Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

UWAGA!!!

Jutro, tj. 20 grudnia, rozpoczynają się kwartalne Suche Dni Adwentowe, tzw. Zimowe, w których — zgodnie z kan. 1252 § 2, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 roku jako nadal obowiązującym — obowiązuje POST ŚCISŁY (ilościowy dla osób od 21 do 60 roku życia; jakościowy od 7 roku życia).

 

Rozmyślanie.

MILCZENIE WEWNĘTRZNE.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — O Panie, ucisz we mnie wszelki glos świata, stworzeń, mego własnego ja, abym mógł słuchać tylko Głosu Twego.

Rozważanie.

1. Pismo Święte powiada: „W wielomówności nie obejdzie się bez grzechu. Kto nierozważny jest w mówieniu, dozna szkody” (Ks. Przyp. 10, 19; 13, 3). Regulamin życia duszy Panu Bogu poświęconej, nawet żyjącej w świecie, powinien obejmować także praktykę milczenia… A jeśli z powodu obowiązków swego stanu byłoby zupełnie niemożliwym poświęcić mu pewne chwile, to jednak trzeba trzymać się zasady: Mówić jak najmniej ze stworzeniami, by móc mówić jak najwięcej z Panem Bogiem. Trzeba więc przyzwyczaić się uważać na swoje słowa, by uniknąć wielomówności, gadulstwa czy też zbyt długich rozmów, zbytniego wylewania się na. stworzenia. Podobnie jak w czuwaniu nad zmysłami, tak i w używaniu mowy obowiązuje zasada: Należy posługiwać się mową tylko w granicach obowiązku i miłości, a jeśli wolno jej używać także dla słusznego odpoczynku, to należy czynić to zawsze z umiarkowaniem i w granicach roztropności.

Milczenie jednak zewnętrzne nie wystarcza, trzeba dążyć do milczenia wewnętrznego, czyli do milczenia zmysłów wewnętrznych. A więc uciszyć należy pamięć, wyobraźnię i uczucia, wspomnienia, myśli, niepotrzebne przewidywania.

„Jeśli kto ma się za nabożnego, a nie powściąga swego języka, tego nabożeństwo jest próżne” (Jak 1, 26), a należy to rozumieć, powiada Św. Jan od Krzyża, „nie mniej o wewnętrznej, jak o zewnętrznej mowie” (Pr. d. 9).

2. Do duszy spragnionej współżycia z Bogiem, On sam mówi: „Słuchaj, córko, a patrz i nakłoń ucha twego, a zapomnij narodu twego i. domu ojca twego” (Ps. 45/44/, 11).

Siostra Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej wyjaśnia: „Na to, aby usłyszeć Pana Boga, trzeba zapomnieć domu ojca swego, to znaczy wszystkiego, co odnosi się do życia naturalnego… Trzeba zapomnieć ludu swego, a jest to jeszcze trudniejsze, bo lud ten stanowi cały otaczający świat, który jest niejako częścią nas samych. Są to uczucia, wspomnienia, wrażenia, jednym słowem własne nasze ja. Należy zapomnieć o nim, opuścić je, a gdy dusza zdobędzie się na tę ofiarę i oswobodzi się od wszystkiego, Pan Bóg rozmiłuje się w jej piękności” (II, 10).

Piękność duszy skupionej to jedność jej wnętrza nie rozdzielonego i nie rozproszonego na stworzenia, ale całkowicie skoncentrowanego w Panu Bogu. Pan Bóg wtedy podoba sobie w niej i często udziela się jej, przemieniając jej skupienie, czyli milczenie na Boskie, bo „poznanie Pana Boga dokonuje się wśród głębokiej ciszy” (J. K.: S. 27).

To bezwzględne milczenie — zewnętrzne i wewnętrzne — umożliwia duszy poznanie i słuchanie Pana Boga, Który w niej mieszka: „Jedno Słowo wypowiedział Ojciec, Którym jest Jego Syn i to Słowo wypowiada nieustannie w wieczystym milczeniu; w milczeniu też powinna słuchać go dusza” — poucza Św. Jan od Krzyża (Z. 21). Zaś siostra Elżbieta od Trójcy Świętej woła: „O Słowo Przedwieczne, Słowo mego Boga, chcę spędzić życie moje na słuchaniu Ciebie”.

Oto główna zajęcie duszy, która pragnie stać się doskonałą „chwałą sławy” Trójcy Przenajświętszej: wewnętrznie żyć w nieustannym milczeniu, by słuchać i uwielbiać Pana Boga obecnego w niej, zewnętrznie zaś pełnić to i słuchać tego, co stopniowo wskazuje jej Słowo Boże.

Rozmowa.

Boże mój, naucz mnie tajemnicy milczenia, które prowadzi do skupienia wewnętrznego.

Ileż razy doświadczyłem, że kiedy wylewam się na stworzenia, oddając się niepotrzebnym rozmowom, duch mój doznaje oschłości, rozproszenia i pustki. I gdy potem chcę skupić się na modlitwie, jestem niezdolny zebrać swoje władze wewnętrzne i zwrócić je do Ciebie, niezdolny uciszyć ten mały światek wrażeń, wrzawy, wyobraźni, myśli bezużytecznych, które nieustannie ciągną mnie do stworzeń.

Czuję to, o Boże, że żądasz ode mnie większej wierności w zachowaniu milczenia, większej troski w unikaniu wylewania się na stworzenia. Tak, o Boże, chcę milczeć ze stworzeniami, by słuchać głosu Twego, który daje się słyszeć w milczeniu.

„Lecz kiedy zaczynam się liczyć ze swoim ja, ze swoimi wrażliwościami, zajęta niepożyteczną myślą lub błahym pragnieniem, rozpraszam swe siły i nie jestem całkowicie skierowana do Boga. Struny duszy mojej nie brzmią jednozgodnie, toteż pod dotknięciem Boskiego Mistrza nie mogą wydać Bożej harmonii. Zbyt w nich jeszcze wiele czynnika ludzkiego i to wywołuje rozdźwięk. Jeśli zachowuję coś dla siebie w swym wewnętrznym królestwie, jeśli wszystkie moje władze nie są skupione w Tobie, o Boże, nie zdołam uwielbiać Cię bez przerwy, gdyż w mym wnętrzu nie zapanowała jeszcze jedność. Zamiast w prostocie serca śpiewać swój hymn uwielbienia, mimo wszystkich przeszkód zmuszona jestem co chwila zbierać struny mej harfy czyli skupiać władze mej duszy, rozpraszające się na wsze strony” (E. T.: II. 2).

Dopomóż mi, o Boże, osiągnąć tę piękną jedność wewnętrzną, która uciszy wszystkie moje władze, by je skupić w Tobie; uczyń duszę moją uważną na każde Twoje Słowo i zdolną pochwycić każde nawet najmniejsze natchnienie i poruszenie Ducha Święty, Ty, o Panie wzbudzasz mnie rano, wzbudzasz mi ucho, abym Cię słuchał jako Mistrza (zob. /z 50, 4), lecz słowo Twoje jest delikatne jak szmer i dźwięczy bez dźwięku: by je słyszeć, potrzeba głębokiego milczenia.

O słodkie Słowo Wcielone, które kiedyś jednym skinieniem ręki uciszyłoś wichry i uspokoiłoś fale jeziora Genezaret, racz powtórzyć to skinienie w duszy mej a nastanie pokój i milczenie.

„O Słowo Przedwieczne, Słowo mego Boga, chcę spędzić życie moje na słuchaniu Ciebie. Chcę być w pełni pojętna na zrozumienie Ciebie, by się nauczyć wszystkiego od Ciebie” (E. T.: III). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 19
  4. Nowenna na cześć Bożego Narodzenia na pamiątkę oczekiwania Najświętszego Dzieciątka Jezus –Dzień czwarty.
  5. Nowenna do Najświętszej Maryi Panny przez 9 dni oczekiwania porodzenia Zbawiciela świata przed Narodzeniem Jego – dzień 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023