Kalendarz liturgiczny

7 Grudnia.

Wigilia Niepokalanego Poczęcia N.M.P.; Św. Ambrożego, Biskupa, Wyznawcy i Doktora Kościoła Świętego; Czwartek I Tygodnia Adwentu — dzień ferialny

Ryt zdwojony. Szaty fioletowe/białe.

 

 

 

W dniu dzisiejszym tj. 7 grudnia obowiązuje POST ŚCISŁY! (KPK z 1917 roku, kan. 1252 § 2).

W dniu jutrzejszym tj. 8 grudnia przypada święto nakazane, które znosi post jakościowy! (KPK z 1917 roku, kan. 1247 § 1; kan. 1252 § 4).

 

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

I. Św. Ambroży, Biskup, Wyznawca i Doktor Kościoła Świętego.

1. Dzień śmierci 4 kwietnia 397 roku (dziś obchodzimy rocznicę jego święceń).

— Grób w kościele Św. Ambrożego w Mediolanie.

— Obraz. Przedstawia się go jako biskupa, z księgą i ulem pszczelnym.

— Życie. Urodził się około 333 r. w Trewirze. Był synem patrycjuszowskiej rodziny rzymskiej. Po śmierci ojca przybył do Rzymu i tu został wkrótce konsulem z siedzibą w Mediolanie. Kiedy w czasie wyboru biskupa łagodził spór między Katolikami i arianami, wybrano go na biskupa Mediolanu. Odtąd poświęcił się studiom teologicznym, a cały swój majątek rozdał ubogim. Św. Ambroży był wielkim kaznodzieją; wymowa swoją nawrócił Św. Augustyna i ochrzcił go. Odznaczał się nieugiętością wobec panujących: po zamordowaniu cesarza Gracjana, Ambroży został wysłany jako poseł do jego mordercy, Maksyma; kiedy ten ociągał się z pokutą, wykluczył go ze społeczności Kościoła. Cesarzowi Teodozjuszowi zabronił wstępu do kościoła z powodu rzezi, którą tenże kazał urządzić w Tessalonice. Kiedy cesarz zasłaniał się przykładem króla Dawida, mordercy i cudzołożnika, odpowiedział Ambroży: „Skoroś naśladował grzesznika, naśladuj również pokutnika!” Skruszony Teodozjusz przyjął nałożoną nań pokutę. W modlitwie brewiarza występuje Św. Ambroży jako nauczyciel (Lekcje Jutrzni) i jako natchniony poeta, twórca hymnów (14 zachowanych jego hymnów – to perły poezji religijnej). Pisma jego tchną starochrześcijańskim duchem liturgicznym, który świadczy o jego głębokim przeżywaniu Tajemnic Wiary. Świeckim również można zalecać czytanie jego pism. Św. Ambroży należy do czterech wielkich łacińskich Doktorów Kościoła.

— Zastosowanie. Oby ten wielki Ojciec Kościoła nauczył nas szanować i kochać Liturgię, tak jak to czynił wśród szerokich warstw za swego życia. Liturgia jest dla nas pierwszym i nieodzownym źródłem życia chrześcijańskiego.

II. CZWARTEK PO 1 NIEDZIELI ADWENTU

Winnicą Pana Zastępów jest Dom Izraelów

1. Czytanie adwentowe. Dzisiaj znowu słyszymy radosne zapowiedzi adwentowe. W 4 i 5 rozdziale Izajasza proroka czytamy słowa pełne radości. Pieśń pierwsza jest proroctwem mesjańskim (Ks. Iz. 4, 2-6):

„W ów dzień będzie płód Pański w Wielmożności i Chwale,

a owoc ziemi wyniosły,

i radość tym, którzy będą zbawieni z Izraela.

I będzie: wszelki, który pozostanie w Syjonie,

i kto się ostoi w Jeruzalem,

świętym go nazwą,

każdego, który jest zapisany na życie w Jeruzalem.

Gdy obmyje Pan plugastwa córek Syjonu,

a krew Jeruzalem wymyje spośród niego.

w duchu sądu i w duchu zapalenia,

stworzy Pan nad wszystkim miejscem góry Syjon

i gdzie wzywany był, obłok we dnie,

a dym i światło ognia pałającego w nocy,

bo nad wszystką chwałą będzie osłona.

I będzie przybytek na zasłonę we dnie od gorąca,

a na ubezpieczenie i na skrycie od wichru i od deszczu”.

Poznaj dalszą część rozważania:

Pieśń ta mówi o zbawieniu w oczyszczonym Syjonie. Radosną tę zapowiedź spełnia Łaska. Bóg był ongiś obecny wśród żydów na pustyni: za dnia w świętym obłoku, nocą w słupie ognia; teraz Chrystus jest obecny w Kościele „po wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Łaska czyni nas prawdziwie świętymi. Dzięki niej jesteśmy „zapisani w księdze żywota niebieskiego Jeruzalem”. Przez Łaskę jesteśmy oczyszczeni z brudu grzechowego. Przez Łaskę przychodzi do duszy On Sam, w Trójcy Jedyny Bóg, stając się tarczą i osłoną przed zasadzkami i atakami szatana. To czytanie jest więc rzeczywiście wesołą nowiną Adwentu.

Wstrząsająca jest pieśń druga; jest to pełna miłości skarga Zbawiciela na lud izraelski, który stał się winnicą niepłodną (Ks. Iz. 5, 1-7):

„Zaśpiewam miłemu memu piosnkę stryjecznego brata* mego o winnicy jego:

Winnicę nabył mój miły na rogu, synu oliwy **.

I ogrodził ją, i wybrał z niej kamienie,

i zasadził ją latoroślą wyborną, i zbudował wieżę wpośród niej,

i sprawił w niej prasę,

i czekał, aby zrodziła jagody winne, ale zrodziła agrest.

Teraz wtedy, obywatele jerozolimscy i mężowie judzcy,

rozsądźcie między mną a winnicą moją.

Co jest, co więcej miałem uczynić winnicy mojej,

a nie uczyniłem jej?

Czemuż, gdy czekałem, aby zrodziła jagody winne, zrodziła agrest?

A teraz ukażę wam, co ja uczynię winnicy mojej:

rozbiorę płot jej i będzie na rozchwycenie;

rozerwę parkan i będzie na podeptanie.

I zostawię ją pustą; nie będą jej obrzynać ani kopać,

i porośnie tarnią i cierniem,

a obłokom przykażę, aby na nią deszczu nie spuszczały.

Bo winnicą Pana zastępów jest dom Izraelów,

a mąż Judy latoroślą jego rozkoszną;

i czekałem, żeby czynił sąd, a oto nieprawość,

i krzyk zamiast sprawiedliwości”.

Mamy tu znowu przeciwieństwo obrazu Królestwa Bożego Łaski. Porównywanie to jest surowym napomnieniem skierowanym do duszy naszej, która przez Łaskę Boga i przez „miłego”, Chrystusa, była przeznaczona na urodzajną winnicę, a stała się niepłodną na skutek grzechu i wiarołomstwa. Porównajmy z tą pieśnią przypowieść o niepłodnym drzewie figowym, za którym wstawia się uprawiający winnicę (zob. Łuk. 13, 6-9). Jakież to wstrząsające, gdy te ostatnie wiersze odniesiemy do siebie: Ty jesteś winnicą Bożą, ty obdarzona Łaską duszo, jesteś jego ulubionym krzewem. Chrystus spodziewał się owocu dobrych uczynków, a znalazł złe; prawości, a znalazł nieprawość.

2. Śpiewy adwentowe. Jedno responsorium mówi o Maryi:

„Przyjmij to słowo, Maryo Dziewico,

które ci Anioł przyniósł od Pana:

oto poczniesz i porodzisz Tego, Który jest zarazem Bogiem i Człowiekiem.

Błogosławiona będziesz między wszystkimi niewiastami;

porodzisz wprawdzie Syna, ale dziewictwo twoje nie dozna uszczerbku;

będziesz w stanie błogosławionym, a jednak pozostaniesz zawsze Matką nienaruszoną”. (Resp. 1)

Dalsza pieśń przedstawia obraz zbliżającego się Pana, obraz widziany w wizji proroczej:

„Oto, co oglądałem w widzeniu nocnym:

W obłokach Nieba przychodzi Syn Człowieczy,

a dane Mu jest Królestwo i Chwała;

wszelkie narody, plemiona i języki służyć Mu będą;

Potęga Jego jest Potęgą Wieczną i odebrana mu nigdy nie będzie,

a Królestwo Jego nigdy nie zniszczeje”. (Resp. 2)

Treścią pierwszej myśli, która po przebudzeniu niby kropla rosy orzeźwia naszą duszę, jest Niepokalana z miłym Dzieciątkiem: „Błogosławionaś Ty między niewiastami i Błogosławiony Owoc Żywota Twego” (Ant. do Bened.).

A gdy słońce skłania się ku zachodowi, ogarnia nas tęsknota do Przyjścia Pana: „Będę wypatrywał Pana, Zbawiciela mego, i witać go będę, skoro się przybliży, alleluja” (Ant. do Magn.).

Czy można z powyższych tekstów utworzyć jednolite rozmyślanie? Może słowa Symeona: „Oto Ten położony jest na upadek i na powstanie wielu” mogą tu być myślą przewodnią? Zbawiciel, Syn Dziewicy, zakłada Królestwo Boże, Królestwo Łaski; dla dobrych jest ono jak obłok, co chroni i prowadzi, dla złych zaś jest jak spustoszona winnica. Ja jestem ulubionym krzewem Boga. Żąda On ode mnie prawości, owocu dobrych uczynków.

3. Adveniat Regnum Tuum.

W rozważaniach wstępnych o Adwencie zwróciliśmy uwagę, że przedmiotem adwentowego oczekiwania nie powinniśmy uczynić Osoby Pana, ale Królestwo Boże, Królestwo Łaski. Dlatego mówmy raczej: „Łaska przychodzi”, a nie „Pan przychodzi”. Wówczas Adwent będzie dla nas czasem tęsknoty do Królestwa Bożego, czasem przygotowania naszych serc na przyjście Łaski. Zastanówmy się nad tą myślą. Przypomnijmy sobie, że już Jan Chrzciciel przygotowywał żydów na Przyjście Zbawiciela słowami: „Czyńcie pokutę, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebieskie!” Tematem pierwszego kazania Zbawiciela w Galilei było: Czasy się wypełniły, Królestwo Boże jest bliskie, czyńcie pokutę i wierzcie w dobrą nowinę. Toteż Chrystus zupełnie konsekwentnie umieścił w Modlitwie Pańskiej prośbę o przyjście królestwa Bożego: „Przyjdź Królestwo Twoje”, tj. Królestwo Łaski. Dopóki będziemy żyć na ziemi, nie wyczerpiemy treści tej prośby. Pozostanie ona aż do skończenia czasów prośbą adwentową Kościoła i wiernych. Prośba ta nadała Adwentowi jego nazwę i treść. Adwent jest więc po prostu usilną prośbą i gorącym pragnieniem, by zbliżyło się Królestwo Boże. Co to znaczy? Czym jest Królestwo Boże? Jeśli odpowiem: Kościołem, to grozi nam zbyt zewnętrzne pojmowanie Królestwa Bożego. Mówmy raczej, że jest Łaską, Mistycznym Ciałem Chrystusa. Przedmiotem więc naszej tęsknoty, pragnienia i oczekiwania jest wzrost Mistycznego Ciała Chrystusa. Jak się to stać może? Przypomnijmy sobie dwie przypowieści: o ziarnku gorczycznym i o kwasie. Ciało Chrystusa ma wzrastać, przybierać nowe członki. Ziarno gorczyczne ma przemienić się w drzewo o konarach osłaniających całą ziemię. Oto jedna strona przyjścia Królestwa Bożego: wzrost zewnętrzny. Adwent przypomina więc Kościołowi o jego wielkim zadaniu i posłannictwie: przybliżenia Królestwa Niebieskiego do ludzkości. Zadaniem księży i duszpasterzy jest głosić Wiarę w Chrystusa i umacniać Łaskę w duszach. Adwent ma pobudzać gorliwość nie tylko duszpasterzy, ale i wszystkich wiernych. Świeccy mają tu również praktyczne zadanie adwentowe do spełnienia: w rodzinie, wśród sąsiadów, krewnych i współpracowników szerzyć Królestwo Boże słowem, przykładem i modlitwą.

Królestwo Boże rozrasta się również i w inny sposób: nie tylko wszerz, ale i w głąb. Musimy tu mieć na uwadze przypowieść o kwasie. Kwas przenika wszystko ciasto; Łaska ma przerobić i przeniknąć całą naszą duszę. Innymi słowy: kto jest Święty, ma się stać świętszy; kto czysty jeszcze czystszy, a kto pobożny jeszcze pobożniejszy. Łaska nie ma granic. Nie możemy zatem nigdy powiedzieć, że już mamy jej dosyć. To dopiero początek naszej adwentowej pracy; a prośba: „Przyjdź Królestwo Twoje” — to program odnowy naszej duszy.

Jak wygląda życie Łaski w naszej duszy? Jesteśmy bowiem o tyle Królestwem Bożym, o ile posiadamy Łaskę. Ona czyni duszę naszą Świętą, jak Świętym jest Bóg.

Przyjdź Królestwo Twoje: Jak wygląda nasza Wiara w Boga, nasza ufność, nasze oddanie się Bogu?

Przyjdź Królestwo Twoje: Jak jest z nadzieją, którą jedynie w Chrystusie mamy pokładać? Czy nie panuje w duszy naszej również jakie bożyszcze tego świata?

Przyjdź Królestwo Twoje: A co jest z miłością Boga nade wszystko?

Przyjdź Królestwo Twoje: Jak się rzecz ma z Przykazaniami, które Bóg uczynił warunkiem uzyskania Jego Łaski?

Przyjdź Królestwo Twoje: Jak wygląda nasze życie modlitwy? W świątyni duszy naszej codziennie wznosić się powinno kadzidło modlitwy.

Przyjdź Królestwo Twoje: Jak się rzecz ma z cnotami, które powinniśmy praktykować?

Tylko w ten sposób rozszerzamy Królestwo Boże w nas i tak przyczyniamy się do tego, by Kościół prawdziwie obchodził Adwent i działał w jego duchu. To jest prawdziwe Przyjście Chrystusa w Łasce. Jak przyszedł niegdyś w ludzkim ciele, jak przyjdzie kiedyś w Chwale i Majestacie, tak teraz przez Królestwo Boże przychodzi do dusz naszych. Oto nasze usiłowania adwentowe, nasza rzetelna adwentowa praca.

—‐———————————————————

Przypisy do powyższego rozważania pkt. II:

* tu: umiłowanego mego, czyli Boga.

** na żyznym pagórku.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

I. Św. Ambrożego, Biskupa, Wyznawcy i Doktora Kościoła Świętego.

Św. Ambroży urodzony w Trewirze około 333 r. jest jednym z czterech Wielkich Doktorów Kościoła łacińskiego. Z godności rządcy Mediolanu, którą piastował będąc jeszcze katechumenem, został cudownym Zrządzeniem Opatrzności powołany na tron biskupi (dziś rocznica sakry biskupiej). Św. Ambroży odegrał olbrzymią rolę w dziejach Kościoła, jako nieustraszony bojownik o Prawa Kościoła. Walczył przeciw heretykom, wprowadził do Kościoła Św. Augustyna, którego nawrócenie równa się nawróceniu całych państw. Cesarza Teodozjusza, który niesłusznie zdziesiątkował ludność Tesalonik, nie wpuszcza do Kościoła i skłania do pokuty. Wzbogacił Liturgię pięknymi hymnami, antyfonami i śpiewem. Umarł w samą noc Zmartwychwstania 4 kwietnia 397 r. Śpiewy Mszy dzisiejszej słusznie podkreślają wielkość tego znamienitego biskupa, niezmordowanego głosiciela Słowa Bożego, o którym mówi Epistoła i Ewangelia.

II. Podczas Adwentu, kiedy się odprawia jakąkolwiek Mszę świąteczną czyni się komemorację ferii przez odmawianie kolekty z poprzedniej niedzieli, z wyjątkiem Suchych dni, które mają, własną, kolektę. W tygodniu zaś, gdy nie ma Mszy własnej, odmawia się mszę niedzielną.

MSZA WOTYWNA O N. M. P. NA CZAS ADWENTU (zwana u nas Roratami).

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 7-go grudnia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskim Martyrologium:

 

Wigilia uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

W Mediolanie Św. Ambrożego, Nauczyciela Kościoła, którego świętobliwość i uczoność wyszła na Chwałę całego Kościoła.

W Aleksandrii męczeństwo Św. Agatona, Żołnierza. Gdy w prześladowaniu Decjana odegnał kilku zuchwalców, chcących zbezcześcić zwłoki Męczenników, powstał nań nagle wszystek lud pełen zaciekłości i zawlókł go przed sędziego, a gdy tam wyznał otwarcie Wiarę swoją, skazany został przezeń na ścięcie za swe dzieło miłosierdzia.

W Antiochii pamiątka Św. Polikarpa i Teodora, Męczenników.

W Tuburbis w Afryce męczeństwo Św. Serwusa; w wandalskim prześladowaniu za arianina Hunneryka obito go najpierw okrutnie kijami, potem wciągnięto go kilkakrotnie windą w górę, spuszczając potem gwałtownie całym ciężarem ciała na ostre kamyki i porozdzierano mu nadto całe ciało ostrymi kamieniami, aż wreszcie uległ swym cierpieniom i uzyskał palmę męczeństwa.

W Trano w Kampanii uroczystość Św. Urbana, Biskupa i Wyznawcy.

Pod Saintes we Francji uroczystość Św. Marcina, Opata, nad którego grobem Bóg pełni bardzo wiele cudów.

W obwodzie Meaux pamiątka Świętej Fary, Dziewicy.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023