Kalendarz liturgiczny

23 Stycznia.

Zaślubiny Najświętszej Maryi Panny z Św. Józefem; Św. Rajmunda z Pennafortu, Wyznawcy; Św. Emerencjanny, Dziewicy i Męczenniczki

Szósty dzień Oktawy Modłów o Jedność Kościoła

Ryt półzdwojony. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

Godne owoce pokuty

1. Św. Rajmund. 

Dzień śmierci 6 stycznia 1275 r. 

— Grób w Barcelonie (Hiszpania). Od roku 1671 jego święto umieszczono w kalendarzu Rzymskim. 

— Życie. Rajmund był wybitnym prawnikiem, który zasłużył się przy kodyfikacji i redakcji Dekretałów Grzegorza IX (zbioru kościelnych postanowień prawnych). W 45 roku życia wstąpił do zakonu Dominikanów i przyczynił się do założenia Zakonu Najświętszej Maryi Panny od wykupu niewolników oraz ułożył regułę tego Zakonu. Posiadał dar czynienia cudów, z których najbardziej znamiennym jest ten, że w drodze powrotnej z Wysp Balearskich do Barcelony rozpostarłszy swój płaszcz przeszedł po morzu w 6 godzinach 160 mil i przez drzwi zamknięte wszedł do swego klasztoru. Zmarł jako stuletni prawie starzec w r. 1275. Św. Rajmund był znakomitym spowiednikiem uchodzi też za Patrona spowiedników.

Poznaj dalszą część rozważania:

2. Św. Emerencjanna. 

Dzień śmierci 23 stycznia w III wieku.

Grób w Rzymie, w kościele Św. Agnieszki. W r. 1605 zbadano kanonicznie jej zwłoki.

— Życie. Emerencjanna, rzymska dziewica i siostra mleczna Św. Agnieszki, już jako katechumenka wyróżniała się wiarą i miłością Chrystusa. Gdy pewnego razu karciła sługi świątyń pogańskich, którzy srożyli się nad Chrześcijanami, została przez wzburzony tłum obrzucona gradem kamieni. Zmarła modląc się na grobie Św. Agnieszki, ochrzczona własną krwią przelaną za Chrystusa.

Zastosowanie. Mamy tu przykład Chrztu z krwi: Emerencjanna nie była jeszcze ochrzczona, ale umarła za Wiarę, a męczeństwo stało się jej Chrztem. Jakże gorąco pragnęła prawdziwego Chrztu! Pielęgnujmy w sobie świadomość Chrztu Świętego!

3. Msza (Os justi). Pierwsza Msza wspólna na uroczystość Wyznawców jest najbardziej typowa dla tej grupy Świętych. Ośrodkowym jej obrazem jest przypowieść o czuwającym słudze, który przepasał biodra swoje i z lampą zapaloną w ręku oczekuje powrotu pana. Takie było życie naszego Świętego: podczas nocy ziemskiego życia zawsze był gotowy do drogi, a światło Miłości Bożej jasno w nim płonęło. Życie jego było oczekiwaniem przyjścia Pana. A gdy przy śmierci Pan „zakołatał”, Święty „otworzył mu natychmiast”; Pan „zastał go czuwającym” i zabrał ze sobą na ucztę niebieską i sam mu usługiwał. Ewangelia ta stosuje się również do nas. W Świętej Ofierze i w Komunii Świętej staje się ona w tajemniczy sposób rzeczywistością: Pan puka, otwieramy Mu, a On zaprasza nas na ucztę weselną: „transiens ministrabit” „przechodząc usługiwać będzie”; jest to najlepsze wyrażenie dla Świętej Eucharystii; „przechodząc”, czyli tymczasowo, w przeciwstawieniu do wiecznego radowania się Jego Bóstwem w Niebie. Zadaniem naszym jest czuwanie wraz ze świętymi, mając „biodra przepasane” i „pochodnie gorejące” w ręku. Widzimy tu znowu, jak potężnie działa ant. na Komunię Świętą, skoro się ją odmawia w chwili przyjmowania Eucharystii, „gdy Pan przychodzi”.

4. Modlitwa Kościoła (kolekta). Jak pięknie umie Liturgia spożytkować życie Świętych dla naszego życia! Dzisiejsza kolekta (ułożona przez papieża Klemensa VIII) wyraźnie to wykazuje (jak wiadomo, większość kolekt składa się z trzech części: wstępu, motywu prośby zaczerpniętego ze święta, i z samej prośby). W motywie podkreślone są dwie cechy z życia Świętego: jego działalność jako dobrego spowiednika i jego wędrówka po morzu. Uzasadniają one dwie następujące prośby:

a) byśmy „czynili godne owoce pokuty” oraz 

b) byśmy zdołali dobić do portu zbawienia wiecznego. 

Ponieważ Św. Rajmund jest Patronem spowiedników, może być również naszym pośrednikiem w otrzymaniu Łaski pełnego spożytkowania wielkiego Daru Sakramentu Pokuty. Któż nie zna wielkiej, wychowawczej wartości Sakramentu Pokuty? Jakże powinniśmy być wdzięczni Kościołowi, że daje nam jeszcze deskę ratunku, kiedy po Chrzcie Świętym narażamy na zgubę życie Łaski! Kolekta używa słów Chrzciciela z Ewangelii: „Czyńcież tedy owoce godne pokuty” (nawrócenia). Nawrócenie jest porównane do drzewa z owocami, po których poznajemy jego dobroć; a tym godnym owocem jest wytrwałość w poprawie; ileż to razy doświadczyliśmy, niestety, na nas samych, że poprawa trwa tylko krótki czas! — to nie były „godne owoce”. Pojutrze (25 stycznia) da nam Kościół klasyczny przykład, jak to Św. Paweł „czynił godne owoce pokuty”. Druga prośba jest wyrażona w pięknym, chętnie używanym obrazie: Życie można porównać z podróżą po wzburzonym morzu; czekają nas tam burze i rafy trzeba wówczas przy pomocy busoli utrzymać kierunek do wytkniętego celu. Prosimy więc, aby łódka nasza mimo burzy i fali dotarła szczęśliwie do portu wieczności. Oby Eucharystia dała nam Łaskę i siłę, byśmy zasłużyli na otrzymanie tego, o co prosimy.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 3 niedzieli po Objawieniu

Wtorek. 

Stosownie do swego zwyczaju Św. Paweł daje na końcu swego listu praktyczne upomnienia; przestrzega mianowicie przed nadużywaniem wolności:

„Wy bowiem, bracia, jesteście wezwani ku wolności, bylebyście tylko tej wolności nie obrócili na podnietę dla ciała, ale na usługę wzajemną przez miłość Ducha. Bo cały Zakon wypełnia się w tym jednym zdaniu: Będziesz miłował bliźniego twego jako siebie samego. A jeśli jeden drugiego kąsacie i jecie, baczcie, aby jeden drugiego nie pożarł. Powiadam więc: Według ducha postępujcie, a pożądliwościom ciała nie ulegajcie… A owocem ducha jest miłość, wesele, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wspaniałomyślność, łaskawość, wierność, skromność, wstrzemięźliwość, czystość. Przeciw takim nie ma Zakonu. A ci, którzy są Chrystusowi, ciało swe ukrzyżowali wraz z namiętnościami i z pożądliwościami”.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

I. Św. Rajmunda z Pennafortu, Wyznawcy.

Św. Rajmund urodził się w Pennafort, 1175 r. w Hiszpanii  pod Barceloną, ze szlachetnej rodziny. Napisał dzieło Summa casuum conscientiae, wysoko cenione streszczenie zasad moralności chrześcijańskiej. Głośny prawnik i teolog moralista, to też Kościół nadał mu tytuł, wybitnego wielkiego szafarza Sakramentu Pokuty” (Kol.) W Kolekcie jest wzmianka o tym, jak Św. Rajmund, rozłożywszy swój płaszcz na wodzie, przeszedł cudownie w 6 godzin 53 mile przez morze, oddzielające wyspę Majorkę od Barcelony. Obdarzył go również Pan Bóg Łaską czynienia cudów. Umarł jako starzec 99 letni w r. 1275.

II. Kom. Św. Emerencjanny, Dziewicy Męczenniczki

Św. Emerencjanna, siostra mleczna Św. Agnieszki, w r. 304 jako katechumenka została ukamienowana na grobie swej Świętej przyjaciółki, więc otrzymała Chrzest krwi.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 23-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Barcelonie uroczystość Św. Rajmunda z Pennafort, którego dzień śmierci podany był dnia 7 b. m.

W Rzymie męczeństwo Św. Emerencjany, Dziewicy, a siostry mlecznej Św. Agnieszki; była jeszcze katechumenką, gdy modląc się nad grobem Świętej, przez pogan została ukamienowaną.

W Filipi w Macedonii Św. Parmenasa, jednego z siedmiu diakonów. Wspierany Łaską, pełen żarliwości w Wierze zawiadował swój urząd, aż za czasów Trajana przez śmierć męczeńską dostał się do Chwały Niebieskiej.

W Cezarei w Mauretanii pamiątka Świętej pary małżeńskiej Sewerianusa i Akwili, którzy w płomieniach życia dokonali.

W Antinous w Egipcie dzień śmierci Św. Asclasa, Męczennika, który po wielorakich katuszach wrzucony do rzeki, oddał swą duszę Panu.

W Ankyra w Galacji Św. Klemensa, Biskupa i Męczennika, który za czasów Dioklecjana częstokroć znosił katusze.

Tego samego dnia śmierć męczeńska Św. Agatangelusa, za czasów namiestnika Lucjusza.

W Aleksandrii pamiątka Św. Jana Jałmużnika, Biskupa, który szeroko słynął z swej dobroczynności wobec potrzebujących pomocy.

W Toledo dzień pamiątkowy Św. Ildefonsa, Biskupa; wskutek nadzwyczaj świętobliwego życia i dzielnej obrony dziewiczości Matki Bożej wobec błędnowierców, został obdarzony od Najświętszej Maryi Panny lśniącym ornatem, aż w końcu słynny z swej świętobliwości poszedł do wspaniałości Bożej.

W prowincji Valeria śmierć męczeńska Św. Martyriusza, Mnicha, wspominanego przez Św. Grzegorza, Papieża.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024