podczas prześladowania Chrześcijan za panowania króla Huneryka.

Również Św. Feliksa z 20 towarzyszami.

W Cezarei w Palestynie śmierć męczeńska Św. Nikona z 29 towarzyszami.

Tak samo gromadka Świętych Męczenników: Dumicjusz, Pelagia, Akwila, Eparchiusz i Teodozja.

W Limie w Peru dzień zgonu Św. Turybiusza, Arcybiskupa, którego działalność około rozszerzenia Wiary Świętej i podniesienia karności kościelnej wiele przyniosły owoców w Ameryce; uroczystość jego przypada 27 kwietnia.

W Antiochii Św. Teodulusa, Kapłana.

W Barcelonie, w Hiszpanii, Św. Józefa Oriol, kapłana, beneficjum kościoła Santa María de los Reyes; odznaczał się wszystkimi cnotami, a zwłaszcza pokutą cielesną, umiłowaniem ubóstwa oraz miłością do ubogich i chorych; który, oświecony za życia i po śmierci, chwałą cudów, został zaliczony do grona Świętych przez Papieża Piusa X.

W Cezarei Św. Juliana, Wyznawcy.

W Kampanii Św. Benedykta, Zakonnika, który przez Gotów zamknięty w rozpalonym piecu na drugi dzień jednakże wyszedł z niego nieuszkodzony.

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024