Kalendarz liturgiczny

24 Stycznia.

Św. Tymoteusza, Biskupa i Męczennika

Siódmy dzień Oktawy Modłów o Jedność Kościoła

Ryt zdwojony. Szaty czerwone.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

Uroczystości Świętych obchodzi Kościół zazwyczaj w dniu ich śmierci; gdy data ta nie jest wiadoma, wybiera on dni świąteczne według własnego uznania, nieraz mając na uwadze czas kościelny lub łączność z podobnymi uroczystościami. To ostatnie zachodzi w dniu dzisiejszym; jutro obchodzimy uroczystość nawrócenia Św. Pawła; wstępem niejako do niej jest święto jego ulubionego ucznia, Tymoteusza.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Św. Tymoteusz. 

— Grób w kościele Apostołów w Konstantynopolu. Święto jego zostało umieszczone w kalendarzu rzymskim dopiero za Klemensa VIII († 1644); grecki Kościół czci go już dawno jako „Apostoła”.

— Życie. Tymoteusz jest ulubionym uczniem i stałym towarzyszem Św. Pawła. Nawrócił się już w czasie pierwszej jego podróży misyjnej; choć bardzo jeszcze młody (liczył około 20 lat) — przyłączył się do Św. Pawła, kiedy Apostoł odwiedził ponownie Listrę w czasie swej drugiej podróży misyjnej. Od tej chwili łączy go z Apostołem gorąca przyjaźń. Św. Paweł nazywa go swoim ukochanym synem, gdyż jak syn ojcu służył mi w głoszeniu Ewangelii” (Flp 2, 22). Tymoteusz był bardzo ofiarny, bezinteresowny, mądry, gorliwy i — jak nikt inny — pokrewny duchem mistrzowi swojemu. Szczególnie w późniejszym wieku był on dla Apostoła pociechą w cierpieniach oraz podporą w wielu trudnościach. Brał udział w zakładaniu wszystkich ważniejszych gmin kościelnych, Apostoł więc powierzał mu najważniejsze zadania; dzielił ze Św. Pawłem pierwsze więzienie. Mianowany został przez Pawła pierwszym biskupem Efezu. Najpiękniejszy pomnik wystawił mu sam jego mistrz, pisząc dwa listy do Tymoteusza.

2. Msza (Statuit) zaczerpnięta jest cała, z wyjątkiem Epistoły, z Mszy wspólnej na uroczystość Biskupa i Męczennika. W śpiewach chwalimy Biskupa, który jest obrazem Boskiego Arcykapłana, a który ukazuje się nam w osobie celebrującego kapłana. Ewangelia wiedzie nas stromymi drogami naśladowania Chrystusa: „W nienawiści mieć ojca i matkę… życie swoje”, tzn. porzucić wszystko inne wobec wezwania przez Chrystusa; „iść za Panem, niosąc krzyż swój”, a więc przyjąć na siebie wzgardę i poniżenie. Tak, przez pogardę świata, przez nienawiść samych siebie, przez naśladowanie krzyża przyczyniamy się do wznoszenia wieży Królestwa Bożego w duszy, stajemy do zwycięskiej walki z szatanem.

Widzimy, jak nam Kościół wskazuje drogi, by w bezkrwawy sposób osiągnąć męczeństwo.

3. Testament Św. Pawła. Tymoteusz, jako najbliższy uczeń Św. Pawła, najgłębiej wniknął w ducha swego mistrza i przekazał go nam oraz Kościołowi; za to należy mu się nasza wdzięczność. Św. Paweł napisał do niego dwa listy. Są one testamentem dla Tymoteusza, który nosił je zapewne zawsze przy sobie; upomnienia jego mistrza brzmiały mu niewątpliwie stale w uszach; żył według wskazówek zawartych w listach. Dziś, w jego uroczystość, i my powinniśmy te listy czytać, aby z nich otrzymać wskazówki dla życia. Któż jednak ma czas na to? Z tego właśnie powodu Kościół podaje w Epistole jeden wyjątek, pragnąc, byśmy go przez ten jeden dzień zachowywali w pamięci i według niego żyli: przyjmijmy go jako słowa Św. Pawła skierowane do nas, najmilszych jego uczniów. — Co mówi nam ten wyjątek? Przede wszystkim powinniśmy rozwijać i praktykować cnoty: sprawiedliwość, pobożność, wiarę, miłość, cierpliwość, łagodność; powinniśmy prowadzić dobry bój Wiary i oburącz chwytać życie wieczne. Św. Paweł przypomina nam dwie wielkie chwile naszego życia, w które ujęta jest nasza ziemska pielgrzymka: chrzest i śmierć. Przy chrzcie złożyliśmy wyznanie Wiary wobec wielu świadków, to jest w obliczu całego Kościoła, i odtąd mamy być „wyznawcami” i „męczennikami” tej Wiary; musimy życiem potwierdzić to wyznanie Wiary; przy każdym „Credo” we Mszy Świętej lub w Brewiarzu mamy przypominać sobie to przyrzeczenie dane przy Chrzcie Świętym. Św. Paweł dalej wskazuje na przykład Króla wszystkich Wyznawców i Męczenników, Jezusa Chrystusa, który przed Poncjuszem Piłatem tak piękne złożył wyznanie. Kościół wskazuje dzisiaj również na Tymoteusza, który „rozkazów” swego nauczyciela wiernie słuchał i swoje „wyznanie” krwią przypieczętował. Doszliśmy tym samym do drugiego etapu życia: przybycia Chrystusa w chwili śmierci. Jest ono celem naszego życia; najgorętsze usiłowania nasze powinny być skierowane do tego, aby „bez zmazy i nagany” wytrwać. Każdy dzień ma być dla nas niejako całym życiem, ujętym w owe dwa wielkie wydarzenia. O Chrzcie Świętym myśleć mamy szczególnie rano, gdy wstępujemy do kościoła i żegnamy się wodą święconą; woda święcona przypomina nam wodę Chrztu, która oczyściła nas z grzechu pierworodnego. Do Chrztu nawiązuje również Msza Święta. Życie Łaski, którego ziarno w Chrzcie Świętym spoczęło w roli naszej duszy, ma się rozwijać dzięki Eucharystii. Tak więc każda Msza Święta jest odnowieniem Chrztu, a każda Komunia Święta pomnożeniem jego Łask. — Wieczorem natomiast mamy myśleć o końcu życia. „Codziennie umieram”. Sen jest bratem śmierci. Dlatego powinniśmy wzbudzić żal za grzechy i polecić życie nasze Opiece Bożej, a następnie, jak starzec Symeon, powinniśmy być gotowi rozstać się z niewolniczą służbą tego życia. Wieczorna modlitwa Kościoła podaje nam piękne motywy przygotowania się do śmierci.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 3 niedzieli po Objawieniu

Środa (Ef 1, 1-14). 

List do Efezjan pochodzi z czasu pierwszego uwięzienia Św. Pawła w Rzymie (61-63r.). Jest to jasny i klasyczny list Apostoła, który osiągnął wówczas pełnię wieku męskiego. Opisuje w nim Św. Paweł wielkość dzieła zbawienia, godność Chrześcijan i wzniosłość Kościoła, po czym wyprowadza praktyczne wnioski dla życia wiernych. Wstęp do listu jest wspaniałym hymnem na cześć Łaski Bożej. Ten dość trudny ustęp zawiera trzy myśli:

1) Wysławia Przedwieczne Postanowienie Ojca:

„Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który ubłogosławił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym, Darami Niebieskimi w Chrystusie. Jako wybrał nas w nim przed założeniem świata, abyśmy stali się świętymi i niepokalanymi w miłości przed Jego Obliczem. Przeznaczył też nas dla siebie na synów przybranych przez Jezusa Chrystusa z postanowienia Swej Woli dla uwielbienia Chwały Swojej, którą nas obdarzył w umiłowanym Synu Swoim”.

2) Wykonania Boskiego Planu Odkupienia podjął się Chrystus:

„W Nim mamy Odkupienie przez Krew Jego, odpuszczenie grzechów według bogactwa Łaski Jego, której udzielił nam obficie we wszelkiej mądrości i roztropności, aby ujawnić nam tajemnicę swej woli według upodobania swego. (Polega ona na tym), że postanowił był za nadejściem pełności czasów odnowić wszystko w Chrystusie, to, co jest na niebie, i to, co na ziemi. W Nim też i my zostaliśmy wybrani, abyśmy się stali uwielbieniem Chwały Jego, przeznaczeni na to według Wyroku Tego, który wszystko sprawuje postanowieniem swej woli; my, którzyśmy już przedtem nadzieję naszą położyli w Chrystusie”.

3) Duch Święty natomiast udziela Łaski zbawienia poszczególnym duszom:

„W Nim też i wy, gdy usłyszeliście Słowo Prawdy (Ewangelię zbawienia waszego), uwierzywszy weń, naznaczeni byliście pieczęcią obiecanego Ducha Świętego, Który jest zadatkiem dziedzictwa naszego w celu zupełnego Odkupienia nabytku, ku uwielbieniu Chwały Jego”.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Św. Tymoteusz był uczniem Św. Pawła, który udzielił mu pełności kapłaństwa (Intr.) i powierzył mu władzę nad kościołem w Efezie. W Lekcji czytamy wyjątek jednego ze ślicznych listów jego mistrza do niego. — Umarł ukamienowany w swojej stolicy biskupiej (97).

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 24-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Dzień śmierci Św. Tymoteusza, ucznia Św. Pawła, Apostoła, który go wyświęcił na Biskupa Efeskiego. Gdy po wielokrotnych walkach za Chrystusa gromił miejscowych pogan za składanie ofiar bogini dianie, został przez nich kamienowany i wkrótce zasnął w Panu.

W Antiochii dzień pamiątkowy Św. Babylasa, Biskupa, który podczas prześladowania Chrześcijan wśród wielokrotnych katuszy i mąk wysławiał Pana Boga, po czym swój chwalebny żywot zakończył w więzieniu. Pochować kazał się z kajdanami, którymi był okuty. Razem z nim ponieśli śmierć męczeńską także trzej chłopcy Urbanus, Prilidianus i Eupolonius, których nauczał Wiary Chrześcijanskiej.

W Nowej Cezarei śmierć męczeńska Świętych Mardoniusza, Muzoniusza, Eugeniusza i Metellusa; zostali oni żywcem spaleni, a popiół po nich wrzucono do wody.

W Foligno dzień pamiątkowy Św. Felicjana, Biskupa, którego Papież Wiktor wyświęcił na Biskupa rzeczonego miasta. Po wielu cierpieniach i katuszach w podeszłym wieku zyskał koronę męczeńską za czasów Decjusza.

Tak samo pamiątka Świętych Tyrsusa i Projektusa, Męczenników.

W Cingulli w marchii Ankona dzień śmierci Św. Exuperiantusa, Biskupa i Wyznawcy, który się odznaczył sławą cudotwórstwa.

W Bolonii dzień pamiątkowy Św. Zamasa, pierwszego Biskupa rzeczonego miasta, którego Św. Dionizy, Papież, wyświęcił na Biskupa, gdzie z cudownym skutkiem szerzył Wiarę Chrześcijańską.

Tak samo pamiątka Św. Suranusa, Opata, który za czasu napadu Longobardów odznaczał się swym świętobliwym życiem.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024