Kalendarz liturgiczny

25 września

W Polsce: Bł. Władysława z Gielniowa, Kapłana, Wyznawcy

(Patrona Warszawy)

 

Ryt zdwojony większy. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 3.

 

 

1. Bł. Władysław z Gielniowa.

Dzień śmierci 4 maja w Warszawie 1505 r. — Relikwie w kościele Św. Anny (pobernardyńskim).

— Życie.

Urodzony w r. 1440 w Gielniowie (pow. opoczyński); pochodził ze skromnej rodziny mieszczańskiej. Na Chrzcie Św. otrzymał imię Jan, Władysław zaś było jego imieniem zakonnym. Po ukończeniu miejscowej szkoły, gdzie się wyróżniał spośród innych uczniów wybitnymi zdolnościami i wielkim zapałem do nauki, rodzice wysłali go na Akademię Krakowską. Tu zetknął się ze Św. Janem Kantym i Bł. Szymonem z Lipnicy, z którymi odtąd do końca życia łączyła go serdeczna przyjaźń. W tym czasie przybył do Krakowa Św. Jan Kapistran, i wspaniałymi swymi kazaniami rozpłomieniał dusze pobożnością i pragnieniem doskonalszego życia. Do Zakonu OO. Bernardynów zaczęła tłumnie napływać młodzież, wśród której znalazł się również Jan z Gielniowa. Przyjęty do Zakonu Władysław – odtąd bowiem nosił już imię zakonne — powierzył się niezawodnej opiece Św. Piotra Apostoła, do którego miał szczególne nabożeństwo. Toteż po złożeniu ślubów zakonnych, 1 sierpnia (1463 r.), tj. w uroczystość Św. Piotra w Okowach, pisał: „…Przyjąłem okowy Św. Piotra, okowy klasztorne… Piotr zawiódł mnie do klasztoru, żeby mnie wyzwolić z więzów świata. Dzięki więc składam Bogu, śpiewając za Psalmistą: „Potargałeś pęta moje, o Panie”. Na prośbę księżny Anny Mazowieckiej wysłano z Krakowa, kilku Bernardynów do założonego przez nią klasztoru w Warszawie między nimi zaś Bł. Władysława, który zdołał już sobie zaskarbić uznanie i zaufanie przełożonych. Przestrzegał bowiem ściśle przepisów i Reguł, prowadził życie surowego umartwienia, a poświęcone całkowicie Chwale Bożej i dobru dusz. Z czasem uzyskał rozgłoś znamienitego kaznodziei, na którego nauki wierni tłumnie ściągali, choć im bynajmniej nie schlebiał, lecz przeciwnie: w myśl wskazań Św. Pawła: „karcił ich ostro, aby byli zdrowi w wierze” (Tyt 1. 13), „młodzieńców napominał” (tamże 2, 6), ale też „we wszystkim z samego siebie dawał przykład dobrych uczynków, nauki, prawości i powagi” (tamże 2, 7).

Kilkakrotnie obierano go prowincjałem Bernardynów polskich, choć się za każdym razem wzbraniał przed przyjęciem tej godności i był zniewolony do jej przyjęcia. Sprawował jednak urząd energicznie i sumiennie. W czasie gdy zarządzał prowincją polską, musiał dwa razy udać się do Rzymu, raz na kapitułę generalną, drugi raz celem oczyszczenia przed papieżem Bernardynów polskich z rzuconych na nich oszczerstw. W obronie zakonników wystąpili wówczas energicznie król polski Jan Olbracht i król węgierski Władysław. Obie te podróże Błogosławiony odbył piechotą, boso i o żebranym chlebie. Wielkie też zasługi położył przez dodanie do ustaw zakonnych kilku ważnych przepisów, które początkowo obowiązywały tylko w prowincji polskiej, lecz później, na kapitule generalnej Urbino (1498), rozszerzone zostały na cały Zakon.

Trzeba jeszcze nadmienić, że Bł. Władysław pisywał wiersze i pieśni religijne, nie tylko po łacinie, lecz i po polsku. Są to najstarsze zabytki poezji polskiej. Między innymi napisał on pieśni do Świętych Pańskich na każdy dzień roku. Kantyczkę jego „Jezusa Judasz przedał za pieniądze nędzne” do najnowszych niemal czasów śpiewano w kościołach. Po klęsce Jana Olbrachta Błogosławiony zorganizował w Warszawie istną krucjatę modłów, postów i wszelkiego rodzaju uczynków pokutnych w intencji odwrócenia grożącej Polsce od Turków zagłady. Z ust każdego niemal Polaka płynęła ułożona przez Władysława modlitwa: „Jezu Nazareński, powstań i zetrzyj ludy pogańskie, a daj zwycięstwo narodowi chrześcijańskiemu, aby Boga Wszechmogącego sławił na wieki wieków. Amen”. Toteż świetne zwycięstwo, odniesione w r. 1512 pod Wiśniowem, przypisywano powszechnie orędownictwu Bł. Władysława. Na miesiąc przed śmiercią Błogosławiony, głosząc w Wielki Piątek kazanie o Męce Pana Jezusa, wpadł w zachwycenie; na oczach całego tłumu wzniósł się w powietrze i przez kilka minut trwał w tej postawie. Gdy z powrotem stanął na ambonie, był tak osłabiony, że bracia musieli go znieść i natychmiast umieścić w infirmerii, której już nie opuścił aż do świątobliwej śmierci.

2. Msza (Justus) wspólna na uroczystość wyznawcy, z wyjątkiem kolekty, sekrety i modlitwy po Komunii Św.

We wszystkich tych modlitwach prosimy o wspomożenie za przyczyną Bł. Władysława z Gielniowa: „Aby przykład jego był nam bodźcem do ciągłego postępu W cnotach (kolekta); „abyśmy z czystą myślą i gorącym sercem brali udział w świętych czynnościach” (sekreta); „niech przez modlitwy Bł. Władysława Uczta Najświętsza udzieli nam pomocy, abyśmy i czystość ciała zachowali, i światło prawdy w czynie ukazywali” (modlitwa po Komunii Św.).

 

***

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

Bł. Władysław urodził się w Gielniowie w diecezji dawnej Gnieźnieńskiej, dziś Sandomierskiej. Pod wpływem Św. Jana Kapistrana wstąpił do Bernardynów. Odznaczał się wielkim posłuszeństwem i wyrzeczeniem własnej woli oraz gorącym nabożeństwem do Męki Pańskiej. Pewnego razu, mając w Warszawie w Wielki Piątek kazanie, wpadł w zachwyt i wobec ludu uniesiony został powietrze. Wkrótce potem zmarł w 1505 r.

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 25-go września oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskim Martyrologium:

 

W miejscowości Emmaus męczeństwo Św. Kleofasa, Ucznia Chrystusa Pana, którego żydzi zabić mieli dla Wiary w tym samym domu, do którego zaprosił Zbawiciela; tamże znajduje się także grób jego, doznający czci wielkiej.

W Rzymie śmierć męczeńska Św. Herkulana, Żołnierza, nawróconego widokiem cudów, zaszłych podczas męczeństwa Św. Aleksandra, Biskupa. Za cesarza Antonina poniósł bardzo wiele mąk i został w końcu mieczem ścięty.

W Amiens we Francji uroczystość Św. Firmina, Biskupa, co w prześladowaniu Dioklecjana za prezesa Ryktiowara po wielu męczarniach doznał chwały wiecznej mieczem kata.

W Damaszku pamiątka Świętych Małżonków Pawła i Tatty, z synami Sabinianem, Maksymem, Rufusem i Eugeniuszem, którzy oskarżeni o Wiarę Chrześcijańską pod razami biczów oraz innymi mękami wydali ducha.

W Azji męczeństwo Św. Bardomiana, Eukarpa i innych 26 Męczenników.

Tego samego dnia uroczystość Św. Anatalona, Biskupa, który jako uczeń Św. Barnaby, Apostoła, nastąpił po nim w kierownictwie Kościoła Mediolańskiego.

W Lyonie złożenie zwłok Św. Lupusa, powołanego z pustelni na stolicę Biskupią.

W Auxerre uroczystość Św. Anachariusza, Biskupa i Wyznawcy.

W Blois pamiątka cudotwórczego Biskupa Solemniusza z Chartres.

Tegoż dnia uroczystość Św. Pryncypiusza, Biskupa z Soissons, brata Św. Remigiusza, Biskupa.

W Anagni pamiątka Św. Aurelii i Neomysji, Dziewic.

W San Sewerino złożenie zwłok Św. Pacyfika, Wyznawcy z reformowanego Zakonu Św. Franciszka Braci Mniejszych, odznaczonego nadzwyczajną cierpliwością i zamiłowaniem samotności; Papież Grzegorz XVI policzył go w poczet Świętych.

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023