Najświętsze Dzieciątko Jezus

 

 

Źródło: Dusza przy żłóbku Chrystusowym 1900

 

 

Przeciąg czasu — od Narodzenia Pańskiego aż do Święta Oczyszczenia Matki Bożej — może być uważany jako czterdziestodniowy miesiąc Najświętszego Dzieciątka Jezus. Wszystkie dusze gorące w Miłości Bożej, a szczególnie pobożne dziatki obchodzić by mogły ten miesiąc święty na uczczenie Narodzenia Pańskiego. Stąd niezmierne korzyści dla duszy wypłyną. – Dzieciątko Jezus w żłóbku położone tak silnie pociąga ku Sobie serca nasze; taki łatwy do niego przystęp; takie słodkie z Nim pieszczoty; tak mało od nas wymaga to Dziecię Najświętsze, a tylu Łaskami nas napełnia. – O! jak szczęśliwe są dusze, które w szkole żłóbka Chrystusowego przebywają! – rosną one nieustannie, pomnażają się ciągle w mądrości i w Łasce, a tak w krótkim czasie wstępują na sam szczyt doskonałości. A jako naśladowały Dziecię Jezus w żłóbeczku — tak potem naśladując ukrzyżowanego Jezusa na Kalwarii – z Nim razem w Niebo wstąpią.

Ćwiczenie pobożne miesiąc Dzieciątka Jezus.

  1. W każdym dniu wszystkie czynności swoje wypełniać jak najdokładniej i wszystkie przykrości łączyć z tym, co uczynił i co ucierpiał Pan Jezus w latach Dziecięctwa Swojego. Z rana wzbudź w sobie tę intencję i często ją w ciągu dnia ponawiaj, mówiąc z Świętym Ignacym: „Wszystko na większą Chwałę Bożą”.
  2. Ołtarze Pańskie uważać za nowy żłóbek, gdzie istotnie i prawdziwie spoczywa Dzieciątko Jezus w Najświętszym Sakramencie Utajone. Dlatego z największym uszanowaniem, pobożnością i miłością zachowywać się w tych miejscach świętych.
  3. Szczególnym sposobem naśladować Posłuszeństwo Dzieciątka Jezus, i z jak największą pilnością i ochotą wypełniać rozkazy starszych; poddawać się chętnie woli nawet równych albo młodszych od siebie, jeśli to można uczynić bez narażania sumienia swego i bez szkody dla drugich. Posłuszeństwo było najulubieńszą Dzieciątka Jezus cnotą. O nim tylko Ewangelia wspomina, a o innych cnotach Jego zamilcza, bo wszystkie zawierają się w Jego posłuszeństwie. Codziennie więc składajmy Dzieciątku Jezus na ofiarę jakieś umartwienie własnej woli.
  4. Zawsze zachowywać skromność anielską, bo dusza – przyozdobiona tą cnotą – jest rozkoszą Serca Jezusowego.
  5. Ćwiczyć się w pokorze Dzieciątka Jezus; w zamiłowaniu pracy, bo to Boskie Dziecię w pracy było od młodości Swojej; obudzać w sobie gorliwość świętą o zbawienie bliźnich i modlić się za nawrócenie grzeszników.
  6. Codziennie, chociaż krótką chwilkę, poświęć rozmyślaniu przy żłóbku Chrystusowym, odmawiając Litanię albo Koronkę, lub jakąś inną modlitwę na cześć Dzieciątka Jezus.
  7. Biedne dziatki i sieroty polecać opiece Najświętszej Maryi Panny i o ile możność pozwala, okazywać miłosierdzie biednym dziatkom.

Westchnienie do Najświętszego Dzieciątka Jezus

O Dziecię Najświętsze! Tobie oddaję duszę, serce i ciało moje. Tobie się cały(a) ze wszystkim poświęcam. Pomnij, o Jezu! żem Twój (Twoja)! Strzeż mnie jako Twej własności, i spraw, abym Twój (Twoja) był(a) na wieki. Amen.

 

 

Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus

 

 

 

Rozważanie IV. Wezwanie do dziecięctwa. Cz. 2.

 

 

Źródło: O. D. Jeret, dominikanin – Dziecięctwo duchowe 1935r.

 

 

Ów Galilejczyk, którego Pan Jezus stawia za wzór, nie jest świętym, ani też obdarzonym niezwykłymi cnotami. Może nawet pod tym względem stał się później biednym człowiekiem, zaledwie wybrańcem Nieba. W tej chwili jednak posiada wrodzoną pokorę maleństwa. Jest to oczywiście pokora bez zasługi i nietrwała. Łaskę tę, jaką dzieci posiadają na mocy swej nieświadomości i tak długo, jak trwa ich nieświadomość, my powinniśmy zdobyć świadomym i wytrwałym wysiłkiem. Z pysznego trzeba stać się pokornym. „Jeśli się nie nawrócicie…”, więc trzeba koniecznie odmienić się i odnowić… i staniecie się jako dziatki”. Na to trzeba czasu i cierpliwości. Niech kosztuje nas co chce, ale jest to nasz obowiązek.

„Ktokolwiek się tedy uniży jako to dziecię, ten jest większy w Królestwie Niebieskim”. To dziecię, które Pan Jezus przede wszystkim ma na myśli, a które Mu przypomina ów malec z Kafarnaum, to, jak powiedziano już, Dziecię, którym chciał być On Sam, by osobiście praktykować podstawową cnotę pokory i dać nam przykład doskonały. U Chrystusa Pana pokora była już doskonała i przetrwała aż do śmierci.

„Albowiem macie rozumieć toż samo, co i Chrystus Jezus — pisze Św. Paweł do Filipensów (Tamże 2, 5nn) — Który będąc w Postaci Bożej, nie mniemał, iżby miał chciwie korzystać z tego, że był równym Bogu; ale wyniszczył Samego Siebie, przyjął na się postać niewolnika, stał się podobnym do ludzi, i dla swego sposobu życia uznany był za człowieka. Uniżył Samego Siebie…”. Pan Jezus wszedł na świat, podobny do maleństw ludzkich. „Znajdziecie niemowlątko”, mówi Anioł do pasterzy. „Vagit infans inter arcta conditus praesepia, kwili dziecię, w ciasnym złożone żłóbku” (z hymnu liturgicznego).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024