Kalendarz liturgiczny

25 Listopada.

Św. Katarzyny, Dziewicy i Męczenniczki

Ryt zdwojony. Szaty czerwone.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 3.

 

 

Abyśmy godni byli dojść na wyżynę, którą jest Chrystus.

1. Św. Katarzyna, Dziewica i Męczennika. 

Dzień śmierci obchodzony jest zarówno w Kościele łacińskim, jak i greckim 25 listopada.

— Grób w klasztorze św. Katarzyny na górze Synaj w Arabii. Obrazy przedstawiają ją z kołem, mieczem i księgą.

— Życie.

Katarzyna (Catharina), tzn. ,,Czysta”, odbiera cześć w Kościele greckim jako jedna z największych męczenniczek. Opis jednak jej śmierci jest legendarny i nie poparty żadnym świadectwem historycznym. Możliwa jest, że Katarzyna jest identyczna z tą znakomitą chrześcijanką z Aleksandrii, o której bez podania imienia wzmiankuje Euzebiusz (8, 14). Dawne źródła wschodnie wcale o niej nie wspominają. Na Zachodzie kult jej rozpoczyna się dopiero w XI wieku, a rozpowszechnili go krzyżowcy. Św. Katarzyna jest patronką nauk filozoficznych i należy do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli. W brewiarzu czytamy: Katarzyna, dziewica ze znakomitego rodu aleksandryjskiego, poświęciła się naukom i celowała w nich tak, że w 18 roku życia przewyższała wiedzą nawet uczonych. Widząc, że z rozkazu cesarza Maksymina (311-313) wielu chrześcijan ginie w straszliwych męczarniach, udała się bez wahania do cesarza i przedstawiwszy mu jego okrucieństwo przekonywała go na podstawie niezbitych argumentów, że Wiara Chrześcijańska konieczna jest do zbawienia. Zdumiony jej mądrością Maksymin kazał ją zamknąć pod strażą, a równocześnie powołał ze wszystkich miast najuczeńszych mężów obiecując im wielką nagrodę, jeśli zdołają odeprzeć argumenty Dziewicy i odwieść ją od Wiary Chrystusowej. Próba ta jednak przyniosła skutek wręcz przeciwny: wielu bowiem filozofów, którzy przybyli z zamiarem pokonania Katarzyny, uległo bystrości i sile jej argumentów; nawróciwszy się więc na Wiarę Chrześcijańską oświadczyli gotowość oddania życia za Chrystusa. Następnie cesarz sam usiłował przełamać opór Dziewicy przez obietnicę i pochlebstwa; gdy zaś nie dopiął celu, kazał ją ochłostać ołowianymi kulkami i wtrącić do więzienia. Tu odwiedziła ją małżonka cesarza z jego naczelnym dowódcą, Porfiriuszem; pouczeni przez nią, oboje nawrócili się na Wiarę Chrystusową, a później własną krwią zaświadczyli o swej miłości do Zbawiciela. Tymczasem Katarzynę wyprowadzono z więzienia i wpleciono w koło najeżone ostrymi nożami; gdy jednak próbowano puścić je w ruch, koło dzięki modlitwom Świętej połamało się na kawałki; widząc to wielu pogan przyjęło Wiarę Chrześcijańską. Cesarz mimo wszystko pozostał niewzruszony i skazał Dziewicę na ścięcie. Śmierć poniosła 25 listopada 307 lub 312 r. Ciało jej zanieśli Aniołowie na górę Synaj (o czym mówi również Kolekta), gdzie spoczywa w klasztorze Św. Katarzyny (relikwie jej znaleziono około 800 r.).

2. Msza (Loquebar) wspólna na uroczystość dziewicy męczenniczki. Starajmy się odnaleźć w niej myśli nawiązujące do Paruzji. Przypowieść o pannach mądrych i głupich, wyjęta z mowy eschatologicznej Pana Jezusa, wzywa nas do czujności i oczekiwania Przyjścia Pańskiego. W Kolekcie modlimy się, żebyśmy „godni byli dojść na wyżynę, którą jest Chrystus”.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

Brewiarz Rzymski powiada, iż szlachetna Dziewica Katarzyna urodziła się w Aleksandrii. Mając lat 18 przewyższała wiedzą największych uczonych, nawróciła do Wiary Chrześcijańskiej siłą swego rozumowania wielu filozofów. Cesarz Maksymjan kazał ją umęczyć na kole opatrzonym w ostre noże. Ale gdy to narzędzie tortur uległo cudownie zniszczeniu, tyran kazał ją ściąć. Zmarła około roku 305. Przechowała się legenda, że Aniołowie przenieśli jej ciało na górę Synaj. Góra Synaj, na którą Aniołowie przenieśli ciało Św. Katarzyny, jest tym samym miejscem, na którym Bóg za pośrednictwem Aniołów dał prawo Mojżeszowi. Św. Katarzyna należy do 14 Świętych Orędowników.

 

 

 

† † †

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 25-go listopada oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskim Martyrologium:

 

Uroczystość Świętej Katarzyny, Dziewicy i Męczenniczki. Dla stałości w Wierze Świętej wrzuconą została w Aleksandrii za cesarza Maksymiana do więzienia, potem biczowano ją długo skorpionami, a wreszcie ścięto; relikwie jej przenieśli Anieli na górę Synaj, gdzie doznają pobożnej czci licznych pielgrzymek chrześcijańskich.

W Rzymie męczeństwo Św. Mojżesza, Kapłana. Gdy z kilku innymi Chrześcijanami jęczał w więzieniu, otrzymywał często listy pocieszające od Św. Cypriana. Broniąc z wielką stanowczością Religii Świętej nie tylko przeciw poganom, ale także i schizmatyckim nowacjanom, zakończył żywot swój według świadectwa Św. Korneliusza, Papieża wspaniałym męczeństwem w prześladowaniu Decjańskim.

W Antiochii pamiątka Św. Erazma, Męczennika.

W Cezarei w Kapadocji śmierć męczeńska Św. Merkuriusza, Żołnierza, co za pomocą Anioła zwyciężył barbarzyńców i przezwyciężył okrucieństwo Decjusza, aż wreszcie po wielu odważnie zniesionych męczarniach zdobył koronę męczeńską.

W prowincji Emilia pamiątka Świętej Jukundy, Dziewicy.

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023