Kalendarz liturgiczny

6 Października

ŚW. BRUNONA, WYZNAWCY

Ryt zdwojony. Szaty białe.

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 3.

 

 

Samotność i milczenie.

1. Św. Brunon.

Dzień śmierci 6 października 1101 r. — Grób w klasztorze Kartuzów w La Torre (Kalabria).

— Życie.

Św. Brunon jest założycielem Zakonu Kartuzów. Współcześni nazywali go kwiatem duchowieństwa, pochodnią Kościoła, chlubą Niemiec i Francji. Przez pewien czas był kanonikiem w Kolonii i Reims, ale na skutek prześladowań ze strony symoniackiego biskupa Reims, Manassesa, postanowił żyć w samotności (r. 1084). Według legendy na postanowienie to miała wpłynąć śmierć pewnego sławnego profesora, który w czasie odprawianego przy jego zwłokach oficjum uniósł się podobno na marach i powiedział: „Sprawiedliwym Wyrokiem Bożym zostałem oskarżony, osądzony i potępiony”. Biskup Grenoble darował Brunonowi kawałek gruntu, na którym mógł się osiedlić wraz z towarzyszami swymi; miejsce to, położone w pobliżu Grenoble, nazwano Chartreuse; tą nazwą określano później wszystkie klasztory Kartuzów. Zakon założony przez Św. Brunona jest jednym z najsurowszych w Kościele; za podstawę swego życia zakonnego przyjęli Kartuzi Regułę Św. Benedykta, lecz obostrzoną jeszcze przepisem zupełnego milczenia i ścisłego postu (mnisi nie jadają żadnych w ogóle pokarmów mięsnych, a żywią się wyłącznie chlebem, jarzynami strączkowymi i wodą). Zamiarem Św. Brunona było wznowienie dawnego życia pustelniczego. Zakon jego słynie z tego, że dochowuje ścisłej wierności duchowi Założyciela, tak że dotychczas nigdy jeszcze nie trzeba było przeprowadzać w nim reformy. W r. 1090, tzn. w 6 lat po założeniu Zakonu, Papież Urban II powołał Brunona do Rzymu na swego doradcę. Święty z bólem serca spełnił to żądanie. Gdy jednak Papież musiał uchodzić do Kampanii przed cesarzem Henrykiem IV, Brunon odkrył podobną do tamtej samotnię w La Torre; założył więc tu nową osadę zakonną, która się z czasem zmieniła w wielki klasztor. Gdy we wrześniu 1101 r. ciężko zachorował, przyzwał do siebie uczniów, odprawił przed nimi publiczną Spowiedź i odmówił Wyznanie Wiary. Wkrótce potem (6 października) zmarł przeżywszy 71 lat.

Msza (Os justi) wspólna na uroczystość Wyznawcy.

2. Samotność i milczenie.

Członkowie założonego przez Św. Brunona Zakonu zobowiązują się do życia w samotności i milczeniu, a nadto do stałego przestrzegania ścisłego postu. Tego rodzaju umartwienia nie mogą stanowić dla nas, Chrześcijan, żyjących w świecie, wzoru do naśladowania; możemy je tylko podziwiać i budować się nimi. Raz po raz jednak powinniśmy i my zdobywać się na pewne praktyki pokutne, które Kartuzi stale spełniają. Nikt nie zdoła pożytecznie i z umiarkowaniem korzystać z dóbr tego świata, jeśli się nie nauczy powściągać od nich. Szkołą zatem właściwego ich używania jest wstrzemięźliwość. Nikt też nie potrafi w należyty sposób rozkazywać, jeśli się wpierw nie nauczył być posłusznym; nikt nie będzie w odpowiedni sposób korzystał z daru mowy, jeśli się nie nauczy milczeć; nikt nie będzie z umiarkowaniem używać pokarmów i napojów, jeśli się nie nauczy pościć; nikt też nie potrafi żyć w społeczności, jeśli czasem nie będzie prowadził życia samotnego. W samotności i milczeniu rodzą się wielkie myśli, zbawienne postanowienia i znamienite czyny. Wielcy Święci nie kształtowali się wśród rozgwaru świata, lecz w samotności i ciszy. Nawet wielkie wynalazki techniczne, jak również znakomite dzieła literatury i sztuki powstawały w samotności; o ileż więc bardziej odnosi się to do wszystkiego, co wielkie w Królestwie Bożym. Prawdę tę potwierdza całe życie naszego Mistrza i Wodza, Jezusa Chrystusa: narodził się On wśród ciszy nocnej, w samotnej grocie betlejemskiej; przez trzydzieści lat prowadził życie ukryte; nauczanie swe rozpoczął czterdziestodniowym postem w samotności i milczeniu; a gdy Go potem otaczały rzesze, On, chcąc choć przez kilka godzin uniknąć gwaru, oddalał się przynajmniej wieczorem lub wczesnym rankiem, żeby przestawać sam na sam z Ojcem i modlić się w milczeniu. W odróżnieniu od przesłańca swego, Św. Jana Chrzciciela, Pan Jezus nie chciał prowadzić życia pustelniczego ani nadmiernie umartwionego; toteż sam najwyraźniej podkreślił tę różnicę mówiąc: „Przyszedł Jan, który nie jadł ani nie pił… I przyszedł Syn Człowieczy jedząc i pijąc” (Mt 11, 18-19); Pan Jezus zatem uczy, że można w umiarkowany sposób korzystać z dóbr ziemskich, lecz z drugiej strony naucza, że do umiarkowanego korzystania z nich należy się wdrażać przez wyrzeczenie.

Oto, co o samotności i ciszy czytamy w Naśladowaniu Chrystusa (1, 20):

„Szukaj sposobnego czasu do wnikania w samego siebie, a o dobrodziejstwach Bożych często rozmyślaj.

Omijaj to, co tylko zaciekawia, a takie obieraj czytanie, które więcej służy do wzbudzenia skruchy niż do zabawienia umysłu.

Nie wdawaj się w niepotrzebne rozmowy; zaniechaj próżnych rozrywek; nie słuchaj nowinek i plotek, a znajdziesz czas obfity i sposobny do pobożnego rozmyślania.

Najwięksi Święci, ile mogli, unikali towarzystwa ludzi, a Bogu w ukryciu służyć woleli.

Powiedział ktoś: Ile razy poszedłem między ludzi, mniejszym wróciłem człowiekiem (Seneka, list 7).

Częstokroć doświadczamy tego, kiedy się wdajemy w długie rozmowy.

Łatwiej jest zupełnie milczeć aniżeli nie wykroczyć słowem.

Łatwiej jest w domu bezpiecznie przebywać aniżeli poza domem dostatecznie ustrzec siebie od złego.

A przeto, kto dąży do wewnętrznego i duchownego życia, ten na Wzór Jezusa zgiełku unikać powinien”.

 

—–‐—————————————

Przypisy do powyższego rozważania:

* Herwegen, Derhil. Benedikt, 1919, Schwann, Diisseldorf, s. 30.

***

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

Św. Bruno urodził się w Kolonii w XI w. Usunąwszy się na bezludne szczyty górskie w Delfinacie, zwane Kartuzją, założył tam pierwszy swój klasztor. Zakon Kartuzów, oparty na modlitwie i pokucie, tak wysoko jest ceniony w Kościele, że prawo kanoniczne pozwała wstępować doń zakonnikom z innych zakonów, pragnącym wieść życie więcej doskonałe. Św. Brunon zmarł 6 października 1101 r.

 

 

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 6-go października oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskim Martyrologium:

 

W Kalabrii uroczystość Św. Brunona, Wyznawcy i Założyciela Zakonu Kartuzów.

W Laodycji pamiątka Św. Sagara, Biskupa i Męczennika, Ucznia Św. Pawła, Apostoła.

W Kapui męczeństwo Św. Marcella, Kastusa, Emiliusza i Saturnina.

W Agen we Francji śmierć męczeńska Św. Fides, Dziewicy, której wytrwałość taką odwagą napełniła Św. Kaprazjusza, że i on walki swej za Wiarę szczęśliwie dokończył.

Również uroczystość Św. Erotis, Męczenniczki, co zapalona miłością ku Chrystusowi Panu, zwycięsko w płomieniach dokonała żywota swego.

W Trewirze męczeństwo niezliczonego prawie mnóstwa Męczenników, rozmaitymi sposobami zabitych za Wiarę Chrystusową podczas prześladowania Dioklecjańskiego pod prezesem Rykcjowarem.

W Auxerre uroczystość Św. Romana, Biskupa i Męczennika.

W Oderco pamiątka Św. Magnusa, Biskupa, którego ciało spoczywa w Wenecji.

W Neapolu złożenie zwłok Św. Marii Franciszki od 5 Ran Chrystusowych, Tercjarki Zakonu Alkantaryjskiego; wysoce czczoną dla swych cnót i cudów została przez Piusa IX policzoną w poczet Dziewic Świętych.

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023