Kalendarz liturgiczny

7 Stycznia.

NIEDZIELA W OKTAWIE OBJAWIENIA PAŃSKIEGO, TJ. TRZECH KRÓLI; UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEJ RODZINY; 2 Dzień w oktawie Objawienia Pańskiego, tj. Trzech Króli

Ryt zdwojony większy. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

I. UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEJ RODZINY

Najbliższa niedziela po uroczystości Objawienia Pańskiego stanowi przejście od historii dzieciństwa Pana do okresu Jego publicznej działalności, gdyż już w ósmym dniu po uroczystości obchodzimy rocznicę Chrztu Jezusa w Jordanie. Dlatego dzisiaj przedstawia nam Kościół 12-letniego Jezusa, który choć jest jeszcze dzieckiem wskazuje na swoje przyszłe posłannictwo. Piękne i starodawne oficjum niedzielne zostaje, niestety, obecnie wyparte przez uroczystość Świętej Rodziny. Omówimy zarówno uroczystość Świętej Rodziny, jak i tekst Mszy niedzielnej.

Poznaj dalszą część rozważania:

I. ŚWIĘTA RODZINA

Zaprawdę, ukrytym jesteś Królem

1. Wstęp. Widzieliśmy, że Liturgię Narodzenia Pańskiego budowały dwie części świata: Zachód wniósł historyczne, rodzinne święto Bożego Narodzenia, Wschód zaś ponadhistoryczną uroczystość Objawienia Pańskiego. Jednakże i Epifania została liturgicznie uchwycona i ukształtowana przez oba Kościoły: Wschodni Kościół wniósł do niej wspaniałą myśl o odwiedzinach królewskich i godach weselnych, Zachodni zaś „Tajemnicę Trzech Króli”.

Dzisiejsza uroczystość jest dowodem, że nie tylko części świata, ale i wieki tworzyły Liturgię. Większa część świąt okresu Bożego Narodzenia (z wyjątkiem uroczystości Imienia Jezus) pochodzi z pierwszych wieków Kościoła, tchnie duchem starożytności; święto dzisiejsze jest dzieckiem czasów obecnych, do których i my należymy. Porównanie ze sobą obydwóch pozwoli nam na lepsze poznanie formy i ducha Liturgii. Kto rozważa Jutrznię i Mszę dzisiejszą, ten zauważy trzy właściwości:

a) myśl góruje tu nad działaniem;

b) celem uroczystości jest pouczenie, nauka moralna;

c) uczucie bardziej dominuje niż w świętach dawniejszych.

a) Dawne Msze Święte są Misteriami, to znaczy Bożym Działaniem, a teksty je obrazują; pierwsza część Mszy podobnie jak i Brewiarz jest obrazem tego, co się urzeczywistnia w samej Ofierze. Teksty liturgiczne dzisiejszej uroczystości są rozważaniem o ukrytym Życiu Świętej Rodziny w Nazarecie. Jutrznia i pierwsza część Mszy pozostają w luźnym tylko związku z Ofiarą Mszy Świętej. A piękne i naprawdę miłe jest owo rozważanie: O ukrytym Królu żyjącym w posłuszeństwie, o Świętej Matce, królowej kapłanów i rodzin, oraz o Św. Józefie, głowie Świętej Rodziny. Wpatruj się w Świętą Rodzinę przy pracy, na modlitwie, w radości i w cierpieniu!

b) Do czego zmierza święto? Ma ono cel szczególny: Ma mianowicie ukazać rodzinom, którymi wstrząsnęły straszne wojny światowe, ideał świętości rodziny nazaretańskiej. I znowu różnica: dawne Msze i święta dają nam również nauki życiowe, ale te nie są celem głównym; celem Bożego Narodzenia np. jest przybycie Chrystusa w Łasce i Tajemnicy, celem zaś dzisiejszego święta – odnowienie rodziny chrześcijańskiej. Katolicy żyjący Liturgią usłuchają wezwania Matki Kościoła, i pielęgnować będą prawdziwego ducha rodzinnego w rodzinach swoich, oraz starać się będą o ich uświęcenie. Starać się będą, by duch rodzinny ożywiał również ich parafie.

c) Skoro dzisiejsza uroczystość tak mocno wysuwa na plan pierwszy rozważanie i pouczenie, jest rzeczą zrozumiałą, że musi ona również zawierać silne motywy i uczucia. I rzeczywiście, teksty są bardzo silnie zabarwione uczuciem. Dlatego nawet człowiek świecki, nie znający dobrze Liturgii, będzie z pożytkiem odmawiał Jutrznię. Hymny autorem ich jest Papież Leon XIII — są pełne liryzmu. Czytania pierwszego Nokturnu są zwierciadłem cnót dla rodziny chrześcijańskiej. Wspaniałym streszczeniem tych czytań są Responsoria. Również Lekcje pozostałych nokturnów są bardzo piękne i interesujące. W liturgii swojej Kościół stał się podobny do ojca rodziny dobywającego ze skarbca swego rzeczy nowe i stare”.

2. Msza (Exsultat gaudio). Tekst Mszy jest przejrzysty i łatwy do zrozumienia. Ewangelia jest wesołą nowiną o ukrytym Życiu Pana (zgubienie Jezusa jest dla idei dzisiejszej uroczystości myślą uboczną); wierszem zasadniczym tej Ewangelii są słowa: „I udał się z Nimi, i przyszedł do Nazaretu, a był Im poddany”. (Widzimy stąd, że tekst Ewangelii bywa czasem wybierany dla jednego tylko zdania). Epistoła obrazuje Życie Rodziny Świętej: Panuje w niej miłość, pokora, cierpliwość, pokój; modlitwą jej jest: „Wszystko, cokolwiek czynicie w słowie albo uczynku, wszystko w Imię Pana Jezusa Chrystusa czyńcie, dziękując przez Niego Bogu Ojcu”. Epistoła ta jest zwierciadłem cnót dla każdej rodziny. W modlitwach błagamy o opiekę, pomoc i dar naśladowania świętej Rodziny; w ostatniej modlitwie prosimy, aby Marya i Józef przybyli do nas w godzinę śmierci, a Chrystus przyjął nas do przybytków niebieskich. – Śpiewy są pełne liryzmu; wprowadzają nas w dom nazaretański i ukazują szczęście Świętej Rodziny (Introit): „Jak miłe Przybytki Twoje, Panie Zastępów! Pożąda i tęskni dusza moja do Przedsieni Pańskich!” Ten piękny Psalm (84/83/) Kościół odnosi dziś w Liturgii do domku nazaretańskiego. Śpiew Alleluja podziwia „Króla ukrytego, Boga Izraela, Zbawiciela”. Dobrze dobrane jest Ofertorium: „Stawienie przed Panem” było prawdziwym ofiarowaniem; nasza ofiara jest w istocie tym samym. Antyfona na Komunię Świętą również nasuwa nam piękne porównanie: jak Jezus „przyszedł” z Rodzicami Swymi do Nazaretu, tak „przychodzi” teraz do serc naszych i „jest nam poddany”.

3. Czytanie Pisma Świętego (1 Kor. rozdz. 1). Czytanie w Brewiarzu jest dostosowane do uroczystości: jest rozszerzeniem Epistoły i zawiera pouczenie o chrześcijańskim życiu rodzinnym. My jednak czytamy następną z kolei księgę Pisma Świętego, tj. 1 list do Koryntian, następny co do znaczenia i objętości po liście do Rzymian. W założeniu swym różni się on od listu do Rzymian, w którym Św. Paweł przedstawia kolejno etapy Chrystusowego Dzieła Zbawienia, w liście zaś do Koryntian postępuje bez szczególnego planu, lecz odpowiada na jedno pytanie po drugim i stara się usuwać poszczególne trudności. List do Rzymian podaje nam zasady teologiczne Apostoła, list zaś do Koryntian ukazuje rzeczywiste życie gminy chrześcijańskiej pierwotnego Kościoła. To stanowi główną wartość naszego listu. Tam były zasady teologiczne, tu – ich zastosowanie. Wierni odniosą wielki pożytek, jeżeli przeczytają ten list w całości i wezmą go za przedmiot rozmyślania. – Ale Kościół pozostawia nam na to tylko tydzień czasu; wobec tego wybierzemy w sposób dowolny siedem wyjątków, które ukażą nam wspaniałość założonego przez Chrystusa Królestwa Bożego.

Dziś przeczytamy początek listu. Zaczyna się uroczyście: „Paweł, z Woli Bożej powołany na Apostoła Jezusa Chrystusa, i brat Sostenes do Kościoła Bożego, który jest w Koryncie, do uświęconych w Chrystusie Jezusie, do powołanych świętych wraz ze wszystkimi, którzy wzywają Imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa na wszelkim miejscu ich i naszym. Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa. Dziękuję Bogu mojemu zawsze za was za Łaskę Bożą, która jest wam dana w Chrystusie Jezusie, żeście się w Nim we wszystko wzbogacili, we wszelkie słowo i we wszelką umiejętność. Jako że świadectwo Chrystusowe utwierdzone jest pośród was. Tak że wam na żadnej Łasce nie zbywa, w oczekiwaniu objawienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, Który też umocni was aż do końca [abyście byli] bez winy w dzień Przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wierny Bóg, przez Którego jesteście wezwani do wspólnoty Syna Jego Jezusa Chrystusa, Pana naszego”. Kto się z miłością w myśli w te słowa, może z nich poznać zasadnicze pobudki życiowe pierwszych Chrześcijan, jak również entuzjazm Św. Pawła.

4. Komórka liturgiczna. Rodzina jest zasadniczą komórką każdej społeczności: państwa, innych społeczności ludzkich, a także Kościoła. Od zdrowia komórek zależy dobre samopoczucie całego ciała, całego organizmu. Od moralnego zdrowia rodziny zależy dobro państwa i Kościoła. Musimy więc otaczać rodzinę chrześcijańską gorącą troską. Tymczasem właśnie rodzina ucierpiała najbardziej na skutek ostatnich dwóch wojen światowych: Wrogowie Wiary dążyli do tego, by rodzinę rozbić, by zatruć tę podstawową komórkę chrześcijańskiej społeczności. Czy nasze odnowienie liturgiczne nie może przyczynić się do uzdrowienia rodzin? Może, i to w wielkim stopniu! Przede wszystkim Liturgia popiera tę społeczność i wychowuje do niej. Duch egoizmu musi ustąpić z człowieka, który chce się dać prowadzić Liturgii. Wzniosła prawda o Mistycznym Ciele Chrystusa, na której opiera się Liturgia, siłą rzeczy musi uleczyć rodzinę. Ona sama jest jakby pomniejszonym Ciałem Mistycznym, jest komórką tego Ciała. Patrząc na rodzinę możemy sobie doskonale wyobrazić całą rzeczywistość Ciała Mistycznego. Na ogół trudną jest rzeczą ludziom tę rzeczywistość ukazać; wydaje się im bowiem, że jest ona tylko obrazem i podobieństwem. W rodzinie tymczasem mogą oni tę rzeczywistość Ciała Mistycznego doskonale poznać: ojciec jest głową tego ciała, jak Chrystus Głową Kościoła, matka jest ciałem, podobnie jak Kościół; dzieci są członkami, jak wierni w Ciele mistycznym. W prawdziwej rodzinie jest rzeczywiście jedna wola, jedna myśl, „jedno serce i jedna dusza”. Chleb powszedni daje ojciec, rozdziela go Matka; ciało i krew otrzymują dzieci od rodziców. A więc wspaniały obraz Ciała Mistycznego! Zwłaszcza kobieta i matka ma wielkie zadanie liturgiczne do spełnienia w rodzinie; ona dom w kościół zamienia, a rodzinę w liturgiczną społeczność.

II. MSZA NIEDZIELNA

Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca Mego być winienem?

1. Dwunastoletni Jezus. Jakie znaczenie ma ta perykopa ewangeliczna we mszy niedzielnej? W uroczystość Świętej Rodziny chciał nam Kościół ukazać doskonałe jej życie jako wzór; we Mszy niedzielnej zaś obchodzimy objawienie się Boga (także Epifanię) i ważny moment w zbawczym Życiu Chrystusa. Pan objawia „Chwałę” Swoją w ważniejszych chwilach Swego Życia: w chwili Zwiastowania przez Anioła i przez Cuda u Elżbiety; w Narodzeniu swoim – przez Aniołów śpiewających „gloria” – i przez gwiazdę wzywającą pogan; podczas Ofiarowania w świątyni przez Symeona; w dwunastym zaś roku Swego Życia, roku pełnoletności – przez publiczne wystąpienie i stwierdzenie Swego Bóstwa w świątyni; w trzydziestym roku życia przez objawienie się Trójcy Świętej przy Chrzcie, przez pierwszy Cud, zdziałany na godach w Kanie Galilejskiej, a potem przez cuda przy Śmierci, Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu.

Poznaj dalszą część rozważania:

Ujawnienie Chwały Jego w tych ważnych okresach czasu miało na celu utrwalenie w pamięci ludzkości najdonioślejszych momentów Dzieła Odkupienia. Kościół, wierny poleceniu swego Pana („To czyńcie na m3oją pamiątkę”), obchodzi przez Ofiarę Eucharystyczną wszystkie najważniejsze momenty Dzieła Odkupienia i w ten sposób wznawia je corocznie. Dzisiaj zapowiada nam Pan Swoje Zamiary dotyczące Odkupienia: „Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca mego, być winienem?” i daje nam zarazem łaskę dojrzałości duchowej, którą owe słowa w sobie zawierają. I jeszcze jedno: w tych wielu objawieniach się Boga w zbawczym życiu Pana widzimy, że Matka Boża, najczęściej pogrążona w cierpieniu, stoi obok Niego; dziś również. Jakie to ma dla nas znaczenie? Otóż Marya jest obrazem Kościoła, Który cierpiąc i biorąc udział w cierpieniu, przejmuje Łaskę Odkupienia i wygląda Łaski Ostatecznego wielkiego objawienia się Boga (powrotu Pana). Odnalezienie dwunastoletniego Jezusa jest również symbolem powtórnego przyjścia Pana; ale Kościół, Matka nasza, szukać Go będzie „bolejąc”, aż do chwili Jego Paruzji; a gdy rzeczywiście będzie odnaleziony, gdy już przybędzie, tak wówczas odpowie: „Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca Mojego, być winienem?”, to znaczy: „po prawicy Ojca”. Ofiara Święta jest uprzednim urzeczywistnieniem powrotu; zwłaszcza zaś święta Bożego Narodzenia i Epifanii są jakby odblaskiem powtórnego Przyjścia Chrystusa, padającym w teraźniejszość. Jak wielkie tajemnice objawia nam dzisiejsza Msza Święta! Widzimy dziś zarówno przyjście dojrzewającego Zbawiciela, jak i Jego powrót. Kościół jest tu Matką z boleścią Go szukającą, ale z radością odnajdującą.

2. Msza (In excelso throno). Introit. Wkraczamy do Przybytku Świętego i widzimy wspaniały obraz Paruzji: Chrystus na Tronie w otoczeniu Aniołów; Królestwo Jego jest wieczne! Równocześnie śpiewamy psalm Zmartwychwstania 100/99/ (niedziela jest jakby małym świętem Wielkanocy). Kolekta. Spełnienie Woli Bożej jest naszym najszczytniejszym zadaniem życiowym: myśl ta przewija się przez całą Mszę. O tym również mówi Św. Paweł i w Epistole: ciało nasze ma być żywą, świętą i Bogu miłą ofiarą; określa on tym sposobem głębokie znaczenie ofiarowania. Musi się w nas dokonać wielka przemiana życiowa. W dalszym ciągu Epistoła podaje wspaniałe myśli liturgiczne o Mistycznym Ciele Chrystusa. Ewangelia mówi o objawieniu się Boga w pacholęciu Jezusie; Jego Słowa (pierwsze przekazane nam od Niego) ukazują Go jako Syna Bożego. Określają one również Jego (ale zarazem i nasze) powołanie: wypełnianie Woli Bożej, a wreszcie pozwalają przeczuć zbliżającą się walkę. W Ofiarowaniu przychodzimy radośnie przed Jego Oblicze, to znaczy przed Ołtarz, przynosząc w darze nasze oddanie się i gotowość, naszą żywą Ofiarę. Psalm 100/99/ przewija się przez całą Mszę. Sekreta odznacza się klasyczną zwięzłością: ofiara nasza powinna przynieść nam nowe życie i być dla nas ochroną przed złem. W antyfonie na Komunię Świętą śpiewamy pierwsze słowa Chrystusa, które wyznaczają Jego i nasze zadanie życiowe. Spełnienie Woli Bożej jest dla człowieka rzeczą najważniejszą. Również w modlitwie po Komunii Świętej prosimy o Łaskę służenia i podobania się Bogu przez święte życie. Tak więc przez te piękne teksty mszalne przewijają się dwie główne myśli: Uwielbienie Chrystusa promieniuje na nas, ludzi obdarzonych Łaską. Druga myśl: Chrześcijanin jest całkowicie poddany Woli Bożej. Jest to znowu myśl o zaślubinach: Chrystus dzieli się swoją chwałą z oblubienicą duszą obdarzoną Łaską, podczas gdy ta przynosi Mu w Ofierze zupełne oddanie się. Msza Święta jest najwłaściwszym miejscem tej „cudownej wymiany”.

III. 7 stycznia. II Dzień w oktawie Objawienia Pańskiego, tj. Trzech Króli (Epifania).

Złoto jako Królowi, kadzidło jako prawdziwemu Bogu, mirrę na Jego pogrzeb

1. Msza. Rozważać będziemy poszczególne części Mszy świątecznej. Dziś rozważymy treść Introitu. Aby w ogóle jakiś Introit zrozumieć, trzeba go rozważać w kontekście z całym psalmem i to jako śpiew towarzyszący. Psalm 72/71/ jest najwłaściwszym śpiewem na dzień Trzech Króli; przewija się on przez całą Mszę. W duchu tego psalmu powinien Chrześcijanin obchodzić tę uroczystość. Psalm ten opiewa królestwo niebieskiego Króla, królestwo pokoju i sprawiedliwości. Królestwo to nie jest ograniczone ani miejscem, ani czasem. Jak dobrze zastosowane są te myśli do naszego święta, w którym obchodzimy ustanowienie królestwa mesjańskiego!

Poznaj dalszą część rozważania:

Szczególny nacisk położony jest na wiersze: „Królowie Tarsu i wyspy przyniosą dary, królowie Arabów i Saby przywiozą upominki. I będą mu się kłaniać wszyscy królowie ziemi, wszystkie narody będą mu służyć”. Te właśnie wiersze uczyniły Mędrców królami. (Stanowią one drugą antyfonę i nazwane są: „versus ad repetendum” (*). Introit, wzięty z pism proroka Malachiasza, zaczyna się od słowa „Ecce” – oto! Kościół wskazuje na wchodzącego biskupa. W osobie celebransa ukazuje się Król pokoju na stolicy swojej, której symbolem jest Dom Boży. Liturgia więc przypuszcza, że w tym wprowadzeniu weźmie udział cały Kościół. Zwróćmy uwagę, jak głęboka świadomość teraźniejszości wyraża się w słowie „Ecce” (podobnie jak w powtarzającym się „Hodie” – dziś). „Ecce advenit” słowa te znamy już z czasu Adwentu. Przez cztery tygodnie wyczekiwaliśmy z tęsknotą „Króla, Który ma przyjść”, a oto dzisiaj zaspokojona jest tęsknota: Oto już jest! Jakże pięknie wyrażona jest myśl o Królu w tych wspaniałych słowach „Dominator Dominus”, Władca, Pan (Kuptoc), „w ręku jego królestwo [jak jabłko królewskie] i moc i panowanie” (słabym jego odbiciem jest cesarstwo rzymskie). Z tego wstępu poznajemy już samą treść świętego dramatu: Król stoi pośród nas! Ale pochód kapłana do Ołtarza ma jeszcze jedno znaczenie. W osobie celebransa ukazuje się nie tylko Król, lecz także trzej królowie, przybliżający się do Betlejem (w symbolice Liturgii Mędrcy są królami i my wraz z nimi), do „domu chleba”, do ołtarza, który oznacza Chrystusa. (Drugą tę symbolikę czerpiemy z „versus ad repetendum”). Nic dziwnego, że w kapłanie oba te obrazy łączą się ze sobą: jest on we Mszy św. częściej przedstawicielem Kościoła, a potem znów zastępcą Chrystusa; on jest właśnie pośrednikiem łączącym w sobie obie strony: Boga i ludzi. Introit zatem był dla nas źródłem głębokich spostrzeżeń.

2. Symbolika darów królewskich. Nad tym rozwodzi się Liturgia z wielkim zapałem w ciągu całego tygodnia.

„Trzy cenne dary ofiarowali Mędrcy Panu w owym dniu,

kryjące w sobie Tajemnice Boże:

złoto – aby podkreślić potęgę Króla,

Kadzidło – symbol godności wielkiego Kapłana

Mirrę – symbol Pańskiego pogrzebu”. (Resp.)

„Mędrcy przynoszą złoto, kadzidło i mirrę. Złoto bowiem przystoi królowi, kadzidło ofiaruje się Bogu, mirrą zaś balsamują zwłoki. Tego, Któremu pokłon oddają, obwieszczają Mędrcy tajemniczymi darami: złotem — Króla, kadzidłem — Boga, mirrą — podległego śmierci… My przeto ofiarujmy narodzonemu Panu złoto, aby wyznać, że króluje wszędzie; ofiarujmy kadzidło, wyznając, że Ten, Który ukazał się w czasie, jest Bogiem przedwiecznym; ofiarujmy mirrę, wyznając przez to wiarę naszą, że ten, który jako Bóg cierpieniu nie podlega, w ciele naszym stał się śmiertelnym… Owym darom Mędrców: złotu, kadzidłu i mirze inne jeszcze możemy nadać znaczenie. Złoto bowiem oznacza mądrość, według świadectwa Salomona, który mówi: „Skarb pożądany spoczywa w ustach mądrego”. Kadzidło, spalane Bogu na Chwałę, wyraża moc modlitwy; tak bowiem mówi Psalmista: „Niech modlitwa moja wstępuje jak kadzenie przed Oblicze Twoje”. Przez mirrę rozumiemy umartwienie naszego ciała. Dlatego też o pracownikach swoich, aż do śmierci walczących dla Boga, Kościół tak się wyraża: „Mirra spływa z rąk moich” (Grzegorz I w Brewiarzu).

Tajemnicze znaczenie owych darów ujął kapłan Juvencus (około roku 330) w następujących słowach cytowanych przez Św. Hieronima: „Thus, aurum, myrrham, Regique, hominique, Deoque dona ferunt” (Jako królowi, człowiekowi i Bogu przynoszą złoto, mirrę i kadzidło w darze”.

3. Czytanie Pisma Świętego (Rzym. rozdz. 9-11) (**). Królestwo Boże, ukazane nam przez Proroka Izajasza w czasie Adwentu w całej świetności przedstawił nam Św. Paweł. W rozdziale 8 powiedział on rzeczy najistotniejsze. W rozdziałach 9-11 zmaga się on z faktem odrzucenia Izraela, które stara się zrozumieć w Świetle Bożego Planu Zbawienia. Paweł nie jest odstępcą, jest gorąco przywiązany do swego narodu. Jak Mojżesz, byłby on własne zbawienie ofiarował, by móc go od zguby wybawić. Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię (bo mi świadectwo daje sumienie moje w Duchu Świętym), że mam wielki smutek i nieustannie boleje serce moje. Albowiem ja sam pragnąłem być odrzuconym daleko od Chrystusa za braci moich, bliskich mi według ciała. Są oni synami Izraela i ich jest przybrane synostwo… i obietnice. Ich są przodkami ci, z których jest Chrystus według ciała, Który jest nad wszystkim Bóg błogosławiony na wieki. Amen”.

 

—————————————————-

Przypis do powyższego rozważania tj. III:

* Wiersze powtarzane.

(**) W dniu tym i w następnych czyta się list do Rzymian, o ile dni te przypadają przed niedzielą; w przeciwnym razie czyta się 1 list do Koryntian.

† † †

Mszał Rzymski 1931r.; Mszał Rzymski 1949r.

I. NIEDZIELA W OKTAWIE OBJAWIENIA. UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEJ RODZINY

„Pod Opieką Najświętszej Matki i Św. Józefa w zupełnym ukryciu wychowywał się Jezus, Słońce sprawiedliwości, zanim swym blaskiem oświecił narody. Niewątpliwie jaśniała w tej Rodzinie wzajemna miłość, świętość obyczajów i pobożne ćwiczenia, jednym słowem wszystko, co rodzinę może uszlachetnić, albo ozdobić na wzór wszystkich czasów”. Te słowa czytamy w Encyklice Leona XIII, w której ów wielki Papież gorąco zaleca nabożeństwo do Świętej Rodziny. Idąc w ślady swego poprzednika, Benedykt XV ustanowił w 1921 r. to święto dla całego Kościoła. Obchodzimy je w niedzielę w oktawie Objawienia, względnie w sobotę, o ile ósmy dzień oktawy wypadnie w niedzielę.

Św. Paweł pięknie rozwija w Lekcji główne cnoty, które powinny zdobić rodzinę chrześcijańską. W skromniuchnym domku Nazaretańskim, Jezus, Marya i Józef uświęcili przez Swe pożycie domowe cnoty właściwe życiu rodzinnemu. (Kol). Żyli według słów Epistoły i Ewangelii w miłości, pomocy wzajemnej i posłuszeństwie. (Ewang.) W skupieniu i wspólnej modlitwie znajdowali radość i pokój. Obyśmy, prowadząc życie wedle ich wzoru, zasłużyli na wieczne życie wraz z Nimi w Niebie (Kol). Prośmy gorąco Jezusa, Maryę i Św. Józefa, aby odrodzili życie rodzinne, które jest u podstaw społeczeństwa katolickiego. „Rodzina katolicka, pisze Papież Pius XII, to komórka żywotna w Ciele Mistycznym, jej życie powinno się opierać na wspólnej modlitwie i na Eucharystii”.

II. MSZA W NIEDZIELĘ W CZASIE OKTAWY TRZECH KRÓLI

Począwszy od 12-go roku życia, żydzi byli obowiązani udawać się do świątyni Jerozolimskiej trzy razy w roku: na święta Paschy, Pięćdziesiątnicy i święto Namiotów.

Liturgia tego okresu poświęcona rozważaniom Tajemnic radosnych, wspomina pierwszą pielgrzymkę Jezusa do Jerozolimy, gdy to po raz pierwszy Sam oznajmił żydom, iż Bóg jest Jego Ojcem (Ewangelia).

Introit dzisiejszy jest wyjęty z ksiąg Ezdrasza, nie należących do Kanonu pism natchnionych (tzw. apokryfa). W Lekcji czytamy dalej list do Rzymian, rozpoczęty w ciągu okresu Bożego Narodzenia.

„Jezus zawsze był w rzeczach, które były Ojca Jego” i my również prośmy o Łaskę, która zarówno oświeci i umysł nasz i wzmocni wolę, abyśmy nigdy nie zeszli z drogi wiodącej ku Ojcu (Kolekta).

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 7-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

Powrót Dziecięcia Jezus z Egiptu.

Tego samego dnia śmierć Św. Lucjana Antiocheńskiego, Kapłana i Męczennika: jaśniejąc swą nauką i potęgą wymowy, umarł dla Wiary za panowania Galeriusza Maksymiana i pochowano go w Helenopolis w Bitynii; jego zalety uczcił Św. Jan Chryzostom.

W Antiochii Św. Klerusa, Diakona, którego za Wiarę siedmiokroć rozprężono na torturach, przy czym dręczony długotrwałą kaźnią, wreszcie został ścięty.

W Heraklei Świętych Feliksa i Januarego, Męczenników.

Tego samego dnia Św. Juliana, Męczennika.

W Danii Św. Kanuta, Króla i Męczennika; uroczystość jego obchodzi się 19-go tego samego miesiąca.

W Pawii Św. Kryspina, Biskupa i Wyznawcy.

W Dacji Św. Nicetasa, Biskupa, który głosząc Ewangelię, dzikie i nieokrzesane plemiona tychże okolic zamienił na obyczajnych i spokojnych ludzi.

W Egipcie Św. Teodora, zakonnika, który za czasów Konstantyna Wielkiego odznaczał się świętobliwością; pamięć jego uczcił Św. Atanazy w żywocie Św. Antoniego.

W Barcelonie Św. Rajmunda z Pennafort, Dominikanina, jaśniejącego swą głęboką nauką i świętobliwością; uroczystość jego obchodzi się dnia 23-go tego miesiąca.

 

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024