Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

UWAGA!

W środy Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 3, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 roku, obowiązuje POST ILOŚCIOWY. Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

 

Rozmyślanie. 

KRÓLEWSKA KORONACJA NA GOLGOCIE.

 

 

W oczach ludzkich krzyż wzniesiony na Golgocie oznaczał całkowite wyniszczenie Pana Jezusa. W rzeczywistości jednak było to raczej Jego uroczyste wstąpienie na tron. Myśli Boże górują nad myślami ludzkimi (Ks. Iz. 55, 9). Sztuka starochrześcijańska przedstawiała Zbawiciela na krzyżu odzianego płaszczem królewskim i z koroną królewską na głowie. Obraz taki nie odpowiadał wprawdzie pozorom, ale odpowiadał głębokiemu ujęciu Wiary.

 

1. Dokument koronacyjny.

 

Według rzymskiego zwyczaju przybijano na krzyżu tablicę, zawierającą imię skazanego i winę, za którą był skazany. „A Piłat zrobił też napis i umieścił nad krzyżem. A było napisane: Jezus Nazareński, król żydowski. A było napisane po hebrajsku, po grecku i po łacinie” (Jan 19, 19-20). Napis ten miał więc charakter urzędowy. Sam sędzia ułożył go w języku krajowym, w języku kół oświeconych i w języku urzędowym rzymskiego imperium.

Jak rozumiał Piłat królewskość Chrystusa Pana, pisząc tę tabliczkę? Przecież poprzednio kilkakrotnie powtarzał żydom, że nie uznaje za słuszne oskarżenia Pana Jezusa o bunt przeciw władzy rzymskiej i ogłoszenie się dziedzicem tronu. Raczej pojmował Królestwo Pana Chrystusowe w znaczeniu religijnym, jako Królestwo Mesjańskie. W znaczeniu, jakie miało ono w Słowach Pana Jezusa: „Sam mówisz, że ja jestem Królem” (Jan 18, 37). Dlatego też napis: „Jezus, Król żydowski” był policzkiem dla żydowskich oskarżycieli. Namiestnik chciał przez to stwierdzić wobec wszystkich, że żydzi wydali na śmierć swego Pana  Boga, Króla Mesjasza, że się Go przedtem uroczyście wyrzekli i opowiedzieli się po stronie politycznej władzy cesarza. Żydzi bardzo dotkliwie odczuli ten policzek. Dlatego wysłali do Piłata delegację z żądaniem: „Nie pisz: Król żydowski, ale że On Sam mówił: Jestem Królem żydowskim” (Jan 19, 21). Rzymianin jednak, mszcząc się za wymuszenie na nim wyroku śmierci, odpowiada im szorstko: „Com napisał, napisałem” (Jan 19, 22). Tak więc napis na Krzyżu po wieczne czasy stwierdza przed całym światem straszliwą winę żydów: są Bogobójcami (zob. Dz. Ap. 3, 15). I więcej jeszcze: Przedstawiciel władzy rzymskiej urzędowo, choć nieświadomie, ogłasza Pana Jezusa Bogiem, Mesjaszem i Królem i tę właśnie Boską Godność Mesjańsko-królewską uznaje za jedyny powód Jego Śmierci. Napis na Krzyżu jest dokumentem koronacji Chrystusa Pana, ogłoszonym przez Rzymian, panujących nad całym światem, w trzech językach najbardziej rozpowszechnionych.

— Zastosowanie. Co za przedziwne Zrządzenie Boże, przeciwstawiające się ludzkiej złości! Niech sobie dzisiejszy świat odrzuca i szkaluje Boskie królowanie Chrystusa Pana, Królestwo Jego Wcielone w Kościele Świętym. Na wieczne czasy trwają Słowa, które On wypowiedział: ,,Ja jestem Królem”. Jakże radosna i pokrzepiająca jest ta ufność w ostateczne zwycięstwo dla nas, którzyśmy uwierzyli w Boskiego Króla i przystąpili do grona Jego najbliższych. 

— Postanowienie. Umiłowanie krzyża w Służbie Ukrzyżowanego Chrystusa-Króla.

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

2. Tron królewski.

 

Dokument koronacyjny umieszczono na krzyżu, tuż nad Głową Ukrzyżowanego. Drzewo hańby stało się przez to tronem królewskim, podniesienie na krzyż — intronizacją. Niebawem Król objawi z Krzyża Swą Moc królewską: ułaskawi przestępcę wiszącego obok, nawróci oficera rzymskiego u stóp Krzyża. Wstrząsające zjawiska przyrody, jakie wystąpiły przed Jego Śmiercią i tuż po niej, są wyrazem czci całej przyrody dla jej Pana. Już na Krzyżu więc rozpoczyna się Chwała Królewska. Z Krzyża podbija pod swą władzę świat cały. Zbawiciel Sam to zapowiedział: „A ja, gdy nad ziemię podwyższony będę, wszystko do siebie pociągnę” (Jan 12, 32). Na Golgocie zabrzmiał po raz pierwszy hymn, który już nie zamilknie w Kościele: Vexilia Regis prodeunt; „Sztandary Króla się wznoszą”.

— Zastosowanie. Nie zapominajmy nigdy: Życie Chrześcijanina jest służbą Królowi. „Znak Krzyża królami czyni wszystkich, którzy odrodzili się w Chrystusie Panu”, pisze Papież Leon Wielki (Serm. 4, 1). Wcześniej zaś, pierwszy Papież, Książę Apostołów, powiedział: „Wy jednak jesteście królewskim kapłaństwem” (1 Piotr 2, 9). Życie kapłańskie i zakonne jest tym bardziej królewską służbą. Św. Franciszek chciał być tylko Rycerzem Pana Chrystusowym, „heroldem Wielkiego Króla”. Już Apostoł Narodów wyraził to w słowach: „Oręż bojowania naszego nie jest cielesny, ale jest Potęgą Bożą dla zburzenia miejsc warownych. Burzymy też nią zamysły i wszelką wyniosłość przeciwstawiającą się Wiedzy Bożej, a w niewolę posłuszeństwa Pana Chrystusowego podbijamy wszelki umysł” (2 Kor. 10, 4-5).

Jakże wzniosłe uczucia budzi w nas ta myśl! Niechże nas pobudzi do wspaniałomyślności w wypełnianiu naszych obowiązków. Jesteśmy w Służbie wielkiego Króla. Należy Mu się całkowite Panowanie. Jest to Panowanie Przedwieczne i trwające na wieki (zob. Łuk. 1, 33). Opiera się wszelkim wrogim mocom (zob. Flp 2, 9-11). Pan nasz wynagradza po królewsku tych, którzy Mu służą (zob. Łuk. 22, 29-30).

Nie zapominajmy jednak, że jesteśmy w Służbie Króla Ukrzyżowanego. Na Krzyżu, Cierpieniem założył On Swoje Królestwo. Na Krzyżu również, cierpiąc i umierając w nas, Swoich Członkach, będzie je dalej rozszerzał. O tyle królujemy z Chrystusem Panem, o ile bierzemy udział w Jego Krzyżu, o ile możemy powiedzieć wraz z Św. Pawłem Apostołem: „Z Chrystusem jestem przybity do krzyża” (Gal. 2, 19). Tylko ukrzyżowany kapłan zdobywa zaufanie dusz. „Nie można trwale zaufać nikomu, kto nie nosi stygmatów na swych dłoniach i stopach i rany w sercu” (Baur). 

— Postanowienie. Umiłowanie krzyża w Służbie Ukrzyżowanego Chrystusa-Króla.

 

 

Modlitwa.

Zbawicielu, wywyższony na Krzyżu! Klękam w duchu u stóp Twego Krzyża i przez odnowienie moich świętych ślubów oddaję Ci cześć jako mojemu Boskiemu Królowi. Chcę pracować i cierpieć, żyć i umierać dla Ciebie i Twego Królestwa. Daj mi wspaniałomyślną miłość w Twej Służbie, zwłaszcza umiłowanie krzyża. Niech udział w Twoich Cierpieniach będzie dla mnie zadatkiem tym pewniejszego udziału kiedyś w Twej Chwale (Rzym. 8, 17). Amen.

 

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. uczczenia Św. Józefa w miesiącu marcu ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo marcowe ku czci Św. Józefa, Oblubieńca NMP – dzień 20.
  2. poznania Nauki katolickie o Wielkim Poście.
  3. uczczenia Tajemnicy Odkupienia w Wielkim Poście: Nabożeństwo na okres Wielkiego Postu.
  4. uczczenia Męki Pańskiej: Nabożeństwo do Męki Pańskiej.
  5. lektury czytania wielkopostnego: Czytania wielkopostne o Matce Boskiej Bolesnej — dzień 36

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024