Kalendarz liturgiczny

25 Stycznia.

Nawrócenie Św. Pawła Apostoła; Kom. Św. Piotra Apostoła

Ósmy dzień Oktawy Modłów o Jedność Kościoła

Ryt zdwojony większy. Szaty białe

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

Święto to pierwotnie nie było poświęcone nawróceniu Św. Pawła, lecz przeniesieniu jego relikwii (translatio) i czasowo pozostawało w łączności z uroczystością wstąpienia Św. Piotra na Stolicę Apostolską (8 dni później). Związek historyczny zniknął jednak po pewnym czasie ze świadomości ludzkiej i miejsce przeniesienia relikwii zajęła duchowa przemiana (nawrócenie) Apostoła.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. Nawrócenie Św. Pawła.

Kościół obchodzi nawrócenie Apostoła narodów, Św. Pawła, z powodu znaczenia, jakie to zdarzenie miało dla całego Chrześcijaństwa. Nawrócenie nastąpiło mniej więcej w 5 lat (Martyrologium mówi o dwóch latach) po śmierci Zbawiciela, w sposób zupełnie nagły, bez współudziału Świętego, całkowicie jako dzieło Łaski; Apostoł sam wspomina często w listach swoich o tym, a zawsze z głębokim przejęciem i najszczerszą wdzięcznością (Dzieje Apostolskie trzykrotnie opisują to tak ważne w życiu Apostoła zdarzenie: 9, 1-22; 22, 3-21; 26, 9-18). Nawrócenie to jest zdarzeniem o dalekosiężnych skutkach w rozwoju Królestwa Bożego na ziemi. Przez Św. Pawła bowiem został Kościół uwolniony z więzów judaizmu i rozszerzony wśród pogan; on zaniósł Wiarę Chrystusową do Europy, a zwłaszcza do Rzymu. Przez niego dopiero Kościół stał się Kościołem powszechnym, katolickim. Tak więc i my zawdzięczamy Apostołowi narodów Chrześcijaństwo. Z wdzięcznością obchodzimy więc ten wielki fakt nawrócenia Apostoła, w którym zatriumfowała tak wyraźnie łaska nad naturą i nad wolą ludzką; dzień dzisiejszy możemy nazwać świętem zwycięskiej Łaski. Oczywiście, że i wola Apostoła nie została bierna; Łaska zaślubiła wolę: „Łaska Jego na próżno nie była mi dana”.

2. Msza (Scio cui).

W Introicie wyznaje Św. Paweł, że oddaje się całkowicie w ręce Boga i spodziewa się, że w zamian za to otrzyma obiecany skarb w dzień ponownego przyjścia. Ale Introit ten i my odmawiać możemy, a w Komunii Świętej otrzymujemy zadatek obiecanego dobra. Psalm 138, który odmówimy cały, daje nam radosną świadomość, że od wieków wybrani jesteśmy – wraz ze Św. Pawłem. Oby nawrócenie nasze było zupełne! (kolekta). – Lekcja barwnie i żywo przedstawia tajemnicę świętą. W Ewangelii słyszymy obietnicę Pana dla tych, którzy idą za Nim: „Gdy zasiądzie Syn Człowieczy na stolicy majestatu swego, zasiądziecie i wy na dwunastu stolicach…”. To urzeczywistniło się dla Pawła przy śmierci jego, a Msza Święta pozwala nam uczestniczyć w jego chwale. W Ofiarowaniu niech każdy z nas „opuści” to, co mu natchnienie Łaski Bożej każe ofiarować; w Komunii Świętej otrzymujemy zadatek „stokrotnej zapłaty” (ant. na Komunię Świętą).

3. Nasze nawrócenie.

Czy to wielkie wydarzenie nie ma odpowiednika w życiu naszym? Tak. Pierwszym dniem naszego nawrócenia jest chrzest, kiedy to Chrystus wkroczył w życie nasze; był to dzień najczystszej Łaski otrzymanej bez najmniejszej zasługi. Niestety, nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Jak potężne było działanie Chrztu Świętego w starożytnym Kościele na dorosłych neofitów! Było to prawdziwe nawrócenie, wielki zwrot całego życia; pomyślmy tylko o Św. Augustynie… Dla nas, którzy Chrzest przyjmujemy w dzieciństwie, dochodzi jeszcze drugie nawrócenie, gdy z oziębłego lub zgoła grzesznego, a przynajmniej nieświadomego życia chrześcijańskiego przechodzimy do gorliwego i świadomego. Należy więc pielęgnować myśli o Chrzcie Świętym, a dzień dzisiejszy powinien być temu szczególnie poświęcony. Obchodzimy z wdzięcznością owe dwa dni nawrócenia w życiu naszym: nawrócenie nieświadome i świadome (*). Znam jednak jeszcze jedną godzinę w mym życiu, podobną do tej, którą przeżył Szaweł w drodze do Damaszku: To Msza Święta. I do mnie przychodzi Chrystus, a Łaska nawiązuje do dnia pierwszego nawrócenia i chce doprowadzić do zwycięskiego końca to, co się tam rozpoczęło. Chce utrzymać w nas świadomość nawrócenia, które tak wspaniale uwidocznia się w życiu Apostoła. W dwadzieścia, a nawet trzydzieści lat po swoim nawróceniu jest on do łez wzruszony, gdy myśli o wydarzeniu spod Damaszku. Jest to oznaka prawdziwie wielkiego człowieka, jeżeli pamięć ważnego wydarzenia nigdy w nim nie słabnie. Samo nawrócenie nie wystarcza; powinno ono być trwałe, a do tego dopomaga „damasceńska godzina” Mszy Świętej. W czasie każdej Mszy Świętej odbywa się „conversio”, przemiana; niosę do ołtarza moją ludzką nędzę, a w zamian za to otrzymuję przebóstwienie; przynoszę ludzki chleb (w Ofiarowaniu), a dostaję Chleb Boży (w Komunii Świętej). Na Mszę Świętą idzie Szaweł — ale Paweł z Niej powraca.

 

————————————————————

Przypis do powyższego rozważania:

(*) Zakonnicy mają jeszcze osobne swoje nawrócenie przy wstępowaniu do Zakonu.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 3 niedzieli po Objawieniu

Czwartek (Ef 2, 4-22). 

Św. Paweł opisuje wielkość dzieła Zbawienia:

Ale Bóg, Który jest bogaty w Miłosierdzie, dla wielkiej Miłości Swojej, którą nas umiłował, gdyśmy byli umarłymi przez grzechy, ożywił nas w Chrystusie (bo Łaską jego zbawieni jesteście), wzbudził z martwych, dozwolił zasiadać na Niebiosach w Chrystusie Jezusie, aby przyszłym wiekom okazać obfite bogactwa swej laski w dobroci względem nas w Chrystusie Jezusie. Łaską bowiem zostaliście zbawieni przez wiarę, i to nie z was, bo i ona jest Darem Bożym, nie z uczynków, aby się kto nie chlubił. Albowiem dziełem jego jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie na dobre uczynki, które Bóg przedtem przygotował, abyśmy je pełnili… Nie jesteście już więc obcymi i przychodniami, ale współobywatelami Świętych i domownikami Boga, wzniesieni na fundamencie Apostołów i Proroków, którego kamieniem węgielnym jest Sam Chrystus Jezus. W nim wszystko budowanie z sobą spojone rośnie w Kościół Święty w Panu, do którego i wasza budowa należy na mieszkanie Boże w Duchu”.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Nawrócenie Św. Pawła jest jednym z największych i daleko sięgających następstwami zdarzeń w Kościele. Dzięki cudownej Łasce Bożej, Szaweł z Tarsu, który uchodził za jednego z najgorliwszych faryzeuszów i prześladowców Kościoła Chrystusowego, stał się naczyniem wybranym „tak napełnionym Duchem Świętym”, jak powiada Św. Ambroży, że z jego pełności wszystkie narody pić będą i przez niego się dowiedzą że „Chrystus jest Synem Bożym” (Ep.).

Liturgia zachęca nas, abyśmy poznali Łaskę Bożę, która w Pawle nie była bezowocna, ale stale w nim trwała (Grad.). Nawrócenie Pawła ma być dla nas zachętą, abyśmy również byli czujni na światło Boże i dążyli usilnie do Chrystusa (Kolekta), gdyż być apostołem, to znaczy opuścić wszystko i pójść za Chrystusem (Ew. i Kom.).

Św. Paweł jest dwunastym Apostołem Chrystusa (Allel.) i będzie siedział na jednej z dwunastu stolic, sądząc świat, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na Stolicy Majestatu Swego przynależnej Mu jako Synowi Bożemu (Ew.).

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 25-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Nawrócenie Św. Pawła, Apostoła, które nastąpiło w 2-gim Roku po Wniebowstąpieniu Chrystusa Pana.

W Damaszku uroczystość pamiątkowa Św. Ananiasza, który rzeczonego Apostoła ochrzcił. Głosząc w Damaszku, Eleutheropolis i innych miejscowościach prawdy Ewangelii, został nasamprzód okrutnie obiczowany żyłami przez sędziego Liciniusza, a następnie go ukamienowano.

W Antiochii dnia tego zdobyli sobie koronę męczeńską Św. Juwentinus i Maksymus, za panowania odszczepieńca Juliana. W dzień pamiątkowy uczcił ich Św. Jan Chryzostom, wypowiadając świetną mowę przed ludem antiocheńskim.

W Auvergne uroczystość Św. Projektusa, Biskupa i sługi Bożego Marinusa, którzy zostali straceni przez zwierzchników miejskich.

Tego samego dnia pamiątka Świętych Donatusa, Sabinusa i Agapisa, Męczenników.

W Tomii w Scytii pamiątka Świętego Bretanio, Biskupa, który przez swą cudowną świętobliwość i bohaterską gorliwość w wierze, jaką stawiał opór ariańskiemu cesarzowi Walensowi, przyczynił się do świetności Kościoła Świętego.

W Arras we Francji dzień pamiątkowy Św. Poppo, Opata, który obdarzony był wielką cudotwórczością.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024