Oblicze

 

 

 

 

Źródło: Miesiąc Najświętszego Oblicza Pańskiego wydanej w Warszawie w 1899r.

 

 

 

Kilka słów o nabożeństwie do Przenajświętszego Oblicza Zbawiciela.

Sam na sam z Panem Jezusem, czyli Pokarm Anielski dla dusz pragnących Miłości Bożej 1917

Kwiat Eucharystyczny 1936

„Twarzy mojej nie odwróciłem od tających i plujących na mnie” — (Ks. Iz. 50, 6)

Pan Jezus, nasz najukochańszy Mistrz Boski, Sam raczył objawić nam nabożeństwo do Swego Najświętszego Oblicza — a przez nie jakoby otworzył nam nowe źródło Łask Bożych, obiecując, że ci, którzy czcić będą Jego Najświętsze Oblicze w duchu zadośćuczynienia, dopełnią tego, co uczyniła Święta Weronika.

Zależnie od tego, z jaką gorliwością czcić będą Jego Najświętsze Oblicze, oszpecone przez bluźnierców, będzie czuwał nad ich obliczem, oszpeconym przez grzechy. «Oblicze Moje jest jakby Pieczęcią Bóstwa, która ma Moc przywracać duszom Podobieństwo Boże».

Obietnice Pana Jezusa dane czcicielom Jego Najświętszego Oblicza

Dla zachęcenia nas do tego pobożnego ćwiczenia, które wielce jest miłym Panu Jezusowi i całemu Niebu, udarował wszystkich czcicieli Swego Najświętszego Oblicza wielkimi obietnicami, które to z różnych miejsc wyjęte, razem są umieszczone.

Czytaj więcej

  1. Osoby, mające nabożeństwo do Świętego Oblicza, otrzymują na ziemi wewnętrzne i stałe światło, a w niebie szczególniejszą światłością jaśnieć będą.
  2. Osoby, które wpatrywać się będą w Rany Mego Oblicza na ziemi, wpatrywać się też będą w Niebie, jaśniejące Chwałą.
  3. Będę ich bronił od nieprzyjaciół.
  4. Będę ich bronił od wszelkich nieszczęść i złych przygód.
  5. Ci, którzy będą ofiarować Moje św. Oblicze Ojcu Mojemu, wyproszą przez to nawrócenie wielu grzeszników.
  6. Przez to ofiarowanie nic im nie będzie odmówione.
  7. Przez to Święte Oblicze będą działać cuda
  8. Zapewnię im wytrwanie do końca.
  9. Żaden z nich nie będzie odłączony ode Mnie.
  10. Ci, którzy w jakikolwiek sposób bronić będą na ziemi sprawy Mojej na zadośćuczynienie, Ja także będę ich bronił przed Moim Ojcem w niebie i dam im królestwo Moje.
  11. Tak samo, jak w jakim królestwie za monetę, na której znajduje się wyobrażenie panującego, można dostać wszystko, czego się żąda, tak za drogocenne wyobrażenie Przenajświętszego Oblicza, otrzyma się w Królestwie Niebieskim wszystko, czego się zapragnie.
  12. Pan nasz powiada siostra od Św. Piotra, obiecał mi wyrazić w duszy tych, którzy czcić będą Jego Przenajświętsze Oblicze, rysy Boskiego z Nim podobieństwa (21 stycznia 1847r.).

 

Obietnica uczyniona Św. Gertrudzie

Sam na sam z Panem Jezusem, czyli Pokarm Anielski dla dusz pragnących Miłości Bożej 1917

Przytaczamy jedno zdarzenia z życia tej Świętej. W uczuciu żalu za swoje winy, chciała ona iść dnia pewnego uczcić cudowny Obraz Oblicza Pańskiego, jak to jest zwyczajem w Rzymie. Wyobrażała sobie Oblicze Pana  naszego zmienione wskutek jej grzechów i rzuciła się do Nóg Jego błagając o przebaczenie. Naówczas Zbawiciel, podniósłszy rękę, pobłogosławił ją i rzekł: „Przez wnętrzności Miłosierdzia Mojego odpuszczam ci wszystkie grzechy, a chcąc, żebyś zupełnie uczuła poprawę, wskazuję ci, żebyś na zadośćuczynienie za te grzechy przez cały rok codziennie spełniła jaki dobry uczynek, na pamiątkę odpustu, jakiego ci udzielam”. I wówczas uczynił jej taką obietnicę: „Wszyscy, którzy, chcąc Mi okazać miłość swoją, pamiętać będą często o wyobrażeniu, przedstawiającym Moje Boskie Oblicze, uczują w sobie przez odbicie Mego Człowieczeństwa, żywy odblask Mojej Twarzy, która w nich będzie wyryta i jaśnieć będą świetniej od wielu innych w życiu wiekuistym!”

O jak droga obietnica! Czyż ona nie powinna ożywić naszej pobożności do Cudownego Oblicza Boskiego Zbawiciela? A jeżeli nie możemy iść do Rzymu, postarajmy się przynajmniej mieć ten obraz Jego w domach swoich.

 

 

O nabożeństwie miesięcznym

Źródło: Zbior wybornego y gruntownego nabozenstwa na codzienne, tygodniowe, miesięczne, w dni swięte i roczne 1819

Nauka.

Chociaż nie zdaje się być osobliwszym i różnym od codziennego, tygodniowego, i rocznego, jakoż nie znajduje się w innych do Nabożeństwa książkach, przestrzec jednak potrzeba Wiernych Chrystusowych.

Czytaj więcej

Najpierw, że niektórzy z nich zostają w rozmaitych Bractwach, którym oprócz innych w roku dni, na jedną w w każdym miejscu Niedzielę nadane są Odpusty to zawsze pod obowiązkiem jakiego nabożeństwa. Po wtóre: Wszyscy, którzykolwiek nabożnie co dzień trzy razy odmawiają Anioł Pański, i którzy codziennie przez pół lub ćwierć godziny odprawiają medytację, to jest modlitwę wewnętrzną, tak ci jako i pierwsi wiernie się każdego dnia w tych pobożnych uczynkach zachowując przez cały miesiąc, w każdym całego roku dostąpić mogą zupełnego Odpustu w te dni Miesięczne, które sami  sobie obiorą, a w nie spowiadać się i komunikować, i modlić się będą. Przysposobienia do Spowiedzi opisane są niżej w Nabożeństwie do Świętych Sakramentów, w Nabożeństwie także tyczącym się Odpustów, wyrażone tj. wzglądem nich uwiadomienia i modlitwy.

Co się zaś tyczy Medytacji, czyli modlitwy wewnętrznej, ta choćby tak wielkimi, (jako się wyżej nadmieniło) Odpustami zalecona nie była, sama jednakże przez się od modlitwy ustnej daleko jest zacniejsza i pożyteczniejsza; gdyż kiedy się modlimy ustnie mówimy tylko do Pana Boga; ale gdy się modlimy wewnętrznie, tj., gdy rozmyślamy co nabożnego, wtenczas Sam Pan Bóg mówi do nas, ponieważ więc tyle jest na świecie ludzi chcących nawet pobożniejsze prowadzić życie, którzy wiele różnych i długich modlitw ustnych codziennie odmawiają, a o modlitwie wewnętrznej albo nie wiedzą, albo nie dbają, albo co rozmyślać nie mają, przetoż kładzie się tu dla wszystkich wielce gruntowne i wyborne Uwagi na każdy dzień Miesiąca. Które przeczytawszy codziennie po jednej rozważając, trzeba je znowu na drugi, i na każdy poczynający się Miesiąc z początku zaczynać. Przez całe życie odprawiając je, znajdzie się zawsze w nich co nowego do używania i ku zbudowaniu.

 

Uwaga o odpustach.

Źródło: Głos duszy 1881;

Odpusty. Podręcznik dla duchowieństwa i wiernych opr. X. Augustyn Arndt 1890r. 

Benedykt XIV, sławny i uczony papież, polecał Brewem d. 16 grudnia 1746r., bardzo gorąco rozmyślanie, i bardzo słusznie, mało bowiem jest ćwiczeń pobożnych, z których by Chrześcijanie mogli czerpać skuteczniejsze środki do zapewnienia sobie wytrwania i postępu w cnotach. „Dajcie mi kogoś, który co dzień choć kwadrans poświęca rozmyślaniu powiedziała św. Teresa, a ja mu obiecuję niebo“.

Czytaj więcej

Odpusty: 1) Zupełny raz na miesiąc w dzień dowolnie obrany, jeśli kto przez miesiąc co dzień rozmyśla przez pół godziny lub przynajmniej przez kwadrans. Warunki: Spowiedź, Komunia Święta i modlitwa pobożna na zwyczajne intencje.

2) 7 lat i 7 kwadr. za każdy raz, gdy kto w kościele lub gdzieindziej, publicznie lub prywatnie, naucza innych o sposobie rozmyślania, albo gdy kto tej nauki słucha. Warunek: Spowiedź, Komunia św. za każdym razem.

3) Odpust zupełny raz na miesiąc w dniu dowolnie obranym, gdy kto pilnie naucza, albo się dał pouczyć. Warunki: Spowiedź, ilekroć z sercem skruszonym przyjmą Komunię Świętą i modlitwa na zwyczajne intencje. (Benedykt XIV. Brew. dn. 16 grudnia 1746r.)

Wszystkie te odpusty można ofiarować za dusze wiernych zmarłych.

 

 

WEZWANIE DO DUCHA ŚWIĘTEGO.

V. Racz przyjść Duchu Święty i napełnić serca wiernych Twoich.

R. A ogień Miłości Twojej racz w nich zapalić.

V. Ześlij Ducha Twego, a będą stworzone.

R. A cała ziemia będzie odnowiona.

V. Módlmy się: Boże! Światłem Ducha Świętego serca wiernych nauczający, daj nam w Tymże Duchu poznawać co jest dobrem, i zawsze obfitować w pociechy Jego. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje, Bóg w Trójcy Świętej Jedyny na wieki wieków.

R. Amen.

 

 

DZIEŃ 3.

 

 

 

 

ROZWAŻANIE. OBLICZE BOSKIE I ADAM.

 

Chryste, usłysz nas!

 

Uwielbiam Cię, o Najwyższy Boski Majestacie, gdy rzucając okiem na wszystkie swe stworzenia, które wzbudziłeś z nicości, mówisz iż wszystkie są dobre. „Vidit Deus quod esset bonum“ (Gen. 1, 26). Lecz osobliwie wielbię Cię, Panie, gdy z nędznego mułu ziemi, tworzysz arcydzieło Dobroci Swojej; stwarzając człowieka i wyrażając na duszy jego podobieństwo Twego Oblicza.

 

 I. Obraz Boży wyrażony w Adamie. 

 

Jednego słowa dość było Bogu do stworzenia; dorzucenia w przestrzeń tych niezliczonych światów, których wielkość, liczbę, piękność i porządek podziwiamy. Lecz oto zda się iż Pan się skupia; namyśla, zastanawia, przygotowuje do większego dzieła. Cała Trójca święta naradza się: „Uczyńmy człowieka na obraz i podobieństwo nasze”. Bierze Bóg garstkę gliny; czyni z niej ciało człowieka, i w to ciało Rękami Swymi uczynione, tchnieniem Swym Boskim wlewa duszę nieśmiertelną, która jest jakby iskierką Bóstwa.

Bóg jest w Istocie Swojej Duchem i Miłością. Nakreślił obraz swój w Adamie, którego oblicze miało być zwierciadłem Jego serca. Bóg jest samą dobrocią, miłością, sprawiedliwością, twarz moja powinna wiernie wyrażać na sobie te cnoty, te uczucia i usposobienia, dla podobieństwa z Bogiem. „Jesteście ludem; wybranym,. narodem świętym, królewskim kapłaństwem, mówił Apostoł Piotr Święty do wiernych, chcąc okazać światu moc Tego, Który nas wyrwał i wezwał z ciemności do światłości. Vos autem genus electum, regale sacerdotum, gens saneta, populus acquisitionis ut virtutes annutietis ejus, gui de tenebris nos vocavit in admirabile lumen suum (1 Petr. 1, 9).   

Pamiętajmy o początku o pochodzeniu i o przeznaczeniu naszym. Godności pociągają za sobą obowiązki — mówili starzy ojcowie nasi — i zwykli nadto powtarzać: Potius mori — quam fedari! „Raczej umrzeć niż się zhańbić”.

Usiłujmy stawać się podobnymi do Boga, o ile stworzenie może być podobnym do Stwórcy — przez czystość duszy.

 

II. Potrzeba odnawiać obraz i podobieństwo Boskie w swej duszy.

 

Rozumiem, o Boże mój — powinienem wszelkimi sposobami starać się uwydatniać podobieństwo Boże na duszy mojej wyryte. Prawdziwe życie na tym zależy, aby Cię znać o Boże! Główną pracą moją będzie: odnawiać w duszy mej ten obraz, grzechami mymi zatarty i zeszpecony. Wszystkich władz duszy mej użyję — na coraz doskonalsze poznawanie Ciebie. Umysłu — na badanie Twych Boskich Przymiotów; wyobraźni — na przedstawianie sobie Twej Wielkości; pamięci — na przypominanie sobie Twych Łask i Dobrodziejstw. Serca użyję na miłowanie Ciebie! Świętą iskrą, którą zatliłeś w sercu moim, jest Łaska Twoja. Gaszę ją każdym popełnionym grzechem, lecz Ty ją rozniecasz na nowo tchnieniem Boskiego Twego Miłosierdzia. Iskra ta w jasny płomień przemieniona powinna oświecić, rozgrzać, rozpalić duszę moją, uczynić ją ogniskiem miłości, dążącym do zjednoczenia się ze Źródłem wszelkiej Miłości i Doskonałości, z Tobą, o Boże! Któryś Samą Miłością Przedwieczną i Nieskończoną!

O Boskie Oblicze, wyryj się na mojej duszy! Prowadź ją z jasności w jasność, aby o ile zdolne tego stworzenie, stawała się coraz podobniejsza do Ciebie!

 

 

STRESZCZENIE.

In lumine videbimus lumen! — W Bogu ujrzymy światłość niestworzoną! (Ps. XXXV).

 

 

PRZYKŁAD. CHUSTA ŚWIĘTEJ WERONIKI W BAZYLICE WATYKAŃSKIEJ.

Święta Weronika złożyła w ręce Klemensa I-go, czwartego z następców Św. Piotra, drogocenny klejnot, który otrzymała z rąk Samego Pana Jezusa. W przeciągu trzech wieków, gdy łódką kościoła miotały tak silnie bałwany prześladowania, papieże przechowywali tę drogą relikwię w głębi katakumb. Lecz skoro Chrystus wzbudził dla swej Oblubienicy erę nową, gdy nastał pokój i swoboda dla wyznawców prawdziwej wiary, wydobyto wtedy tę Świętą Relikwię i wystawiono ku uczczeniu. Konstantyn, zostawszy Chrześcijaninem kazał zbudować kościół u stóp pagórka Watykańskiego w miejscu gdzie Św. Piotr był pochowany. W tej to bazylice, z postępem wieków powiększonej i ozdobionej, znajduje Chusta Św. Weroniki z Najświętszym Obliczem Zbawiciela.

Przenoszona chwilowo do innych kościołów, w czasie wojen i buntów, dla większego bezpieczeństwa jako to do kościołów murem opasanych, Rotundy, Świętej Marii od Męczenników, Ducha Świętego, Św. Anioła, zawsze ją potem zwracano Bazylice Watykańskiej. Dziś umieszczona jest w kaplicy zrobionej w jednym z ogromnych słupów na których wspiera się kopuła Bazyliki Św. Piotra. Ceremonia przeniesienia do wspomnianej kaplicy odbyła się 23 grudnia 1625 r. za pontyfikatu Urbana VIII-go.

Wielu znakomitych królów i książąt odbywało pobożne pielgrzymki dla uczczenia tej świętej relikwii, w Rzymie u stóp jej składali berła i korony swoje, przybierali się w komże i rokiety i w kornej, klęczącej postawie, cześć oddawali tej cudownej Chuście, przesiąklej krwią i potem Zbawiciela. Ludy zbiegały się tłumnie na wystawienia tej świętej relikwii, które się odbywały kilka razy do roku. W pierwszy dzień Wielkanocy, po uroczystym nabożeństwie, celebrujący kapłan lub biskup błogosławi wiernych Chustą Św. Weroniki i niejednokrotnie Bóg stwierdził cudami moc i świętość tej relikwii, co się niemało przyczyniło do pomnożenia i ustalenia pobożności wiernych do Najświętszego Oblicza Pańskiego.

 

 

WEZWANIE.

O cudowne Oblicze Zbawiciela czczone w Rzymie pobożnością pielgrzymów i wiernych, pociągnij do tej czci i nasze serca, abyśmy przed Świętym Obrazem na twarz padając, bili się w piersi i łzy żalu za grzechy nasze wylewali, powtarzając w serdecznej skrusze: «Okaż nam, Panie, Oblicze Swoje, a będziemy zbawieni!»

 

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

Oblicze Pana Jezusa

 

 

UCZCZENIE PRZENAJŚWIĘTSZEGO OBLICZA PANA JEZUSA.

 

 

Litania do Świętego Oblicza Pańskiego.

Wiadomość o Szkaplerzu Męki Pańskiej 1869

Róża duchowna czyli zbiór nabożeństwa 1877

Nawiedzania Najświętszego Sakramentu i Niepokalanie NMP 1857

Panie zmiłuj się nad nami. Jezu zmiłuj się nad nami. Panie zmiłuj się nad nami.

Jezu Chryste usłysz nas. Jezu Chryste wysłuchaj nas.

Święta Maryo, Matko Boska, módl się za nami.

O Oblicze czcigodne, zwierciadło Boskich doskonałości, zmiłuj się nad nami.

O Oblicze czcigodne, rozkoszo Maryi i Józefa,

O Oblicze czcigodne, któreś w Betlejem napawało radością Aniołów, pasterzy i Mędrców,

O Oblicze czcigodne, któreś napełniło pociechą serce święte starca Symeona i Anny prorokini,

O Oblicze czcigodne, oblane łzami w świętym dzieciństwie,

O Oblicze czcigodne, uwielbienie mędrców gdyś przemawiało w świątyni,

O Oblicze czcigodne, wzrastające codziennie wdziękiem i mądrością,

O Oblicze czcigodne, wychudłe na pustyni skutkiem postu i chłodu nocnego,

O Oblicze czcigodne, ogorzałe skwarem słońca i oblane potem znużenia,

O Oblicze czcigodne, którego uprzejmość i skromność wabiła do siebie sprawiedliwych i grzeszników,

O Oblicze czcigodne, uwielbienia godne, pomieszane i łzami skropione nad grobem Łazarza,

O Oblicze czcigodne, świetne jak słońce jaśniejące Chwałą na górze Tabor,

O Oblicze czcigodne, napełnione smutkiem na widok Jerozolimy i płaczące nad tym miastem niewdzięcznym,

O Oblicze czcigodne, schylone do ziemi w Ogrójcu dźwigając ohydę grzechów ludzkich,

O Oblicze czcigodne, oblane potem krwawym na myśl sprawiedliwej kary zbrodniom naszym przynależnej,

O Oblicze czcigodne, ucałowane przez Judasza zdrajcę,

O Oblicze czcigodne, którego majestatyczność i świętość obaliła żołnierzy trwogą przerażonych,

O Oblicze czcigodne, policzkowane przez niegodziwego służalca, okryte hańbą i sprofanowane rękoma świętokradzkimi,

O Oblicze czcigodne, skalane plwocinami i razami poszarpane,

O Oblicze czcigodne, którego święte spojrzenie zraniło serce Piotra Świętego ciosem boleści i miłości,

O Oblicze czcigodne, poniżone i zelżone w sądach Jerozolimskich,

O Oblicze czcigodne, pełne słodyczy i spokoju słysząc wyrok Piłata,

O Oblicze czcigodne, potem i krwią oblane pod ciężarem krzyża,

O Oblicze czcigodne, otarte ręką pobożnej niewiasty, na drodze do Kalwarii wiodącej,

O Oblicze czcigodne, dane światu na narzędzie najsromotniejszej męki,

O Oblicze czcigodne, zasmucone rychłym zbliżaniem się śmierci,

O Oblicze czcigodne, obmyte i namaszczone Ręką Najświętszej Maryi Panny i Świętych Niewiast,

O Oblicze czcigodne, owinięte prześcieradłem i w grobie złożone,

O Oblicze czcigodne, jaśniejące Chwałą i Pięknością w dzień Zmartwychwstania,

O Oblicze czcigodne, promieniejące blaskiem w dzień Wniebowstąpienia,

O Oblicze czcigodne, prawdziwie obecne w Eucharystii,

O Oblicze czcigodne, które z końcem świata okażesz się pełne mocy i majestatu

O Oblicze czcigodne, przed którym drżeć będą bezbożni,

O Oblicze czcigodne, które napełni radością sprawiedliwych,

O Oblicze czcigodne, które będzie na wieki rozkoszą świętych,

O Oblicze czcigodne, teraz schronienie i nadziejo grzesznych nawróconych,

Baranku Boży, Który gładzisz grzechy świata, Przepuść nam, Panie!

Baranku Boży, Który gładzisz grzechy świata, Wysłuchaj nas, Panie!

Baranku Boży, Który gładzisz grzechy świata, Zmiłuj się nad nami!

Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!

Kyrie elejson! Chryste elejson! Kyrie elejson!

Ojcze nasz… Zdrowaś Marya… Chwała Ojcu…

℣. O Panno Niepokalana, Matko Boleści.

℟. Wraź głęboko w serca nasze Mękę Ukrzyżowanego Jezusa.

℣. Módlmy się: Witam Cię, uwielbiam i kocham Oblicze czcigodne! okryte nowymi obelgami bluźnierców i bezbożnych…. Ofiaruję Ci w Sercu Niepokalanym Panny Maryi żal Aniołów, Świętych i wszystkich pokutujących grzeszników. O Boże! błagam Cię pokornie, dla Chwały Imienia Twego, przywróć mi jak i wszystkim uwielbiającym Przenajświętsze Oblicze Twoje, Obraz Twój, wyciśnięty w duszy mojej przez Chrzest Święty, a oszpeconej mnogimi grzechami!

℟. Amen.

 

 

Jeżeli czas pozwala, zachęcamy do podjęcia odmówienia wybranych wedle swojej pobożności dodatkowych modlitw ku uczczeniu Przenajświętszego Oblicza Pana Jezusa. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024