Kalendarz liturgiczny

30 września

Św. Hieronima, Kapłana, Wyznawcy i Doktora Kościoła

 

Ryt zdwojony. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 3.

 

 

Czytajmy codziennie Pismo święte

1. Św. Hieronim.

Dzień śmierci 30 września roku 419 albo 420. — Grób pierwotnie w Betlejem, później (od XIII wieku) w bazylice S. Maria Maggiore w Rzymie.

— Życie.

Sophronius Eusebius Hieronymus pochodził ze Stridonu w Dalmacji. Chrzest Święty przyjął już w wieku dojrzałym w Rzymie z rąk Papieża Liberiusza; następnie poświęcił się studiom teologicznym. Będąc w Ziemi Świętej poznał dokładnie język hebrajski. Święcenia kapłańskie otrzymał w Antiochii, po czym w roku 382 powrócił do Rzymu i za namową Papieża Damazego zajął się przekładem Pisma Świętego. W roku 386 udał się ponownie do Ziemi Świętej i zamieszkał już na stałe w Betlejem. Tu, u kolebki Zbawiciela, założył wkrótce klasztor męski, którego sam był przełożonym, oraz żeński, nad którym kierownictwo sprawowała Św. Paula. Zmarł w podeszłym wieku, przeżywszy blisko 90 lat. Oprócz przekładu Pisma Świętego zawdzięczamy mu wprowadzenie śpiewu Alleluja do niedzielnej Mszy, rozpowszechnienie życia zakonnego wśród rzymskiego patrycjatu i codzienne odprawianie oficjum (*).

Św. Hieronim jest jednym z czterech wielkich Ojców Kościoła Zachodniego. Najznamienitszą jego zasługą jest przetłumaczenie na język łaciński prawie całego Pisma Świętego. Tłumaczenie to było dojrzałym owocem bardzo mozolnych studiów. Przekład ten, znany pod nazwą Wulgaty, jest dotychczas oficjalnie używany w Kościele. Jako znawca Biblii przewyższał Hieronim wszystkich współczesnych mu uczonych. Listy jego jeszcze w wiekach średnich były bardzo poczytne. Św. Hieronim słynął już za życia jako najwybitniejszy uczony swojej epoki: znał on doskonale język i literaturę grecką, jak również łacińską, a jako znawca języka hebrajskiego nie miał w starożytności równego sobie. W życiu osobistym odznaczał się żywym temperamentem i bojowym usposobieniem. Do papieża Damazego napisał pamiętne słowa: „…Dlatego też pragnę zachować jedność z Waszą Świątobliwością, tj. ze Stolicą Piotrową. Wiem, że Kościół jest zbudowany na tej opoce. Poza Kościołem nie ma zbawienia. Kto pożywa Baranka poza tym domem, jest nieczysty. Kto trwa poza obrębem Kościoła Pańskiego, czystym być nie może” (Ep. 15, c. 2).

2. Msza (In medio) i brewiarz.

Msza wspólna na uroczystość Doktorów Kościoła, z wyjątkiem własnej kolekty, sekrety i modlitwy po Komunii Świętej. W Kolekcie Kościół sławi Świętego jako wielkiego mistrza w tłumaczeniu Pisma Świętego i prosi, żeby uroczystość jego stała się dla nas bodźcem do gorliwszego niż dotychczas czytania Pisma Świętego. Nulla dies sine linea — niechże żaden dzień nie upływa bez odczytania takiegoś fragmentu z Pisma. Według odwiecznego pięknego zwyczaju Kościoła w dniu poszczególnych Świętych czyta się wyjątek z ich pism. Toteż i w dzisiejszym brewiarzu mamy homilię Św. Hieronima na Ewangelię dnia: „Solą nazywamy Apostołów i nauczycieli, ponieważ cały rodzaj ludzki został przez nich utwierdzony w Wierze: A jeśli sól zwietrzeje, czymże się solić będzie? Gdy nauczyciel zbłądzi, któż inny zdoła mu wskazać właściwą drogę? Na nic się więcej nie przyda, jeno aby była precz wyrzucona i podeptana przez ludzi. Przykład zaczerpnięty jest z życia praktycznego. Sól bowiem niezbędna jest do przyprawiania potraw i do przechowywania mięsa w stanie świeżym, ale na nic innego przydać się nie może. Czytamy nawet, że zdobywcy niektórych miast z zemsty zasypywali je sobie, aby ziemia tam odtąd już nic rodzić nie mogła. Niechże więc nauczyciele I biskupi baczą na to i pamiętają, że ci, co wielkie Łaski otrzymali, wielkie też kary poniosą i nic ich od tego nie uchroni: upadek i bowiem tych, co najwyższe zajmują stanowiska, prowadzi do piekła. Wy jesteście światłością świata. Nie może skryć się miasto na górze leżące. Ani też nic zapalają świecy i nie kładą jej pod korzec, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu. Tymi słowy Pan Jezus wzywa Apostołów, aby z ufnością nauczali i nie ukrywali się ze strachu na podobieństwo świecy wstawionej pod korzec, lecz aby postępowali z całą swobodą i głosili na dachach to, co w ukryciu słyszał”.

 

———————————————-

Przypisy do powyższej nauki:

(*) Schuster, L 8, s. 255.

***

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

Św. Hieronim, po wyświęceniu na kapłana, udał się do monasteru, założonego przez dwie wielkie panie rzymskie: Św. Paulę i Św. Eustochię w Betlejem w pobliżu żłóbka, w którym się narodził Pan Jezus. Umartwiał się ciągłą wstrzemięźliwością i zatapiał się w rozważaniu ksiąg świętych (Grad.), dnie i noce spędzając na czytaniu i pisaniu. On to ustalił łaciński tekst, którego Kościół używa jako oficjalnego tłumaczenia Biblii, zwanego Vulgatą. Zmarł w 420 r.

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 30-go września oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskim Martyrologium:

 

W Betlejem złożenie zwłok Św. Hieronima, Kapłana i Nauczyciela Kościoła. Wyposażony wszelką uczonością swoich czasów i gorliwy naśladowca najzawołańszych ascetów, zwalczał i pokonywał mieczem uczoności swej wiele herezji. Wreszcie zmarł w wielce podeszłym wieku i spoczął przy żłóbku Zbawiciela; ciało jego przeniesione zostało później do Rzymu i pogrzebane w Bazylice Santa Maria Maggiore.

Tegoż dnia męczeństwo Św. Leopolda, pierwszorzędnego urzędnika odstępczego cesarza Juliana; w Rzymie ucięto mu głowę; święte ciało jego dostało się później do Akwizgranu.

W Solothurn w Szwajcarii śmierć męczeńska Świętych Wiktora i Ursusa z chwalebnej legii Tebańskiej. Najpierw poddano ich za cesarza Maksymiana różnym okrutnym męczarniom, ale za Bożą pomocą zostali znowu uwolnieni, gdyż światło niebieskie zabłysło ponad nimi, a kaci upadli na ziemię. Potem wrzucono ich w ogień, pozostali jednak znowu nienaruszeni; wreszcie padły głowy ich pod mieczem.

W Piacency pamiątka Św. Antonina, Męczennika z tego samego legionu.

Tegoż dnia pamiątka Św. Grzegorza, Biskupa Armenii Większej, który po wielu mękach wycierpianych za Dioklecjana, zakończył życie w pokoju.

W Canterbury w Anglii uroczystość Św. Honoriusza, Biskupa i Wyznawcy.

W Rzymie dzień zgonu Św. Franciszka Borgiasza z Towarzystwa Jezusowego, którego uroczystość obchodzi się 10-go października.

Tamże uroczystość Św. Zofii, Wdowy, matki Świętych Dziewic: Wiary, Nadziei i Miłości.

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023