Kalendarz liturgiczny

3 Kwietnia.

ŚRODA WIELKANOCNA — 4 dzień w oktawie Wielkanocy.

Stacja u Św. Wawrzyńca za Murami.

Ryt półzdwojony. Szaty białe.

30 lat odpustu i 30 kwadragen.

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t.  2

 

 

Ojczyzną Chrześcijanina jest Niebo

Oglądamy dziś Pana w nielicznym gronie siedmiu uczniów (jest to już dzień powszedni). Duchem możemy Go widzieć i uczestniczyć w niezwykłym posiłku. Pan Jezus po raz trzeci ukazuje się uczniom po Swym Zmartwychwstaniu (Ewangelia). Nowo ochrzczeni obchodzą dzisiejszy dzień w kościele swego opiekuna, wielkiego bojownika i bohatera, Św. Wawrzyńca. Wspomagał on ich w walce i dodawał otuchy. W dniu siedemdziesiątnicy wstąpiliśmy wraz z nim na arenę Wielkiego Postu. W kulminacyjnej chwili walki wielkopostnej uciekaliśmy się pod jego opiekę. Dziś przychodzimy do niego jako zwycięzcy, którzy pragną nieść dalej przez życie otrzymaną w dniu Wielkanocy palmę. Jak też Św. Wawrzyniec obchodził dzień Zmartwychwstania? Właściwą uroczystością wielkanocną był dla niego dzień jego męczeństwa, gdy leżąc na rozpalonym ruszcie ujrzał Pana Jezusa.

Poznaj dalszą część rozważania:

1. W Brewiarzu dzisiejszym rozważamy przepiękną scenę ukazania się Zmartwychwstałego nad jeziorem Genezaret. W Ewangelii czytamy, że Apostołowie na próżno przez całą noc pracowali, nic bowiem nie ułowili. Nad ranem, gdy zniechęceni myśleli już o powrocie do domu, ujrzeli na brzegu Pana Jezusa. Kto zaś pierwszy Go poznał? Umiłowany Jego uczeń, Jan. Piotr, porywczy jak zwykle, rzuca się do morza i płynie ku brzegowi. Następuje posiłek złożony z pieczonej ryby i chleba. Uczniowie nie odnoszą się teraz do Pana Jezusa tak swobodnie jak dawniej; podobnie ma się rzecz i w Liturgii. Jakaż różnica pomiędzy Chrystusem z Ewangelii, a Chrystusem z Liturgii: tam jest On nam bliski w ludzkim tego słowa znaczeniu; widzimy Go jako człowieka, obserwujemy Go niejako w każdym Jego poczynaniu. Liturgia natomiast widzi Chrystusa Pana na złotym tle wieczności, Chrystusa chwalebnego, siedzącego po Prawicy Ojca. W dalszym ciągu opisu ewangelicznego, nie zamieszczonego już w dzisiejszej perykopie, czytamy o trzykrotnym zapytaniu, z którym Pan Jezus zwraca się do Piotra: „Szymonie, synu Jana! Miłujesz Mnie więcej, aniżeli ci?” oraz o powołaniu go na najwyższego pasterza w Kościele.

W Jutrzni objaśnia Św. Grzegorz w sposób alegoryczny dzisiejszą Ewangelię: „Można by zapytać, dlaczego Pan po Zmartwychwstaniu Swoim stał na brzegu, podczas gdy uczniowie Jego pracowali na morzu, skoro przecież przed Zmartwychwstaniem chodził na ich oczach po falach. Zrozumiemy to z łatwością, gdy wnikniemy w wewnętrzny powód tego stanu rzeczy. Cóż bowiem oznacza morze, jeśli nie doczesne nasze bytowanie, miotane ustawicznie burzami nieszczęść, unoszone na wezbranych falach zmiennych kolei życia doczesnego? Czy zaś wybrzeże, a zatem ląd stały, nie jest symbolem wiecznego pokoju? Ponieważ tedy uczniowie borykali się jeszcze ze wzburzonymi falami życia śmiertelnego, przeto zmuszeni byli mozolić się i pracować na morzu. Zbawiciel natomiast, Który przez Zmartwychwstanie Swoje odniósł zwycięstwo nad śmiertelnością ciała, stał na brzegu”.

Antyfony wprowadzają nas ponownie w opis ukazania się Zmartwychwstałego i przytaczają Jego słowa:

„Zapuśćcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie, alleluja!” (ant. do Bened.).

„Rzekł Jezus do uczniów Swoich: Przynieście z ryb, któreście teraz złowili. Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na ląd sieć, napełnioną wielkimi rybami, alleluja!” (ant. do Magn.).

2. Msza (Venite). 

Kościołem stacyjnym jest dziś słynna Bazylika Św. Wawrzyńca. Na samym już wstępie (w Introicie) słyszymy wezwanie Zbawiciela: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca Mego, i posiądźcie Królestwo, zgotowane wam od założenia świata”. Słowa te odnoszą się do nowo ochrzczonych; Kościół zaś prawdziwie jest Królestwem Niebieskim, przedsionkiem Nieba. Odpowiedzią nowo ochrzczonych jest Psalm 95: „Śpiewajcie Panu pieśń nową”, hymn zmartwychwstania. Kościół odnosi go z jednej strony do najmłodszych członków Ciała mistycznego (tzn. do nowo ochrzczonych), z drugiej zaś do Św. Wawrzyńca (śpiewamy ją w dniach jemu poświęconych, tj. w czwartek po pierwszej niedzieli Wielkiego Postu i 10 sierpnia). Kolekta poucza nas, że obchodzone na ziemi uroczystości są jak gdyby drogowskazami, wiodącymi do radości niebieskich. W Lekcji kaznodzieją Zmartwychwstania jest Św. Piotr Apostoł, pierwszy Papież (Św. Wawrzyniec był, jak wiadomo, diakonem Papieża Rzymskiego). „Otworzywszy Piotr usta swoje” surowo wyrzuca „mężom izraelskim” ich zbrodnię bogobójstwa: Zabiliście wtedy Dawcę życia, którego Bóg wskrzesił z martwych, czego my jesteśmy świadkami” („nos testes sumus” po grecku „martyres” — wyraz ten odnosić się może do Św. Wawrzyńca). W Ewangelii Zmartwychwstały staje pośród nas po raz trzeci (poniedziałek, wtorek, środa; Ewangelia z Wielkiej Niedzieli nie mówi jeszcze o ukazaniu się Pana). Scena ta jest osłonięta jakoby świętym obłokiem; nawiązuje też mistycznie do akcji Świętej Ofiary: i my również płyniemy w mrokach życia doczesnego po morzu tego świata; na brzegu zaś wieczności stoi Pan Jezus, który nas wzywa. Czy jesteśmy Janem, czy Piotrem, czy też którymś z pozostałych uczniów? Czyste dusze (jak Jan) poznają Pana („Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”); mężne serca (jak Piotr) zdążają do Chrystusa Pana przez morze cierpień w męczeństwie (Św. Wawrzyniec); inne wśród mozolnej pracy rybackiej powoli, lecz niezawodnie zbliżają się do brzegu, gdzie już przygotowana jest dla nich uczta tajemnicza Eucharystia (ryba i chleb): „A gdy wyszli na ląd, ujrzeli węgle nałożone, rybę na nich leżącą i chleb” (słowa te można również uważać za symbol męczeństwa Św. Wawrzyńca, Patrona kościoła stacyjnego w dniu dzisiejszym, zamęczonego na rozpalonej kracie). W Ofierze Świętej Chrystus Pan prawdziwie pośród nas przebywa, a w Eucharystii daje nam „rybę i chleb”. Antyfona na ofiarowanie objaśnia nam znaczenie chleba, o którym mowa jest w Ewangelii: „I dał im chleb niebieski; chleba anielskiego pożywał człowiek”. Tym to właśnie chlebem „Kościół tak cudownie żywi się i krzepi” (Sekreta). Antyfona na Komunię Świętą zawiera przytaczane często w Liturgii słowa Św. Pawła: „Chrystus powstawszy z martwych więcej nie umiera”. Aby owocem Najświętszej Ofiary było „przemienienie nas w nowe stworzenie”, prosimy w modlitwie po Komunii Świętej.

3. Ojczyzną Chrześcijanina jest Niebo. 

„Ale co do nas, to my przebywamy w Niebiesiech” mówi Św. Paweł (Flp 3, 20). Jak wiadomo, w skład dawnego imperium rzymskiego wchodziły liczne kolonie, których ustrój wzorował się na ustroju kraju macierzystego. Znaczenie więc przytoczonych słów Pawłowych można by wyrazić w następujący sposób: Ojczyzna nasza jest w Niebie, tu zaś, na ziemi, stanowimy tylko jak gdyby kolonię (Dibelius). Aczkolwiek zatem duchowo przebywamy w Niebiesiech”, to jednak cielesna nasza powłoka przykuwa nas jeszcze do ziemi. Myśl tę Kościół pragnie nam przyswoić właśnie w czasie wielkanocnym; pięćdziesiąt bowiem dni tego okresu stanowi szczytowy punkt życia liturgicznego, jest niejako uprzedzeniem przyszłego w Niebie. Toteż w dniu dzisiejszym przez wszystkie teksty Mszy Świętych przewija się myśl przewodnia, którą wyrazić by można w słowach: Ojczyzną Chrześcijanina jest Niebo. W Introicie Chrystus Pan oczekuje nas i zaprasza do Królestwa Niebieskiego: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca Mego, i posiądźcie Królestwo, zgotowane wam od założenia świata”. Słowa te wzywają nowo ochrzczonych i nas do kolonii niebieskiej na ziemi, tzn. do Kościoła Świętego. W Kolekcie prosimy, abyśmy „obchodząc doczesne uroczystości, a w szczególności uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, stali się godni dostąpienia radości wiekuistych”. W koloniach przestrzega się zwyczajów, przyjętych w kraju ojczystym; toteż kult religijny oddawany Bogu tu na ziemi jest odzwierciedleniem tego kultu w Niebie, a zarazem drogą do niebieskich radości. Ilekroć nawiedzamy kościół, powinniśmy się czuć jak gdyby przeniesieni do Nieba. Porównanie z kolonią można by alegorycznie zastosować także i do dzisiejszej Ewangelii. Apostołowie wiosłujący na morzu są obrazem życia doczesnego; Chrystus zaś stoi już na brzegu wieczności i przyzywa nas do Siebie; każdy dzień zbliża nas do lądu niebieskiego, do Wiecznej Ojczyzny. Przez mistyczne pożywanie ryby i chleba” (Eucharystii) możemy się jednoczyć z Chrystusem Panem już tu na ziemi. Antyfona na Ofiarowanie mówi o Eucharystii jako o Chlebie Niebieskim, Chlebie Aniołów. Tak tedy nam, ludziom żyjącym jeszcze w ziemskiej kolonii, dane jest pożywać Chleba Niebieskiego i uczestniczyć w życiu Bożym Niebieskiej naszej Ojczyzny. Śmierć nie ma do nas dostępu. Podobnie jak „Chrystus powstawszy z martwych, więcej nie umiera”, tak i mieszkaniec kolonii niebieskiej na ziemi nie podlega śmierci. Widzimy więc, że teksty dzisiejszego formularza mszalnego zawierają całe mnóstwo myśli, dających się streścić w sentencji: Ojczyzną Chrześcijanina jest Niebo.

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; 1949r.

Męczennicy przez swoją śmierć składali świadectwo Chrystusowi Zmartwychwstałemu. Dlatego stacja odbywa się w Bazylice Św. Wawrzyńca za murami. W dniu tym Kościół daje swym dzieciom za wzór Św. Diakona rzymskiego, któremu poświęcona jest ta Bazylika. Neofici są (według słów Ojców Kościoła) rybami przywiedzionymi przez Piotra do Stóp Jezusa Zmartwychwstałego (Ew.), bo będąc przedtem katechumenami, narodzili się do życia wiecznego przez wodę chrzestną.

W dniu tym Papież święci t.zw. «Agnuski» (Od Agnus Dei), rodzaj małych medalików zrobionych z wosku zeszłorocznego paschału, na których jest wyciśnięty obraz Baranka Bożego, Lud przechowuje je z czcią i wiarą, gdyż mocą błogosławieństwa Kościelnego bronią od chorób i niebezpieczeństw.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 3-go kwietnia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Taorminie na Sycylii dzień pamiątkowy Św. Pankracego, Biskupa, który posłany tamże przez Św. Piotra, Apostoła, głoszoną przez siebie Prawdę Ewangelii Świętej męczeńską krwią swą przypieczętował.

W Tomi w Scytii męczeństwo Świętych Ewagriusza i Benignusa.

W Tessalonice śmierć męczeńska Św. Agapy i Chionii pod cesarzem Dioklecjanem; z powodu stanowczego wzbraniania zaparcia się Chrystusa, wrzucono je najpierw do więzienia, by je głodem osłabić, a potem w ogień. Gdy jednak płomienie ich nie naruszyły, oddały wreszcie wśród modlitwy dusze swe Stwórcy.

W Tyrze dzień pamiątkowy Św. Wulpiana, Męczennika, którego pod Maksymianem Galeriuszem wsadzono z wężami i psami pospołu do miecha i wrzucono w morze.

W klasztorze Św. Medycjusza na Wschodzie uroczystość Św. Niceta, Opata, który pod Leonem Armeńczykiem dużo wycierpiał dla czci obrazów świętych.

W Anglii uroczystość Św. Ryszarda, Biskupa Chichestru, odznaczonego świętością życia i wielu cudami.

Także pamiątka Św. Burgundofory, Dziewicy i Przeorysy.

W Palermo uroczystość Św. Benedykta a Sancto Philadelpho, Wyznawcy z Zakonu Św. Franciszka, zwanego dla czarnego zabarwienia skóry „murzynem“; Papież Pius VII ogłosił go dla cnót i cudów jego Świętym; dzień śmierci tego Świętego przypada na 4-go kwietnia.

 

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024