Kalendarz liturgiczny

9 Stycznia.

IV Dzień w oktawie Objawienia Pańskiego, tj. Trzech Króli

Ryt półzdwojony. Szaty białe.

 

 

Źródło: Pius Parsch „Rok Liturgiczny”, Poznań 1956, t. 1

 

 

Nasz dar kadzidła

1. Msza. W Lekcji świątecznej Izajasz maluje obraz o cudownych barwach i głębokim znaczeniu. Widzimy, jak nad Jeruzalem wschodzi Boskie Słońce, Chwała Pańska. Prorok budzi miasto ze snu nocnego i wzywa je do oświetlania domów. Wskazuje na to, że wszędzie dookoła panuje głucha noc, a tylko nad Jeruzalem zaczyna wschodzić słońce. I znów odzywa się do miasta: Podnieś oczy swoje i patrz. Poganie tłumnie nadchodzić będą i staną się dla ciebie nowymi synami i córkami. Radować się będziesz z tego napływu i zdumiewać nad nim. Oto przychodzą, barwnie odziani: wśród nich są wszelkie narody i rasy; zbliżają się gromady wielbłądów i dromaderów; ci, którzy przybywają, nie idą z próżnymi rękoma: przynoszą złoto i kadzidło. Tak wygląda ten obraz. Wiemy, co on oznacza.

Poznaj dalszą część rozważania:

Przybycie Mędrców jest jedynie obrazowym spełnieniem tego proroctwa. Jeruzalem to Kościół Święty, Królestwo Łaski, które Chrystus dopiero co założył. Podczas gdy pozostały świat pogrążony jest w ciemnościach pogaństwa, grzechu i niełaski, nad Kościołem świeci Światło Boże. Oto ku wielkiej radości Kościoła zaczyna się nawracanie pogan; wielu synów i wiele córek przybywa corocznie! Czyż nie rozumiemy, że Epifania jest świętem Kościoła pogan? Wspaniały ten obraz spełnia się stale, od pierwszej uroczystości Zesłania Ducha Świętego aż do skończenia świata. Jakże szczęśliwi jesteśmy, że i my należymy do zastępu tych, którzy z ciemności tego świata doszli do światła Kościoła. Otwórzmy na oścież podwoje serca naszego, aby Promienie Boskiego Słońca, Łaski, dotarły do najgłębszych jego zakamarków! Nie powinniśmy jednak przyjść z próżnymi rękoma: niech złoto i kadzidło będzie naszym darem królewskim; złoto — to nasz zawód, nasza praca; kadzidło — to modlitwa, nabożeństwo nasze. Darem naszym świątecznym niech będzie zasada: „Ora et labora” — módl się i pracuj!

2. Nasze kadzidło. Wespół z drugim Mędrcem ofiarujemy Panu kadzidło. Kadzidło w Liturgii jest symbolem uwielbienia Chrystusa; przy Ewangelii i w czasie przeistoczenia w uroczystej Mszy Świętej ofiarujemy Panu kadzidło. Nawet w poza liturgicznym kulcie Eucharystii używa się kadzidła dla oddania czci. Przez ofiarowanie kadzidła wyraża gmina chrześcijańska swoją wiarę nie tylko w Bóstwo Jezusa Chrystusa, ale i w rzeczywistą Obecność Boga-Człowieka w naszych Świętych Tajemnicach; ta wiara nie powinna być czysto zewnętrzna, ale gorąca, pełna życia, która się rozpala w Świętych Tajemnicach. Podczas Ewangelii Chrystus staje wśród nas i mówi do nas, a w kanonie, okryty płaszczem Eucharystii, przebywa między nami. To jest nasze kadzidło. Kadzidło atoli jest również symbolem modlitwy: „Niech modlitwa moja wstępuje jak kadzenie przed oblicze twoje” — śpiewa Kościół co wieczór przed Magnificat. Przynosimy więc dzisiaj Panu dar modlitwy. Modlitwa jest czymś bardzo osobistym, z głębi duszy dla Boga, a im bardziej z głębi duszy wytryska, tym jest lepsza. Ale modlitwa jest również służbą na dworze Monarchy; winniśmy ją Boskiemu Majestatowi, a musi być ona określona i uporządkowana; uczy nas jej w Liturgii Kościół, Matka nasza. Modlitwą najbardziej podobającą się Panu jest i będzie zawsze modlitwa Kościoła i wespół z Kościołem, gdyż jest ona niewątpliwie modlitwą Chrystusa Mistycznego, Którego Ciało stanowi właśnie Kościół. Poświęćmy więc dzisiaj Panu, jako kadzidło nasze, modlitwę liturgiczną. — Złóżmy wreszcie w ofierze dar naszego życia duchowego, naszej pobożności jak najszerzej pojętej, i wraz z Apostołem (Rzym. 12, 1) złóżmy „ciała nasze na ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, na duchową służbę naszą”.

3. Czytanie Pisma Świętego. Św. Paweł mówi (Rzym. rozdz. 13 i 14) o stosunku naszym do państwa i do zwierzchności świeckiej: „Każdy niechaj będzie poddany władzom wyższym. Nie masz bowiem władzy, jeno od Boga, a te, które są, od Boga są ustanowione. Przeto kto sprzeciwia się władzy, sprzeciwia się Postanowieniu Bożemu… Przeto z obowiązku bądźcie poddani nie tylko dla kary, ale też w sumieniu. Dlatego też i podatki płacicie, bo przełożeni są sługami Bożymi, pilnującymi swej służby. „Oddajcie podatek wtedy wszystkim, coście powinni: komu podatek — podatek; komu cło — cło; komu uległość — uległość; komu cześć — cześć”. W niewielu słowach jest tu określony nasz stosunek do porządku społecznego; jest to komentarz do znanych słów Zbawiciela: „Oddajcież tedy, co jest cesarskiego cesarzowi, a co jest Bożego — Bogu”.

II. CZYTANIE PISMA ŚWIĘTEGO w tygodniu po 1 niedzieli po Objawieniu Pańskim

Wtorek (1 Kor 9, 1 nn). Bezinteresowność i gorliwość Św. Pawła w pięknym świetle przedstawia następujący tekst:

„Nie jestemże Apostołem? Czyż Chrystusa Jezusa, Pana naszego, nie widziałem? Czyż wy nie jesteście dziełem moim w Panu? Jeśli dla innych nie jestem Apostołem, wszakże dla was jestem, gdyż wy jesteście pieczęcią apostolstwa mego w Panu… Czyż nam nie wolno jeść i pić?… Czy tylko mnie i Barnabie nie wolno tego czynić? Kto kiedy żołnierską służbę pełni własnym kosztem? Kto sadzi winnicę, a z owocu jej nie pożywa? Kto pasie trzodę, a mlekiem trzody się nie żywi?… Jeśliśmy wam dobra duchowe posiali, cóż wielkiego, jeślibyśmy w żniwie dóbr cielesnych mieli swój udział?… Aleśmy z prawa tego nie korzystali, lecz znosimy wszystko, byleby jakiej przeszkody nie stawiać Ewangelii Chrystusowej… A i tego nie piszę, aby mi się co dostało, bo lepiej mi raczej umrzeć, niżby chlubę moją miał kto zniweczyć. Bo głoszenie Ewangelii nie jest mi powodem do chwały, gdyż zmusza mnie do tego konieczność… Jakaż jest tedy nagroda moja? Oto ta, że głosząc ewangelię, czynię to za darmo, abym nie nadużywał prawa mego w Ewangelii. Będąc bowiem wolnym od wszystkiego, stałem się niewolnikiem wszystkich, abym ich więcej pozyskał. I stałem się żydem dla żydów, abym żydów pozyskał. Dla tych, którzy są pod Zakonem, jakbym i ja był pod Zakonem (chociaż pod Zakonem nie byłem), abym tych, którzy są pod Zakonem, pozyskał. Dla tych, którzy byli bez Zakonu, (stałem się) jakbym był bez Zakonu (chociaż bez Zakonu Bożego nie byłem, alem był pod Zakonem Chrystusowym), abym pozyskał tych, którzy byli bez Zakonu. Dla słabych stałem się słabym, abym słabych pozyskał. Stałem się wszystkim dla wszystkich, aby wszystkich zbawić. A wszystko czynię dla Ewangelii, abym się stał jej uczestnikiem”.

Przedostatnie zdanie nazwać można programem życia Św. Pawła.

 

 

 

† † †

 

 

 

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

 

 

Dnia 9-go stycznia oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskich Martyrologium:

 

W Antiochii dzień pamiątkowy Św. Juliana, Męczennika i jego dziewiczej małżonki Bazylissy. Podczas gdy ta ostatnia po życiu wstrzemięźliwym w Panu zasnęła, został Julian na śmierć skazany przez namiestnika Marcjana, poprzednio wielokrotnie wystawiony na straszne męki. Działo się to za czasów Dioklecyana i Maksymiana. Przed Julianem poniosło wielu Kapłanów i sług Kościoła śmierć przez spalenie, którzy przed groźnym ówczesnym prześladowaniem schronili się do jego domu. Równocześnie z nim cierpieli Święci Antoni i Anastazy, Kapłani; w końcu wymienionego wskrzesił Julian z martwych, czyniąc go uczestnikiem prawdziwej Wiary, jako też młodociany Celsus i matka jego Marcionilla, a nadto 7 braci i wielu innych.

W Maurytanii Św. Marcjany, dziewicy, która pod kłami dzikich zwierząt zdobyła sobie palmę męczeńską.

W Smyrnie Świętych Witalisa, Revocatusa i Fortimatura, Męczenników.

W Afryce Świętych Męczenników Epiktetusa, Jucundusa, Secundusa, Witalisa, Feliksa i siedmiu innych.

W Sebastii w Armenii Św. Piotra, Biskupa, brata Św. Bazylego Wielkiego.

W Ankonie Św. Marcellina, Biskupa, który według poświadczenia Św. Gregoriusza, Siłą Boską ochronił rzeczone miasto od zniszczenia przez srożący się pożar.

 

 

 

 

 

 

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024