Najświętsze Dzieciątko Jezus

MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS

 

 

Źródło: Dusza przy żłóbku Chrystusowym 1900

 

 

Przeciąg czasu — od Narodzenia Pańskiego aż do Święta Oczyszczenia Matki Bożej — może być uważany jako czterdziestodniowy miesiąc Najświętszego Dzieciątka Jezus. Wszystkie dusze gorące w Miłości Bożej, a szczególnie pobożne dziatki obchodzić by mogły ten miesiąc święty na uczczenie Narodzenia Pańskiego. Stąd niezmierne korzyści dla duszy wypłyną. – Dzieciątko Jezus w żłóbku położone tak silnie pociąga ku Sobie serca nasze; taki łatwy do niego przystęp; takie słodkie z Nim pieszczoty; tak mało od nas wymaga to Dziecię Najświętsze, a tylu Łaskami nas napełnia. – O! jak szczęśliwe są dusze, które w szkole żłóbka Chrystusowego przebywają! – rosną one nieustannie, pomnażają się ciągle w mądrości i w Łasce, a tak w krótkim czasie wstępują na sam szczyt doskonałości. A jako naśladowały Dziecię Jezus w żłóbeczku — tak potem naśladując ukrzyżowanego Jezusa na Kalwarii – z Nim razem w Niebo wstąpią.

Ćwiczenie pobożne miesiąc Dzieciątka Jezus.

  1. W każdym dniu wszystkie czynności swoje wypełniać jak najdokładniej i wszystkie przykrości łączyć z tym, co uczynił i co ucierpiał Pan Jezus w latach Dziecięctwa Swojego. Z rana wzbudź w sobie tę intencję i często ją w ciągu dnia ponawiaj, mówiąc z Świętym Ignacym: „Wszystko na większą Chwałę Bożą”.
  2. Ołtarze Pańskie uważać za nowy żłóbek, gdzie istotnie i prawdziwie spoczywa Dzieciątko Jezus w Najświętszym Sakramencie Utajone. Dlatego z największym uszanowaniem, pobożnością i miłością zachowywać się w tych miejscach świętych.
  3. Szczególnym sposobem naśladować Posłuszeństwo Dzieciątka Jezus, i z jak największą pilnością i ochotą wypełniać rozkazy starszych; poddawać się chętnie woli nawet równych albo młodszych od siebie, jeśli to można uczynić bez narażania sumienia swego i bez szkody dla drugich. Posłuszeństwo było najulubieńszą Dzieciątka Jezus cnotą. O nim tylko Ewangelia wspomina, a o innych cnotach Jego zamilcza, bo wszystkie zawierają się w Jego posłuszeństwie. Codziennie więc składajmy Dzieciątku Jezus na ofiarę jakieś umartwienie własnej woli.
  4. Zawsze zachowywać skromność anielską, bo dusza – przyozdobiona tą cnotą – jest rozkoszą Serca Jezusowego.
  5. Ćwiczyć się w pokorze Dzieciątka Jezus; w zamiłowaniu pracy, bo to Boskie Dziecię w pracy było od młodości Swojej; obudzać w sobie gorliwość świętą o zbawienie bliźnich i modlić się za nawrócenie grzeszników.
  6. Codziennie, chociaż krótką chwilkę, poświęć rozmyślaniu przy żłóbku Chrystusowym, odmawiając Litanię albo Koronkę, lub jakąś inną modlitwę na cześć Dzieciątka Jezus.
  7. Biedne dziatki i sieroty polecać opiece Najświętszej Maryi Panny i o ile możność pozwala, okazywać miłosierdzie biednym dziatkom.

Westchnienie do Najświętszego Dzieciątka Jezus

O Dziecię Najświętsze! Tobie oddaję duszę, serce i ciało moje. Tobie się cały(a) ze wszystkim poświęcam. Pomnij, o Jezu! żem Twój (Twoja)! Strzeż mnie jako Twej własności, i spraw, abym Twój (Twoja) był(a) na wieki. Amen.

 

 

Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus

 

 

 

Rozważanie IV. Sakrament Betlejemu. Cz. 3

 

 

Źródło: O. D. Jeret, dominikanin – Dziecięctwo duchowe 1935r.

 

 

Oprócz wszystkich Doskonałości Bożych, które jako Dziecię ukrywa w Swej Osobie, Chrystus Pan posiada także wszystkie cnoty ludzkie, zwłaszcza zaś te, które przyszedł objawić światu, a które nigdzie tak wspaniale nie kwitły, jak w Kościele Bożym: pokorę naprzód, ową słodką cnotę, którą Bóg bardzo umiłował, a której jednak nie mógł posiadać w Swej Nieskończonej Boskiej Naturze. Bóg przybrał naturę ludzką, by osobiście mógł stać się pokornym, ,,nie zadawalając się tym, by widzieć poza Sobą i przed Sobą stworzenia upokorzone, podobnie jak książę, który do tego stopnia umiłowałby jakiś kwiat, że nie tylko patrzałby nań ustawicznie w ogrodzie swym, ale nosiłby kwiat ten przy sobie, zawieszając go na szyi, by móc dowoli raczyć się jego wonią” (*).

Mały fiołek pokory nie jest jedyny. Dzieciątko Jezus posiada w sobie całą wiązankę kwiatów duchownych: wszystkie mianowicie cnoty, których zespół tworzy to, co zwykło się zwać duchem dziecięctwa, albo dziecięctwem chrześcijańskim. Ks. Biskup Gay w następujący sposób opisuje tę wiązankę: ,,Dziecięctwo duchowe, jest to czystość, prostota, prawdziwa pokora, zupełny brak ambicji i podstępu, szczerość, otwartość i dobrowolna nieznajomość świata, która sprzyja w nas umiejętności bożej. Jest to pokój i równowaga duszy, naiwność jej uczuć i ujmujący, niewinny wdzięk jej obcowania z otoczeniem. Jest to łatwość wierzenia, uległość szybka, całkowita i radosna. Jest to dobroć, grzeczność, niezmienna łagodność i owe chętne zdanie się na Boga, co dozwala duszy żyć z dnia na dzień, pod okiem słodkiej Opatrzności, w zupełnej zgodzie na wszystko, co Opatrzność boska zrządzi, ułoży albo dopuści. Jest to poza tym święta swoboda duszy, jako wynik uczucia synowskiego względem Boga, skoro nieustannie doznaje macierzyńskiej jego troskliwości i świadomą jest, że zawsze u niego przebywa. Dziecięctwo chrześcijańskie jest prawdziwym Odkupieniem wewnętrznym, Boskim oswobodzeniem serca, umysłu; odzyskaniem niejako pierwotnej sprawiedliwości. Ono zachowuje duszy własne źródło życia, utrwalając tym sposobem jej młodość, zapewniając pełną, niespożytą jej siłę” (**).

 

 

———————————————————————

Przypisy do powyższego rozważania:

(*) Blanlo, L’enfance chrétienne, str. 30.

(**) Gay, Elévations sur la vie et la doctrine de N.-S. J,-C, XIX.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024