Najświętsze Dzieciątko Jezus

 

 

Źródło: Dusza przy żłóbku Chrystusowym 1900

 

 

Przeciąg czasu — od Narodzenia Pańskiego aż do Święta Oczyszczenia Matki Bożej — może być uważany jako czterdziestodniowy miesiąc Najświętszego Dzieciątka Jezus. Wszystkie dusze gorące w Miłości Bożej, a szczególnie pobożne dziatki obchodzić by mogły ten miesiąc święty na uczczenie Narodzenia Pańskiego. Stąd niezmierne korzyści dla duszy wypłyną. – Dzieciątko Jezus w żłóbku położone tak silnie pociąga ku Sobie serca nasze; taki łatwy do niego przystęp; takie słodkie z Nim pieszczoty; tak mało od nas wymaga to Dziecię Najświętsze, a tylu Łaskami nas napełnia. – O! jak szczęśliwe są dusze, które w szkole żłóbka Chrystusowego przebywają! – rosną one nieustannie, pomnażają się ciągle w mądrości i w Łasce, a tak w krótkim czasie wstępują na sam szczyt doskonałości. A jako naśladowały Dziecię Jezus w żłóbeczku — tak potem naśladując ukrzyżowanego Jezusa na Kalwarii – z Nim razem w Niebo wstąpią.

Ćwiczenie pobożne miesiąc Dzieciątka Jezus.

  1. W każdym dniu wszystkie czynności swoje wypełniać jak najdokładniej i wszystkie przykrości łączyć z tym, co uczynił i co ucierpiał Pan Jezus w latach Dziecięctwa Swojego. Z rana wzbudź w sobie tę intencję i często ją w ciągu dnia ponawiaj, mówiąc z Świętym Ignacym: „Wszystko na większą Chwałę Bożą”.
  2. Ołtarze Pańskie uważać za nowy żłóbek, gdzie istotnie i prawdziwie spoczywa Dzieciątko Jezus w Najświętszym Sakramencie Utajone. Dlatego z największym uszanowaniem, pobożnością i miłością zachowywać się w tych miejscach świętych.
  3. Szczególnym sposobem naśladować Posłuszeństwo Dzieciątka Jezus, i z jak największą pilnością i ochotą wypełniać rozkazy starszych; poddawać się chętnie woli nawet równych albo młodszych od siebie, jeśli to można uczynić bez narażania sumienia swego i bez szkody dla drugich. Posłuszeństwo było najulubieńszą Dzieciątka Jezus cnotą. O nim tylko Ewangelia wspomina, a o innych cnotach Jego zamilcza, bo wszystkie zawierają się w Jego posłuszeństwie. Codziennie więc składajmy Dzieciątku Jezus na ofiarę jakieś umartwienie własnej woli.
  4. Zawsze zachowywać skromność anielską, bo dusza – przyozdobiona tą cnotą – jest rozkoszą Serca Jezusowego.
  5. Ćwiczyć się w pokorze Dzieciątka Jezus; w zamiłowaniu pracy, bo to Boskie Dziecię w pracy było od młodości Swojej; obudzać w sobie gorliwość świętą o zbawienie bliźnich i modlić się za nawrócenie grzeszników.
  6. Codziennie, chociaż krótką chwilkę, poświęć rozmyślaniu przy żłóbku Chrystusowym, odmawiając Litanię albo Koronkę, lub jakąś inną modlitwę na cześć Dzieciątka Jezus.
  7. Biedne dziatki i sieroty polecać opiece Najświętszej Maryi Panny i o ile możność pozwala, okazywać miłosierdzie biednym dziatkom.

Westchnienie do Najświętszego Dzieciątka Jezus

O Dziecię Najświętsze! Tobie oddaję duszę, serce i ciało moje. Tobie się cały(a) ze wszystkim poświęcam. Pomnij, o Jezu! żem Twój (Twoja)! Strzeż mnie jako Twej własności, i spraw, abym Twój (Twoja) był(a) na wieki. Amen.

 

 

Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus

 

 

 

Rozważanie V. Obudzenie się ducha synostwa. Cz. 2.

 

 

Źródło: O. D. Jeret, dominikanin – Dziecięctwo duchowe 1935r.

 

 

Nie od rzeczy będzie uwydatnić przymioty, jakie mieć powinno to duchowe dziecięctwo, tak w tym, co ono wyklucza, jak i w tym czego niezbędnie wymaga. Przede wszystkim wyklucza ono zarozumiałe wyobrażenie o sobie, zuchwałe mniemanie, że własnymi siłami, ludzkimi sposobami, da się osiągnąć cel nadprzyrodzony, złudne pragnienie wystarczenia sobie w chwili niebezpieczeństwa i pokusy. Z drugiej zaś strony wymaga ono żywej wiary w istnienie Boga, kornego oddawania czci Jego Wszechmocy i Miłosierdziu, i pełnego ufności uciekania się do Opatrzności Tego, Który użycza nam Łaski do uniknięcia wszelkiego zła i otrzymania wszelkiego dobra. Tak wtedy zalety tego dziecięctwa są doniosłe, czy to ze stanowiska negatywnego: czym ono nie jest, czy to ze stanowiska pozytywnego: czym jest i jakim być powinno. A stąd łatwo zrozumieć, dlaczego Pan nasz Jezus Chrystus wskazał je jako konieczny warunek do osiągnięcia życia wiecznego” (*).

Pierwsza z pośród zalet pozytywnych dziecka, która przyczyni się do rozwoju życia jego, to duch synostwa, budzący się bardzo wcześnie; to instynkt kierujący dziecko do swej matki, do swoich rodziców, by znaleźć u nich wszystko, czego mu nie dostaje.

Temu usposobieniu synowskiemu odpowiada w duszy chrześcijańskiej wiara żywa w istnienie Boga i w Jego Ojcowską Opatrzność. Jeśli pokora, jak to widzieliśmy, jest pierwszym warunkiem naszego rozwoju, ponieważ usuwa przeszkody wyniesienia naszego do porządku nadprzyrodzonego, wiara zaczyna nas właśnie podnosić do życia nadprzyrodzonego. Przez wiarę zbliżamy się już do Boga, mówi Św. Tomasz za Św. Pawłem Apostołem (**).

Ten duch synostwa wzrastać powinien w duszy naszej: w tym duchu wołać będziemy do Boga w każdej okoliczności, a zwłaszcza w potrzebie, by ustrzec się od złego, by dojść do doskonałości: Abba! Ojcze! Ideałem byłoby, gdyby ten duch synostwa stawał się w nas stopniowo jak zew krwi, niejako instynktem naturalnym, który dziecku każe rzucić się w objęcia rodziców.

Ideał ten w całej pełni urzeczywistnił Pan Jezus. Niestety nie wiemy, jakie było pierwsze słowo, wypowiedziane dziecięcymi Jego Usty. Jednak Pan Jezus chciał, aby pierwsze jego słowo, przekazane potomności, a wypowiedziane w dwunastym roku życia, było zgodne z jego pierwszą myślą, dobrze nam znaną: Ojcze! Kiedy Józef i Marya znajdują Go po trzydniowym uciążliwym poszukiwaniu, słyszą słowa: „Dlaczego szukaliście Mnie. Czy nie wiedzieliście, że w tych rzeczach, które są Ojca Mego, koniecznym było, abym był?” Piękna odpowiedź, równająca się naszemu „tata“, pierwszemu słowu, jakie matka uczy wymawiać dziecko. Serce Dziecięcia Jezus całkowicie skierowane jest do Swego Ojca, całkiem Nim zajęte. To jedynie ma dla niego znaczenie i stąd dziwi się, jak można o tym nie wiedzieć.

 

 

——————————————————————-

Przypisy do powyższego rozważania:

(*) Przemowa Benedykta XV, po odczytaniu dekretu o heroiczności cnót Św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

(**) 2-2 q. 161 a. 5 ad 2.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024