Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

W dniu jutrzejszym tj. 7 grudnia obowiązuje POST ŚCISŁY! (KPK z 1917 roku, kan. 1252 § 2).

 

 

Rozmyślanie.

MIŁOŚĆ ISTOTĄ ŚWIĘTOŚCI.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — Stanę w Obecności Boga, rozważając tę Prawdę, że On jest Nieskończoną Miłością: Deus Caritas est.

Rozważanie.

1. „Bądźcie doskonałymi jak Ojciec wasz Niebieski doskonałym jest” (Mt 5, 48). By naśladować Pana Boga, trzeba Go znać, trzeba wiedzieć, jaka jest Jego Najwyższa Doskonałość. Mówi nam o niej Pismo Święte: Deus Caritas est (1 Jan 4, 16). Nie mówi, że Pan Bóg ma miłość, ale, że Pan Bóg jest Miłością, czyli, że wszystko co jest w Panu Bogu jest Miłością. Pan Bóg jest istotną Miłością. Miłość zarówno Boża jak i ludzka jest „chceniem dobra”. Kochać, to „chcieć dobra”. Jest to akt, którym wola zdąża do dobra. W Panu Bogu, Istocie Nieskończonej, Miłość jest Nieskończoną Wolą Dobra dążącą do Nieskończonego Dobra, którym jest Pan Bóg. On je zatem posiada i w Nim Sobie podoba. Ta Miłość, którą jest Pan Bóg, jest więc Nieskończoną Miłością upodobania we własnym Dobru Nieskończonym. Jednak ta Miłość obejmuje i stworzenia, które Pan Bóg powołuje do bytu, by im udzielić Swego Dobra, Swojego szczęścia. Miłość Nieskończona, którą jest Pan Bóg, zwraca się również ku stworzeniom, dając im byt z Miłości, nie na to jednak, by spoczęły w tym dobru ograniczonym, które jest w nich, ale by je oddały Dobru Nieskończonemu, Trójcy Przenajświętszej. Jednym słowem, Pan Bóg stwarza je i miłuje dla Swojej Chwały.

Również i my, nędzne stworzenia, zostaliśmy wezwani do uczestnictwa w tym Najwyższym Życiu Miłości, którą jest Pan Bóg i w tym też celu otrzymaliśmy Łaskę. — „Bądźcież tedy naśladowcami Boga, jako synowie najmilsi, a chodźcie w miłości”, upomina nas Św. Paweł Apostoł (Ef 5, 1-2).

Na podobieństwo Pana Boga, życie nasze nadprzyrodzone ma być w istocie miłością, czyli wolą dobra, miłością życzliwości dla Pana Boga, miłością tego Nieskończonego Dobra, którym jest On, Miłością wszystkich stworzeń dla Niego i w Nim.

2. Miłość jest tak istotną w życiu nadprzyrodzonym Chrześcijanina, że jej obecność decyduje o stanic życia lub śmierci. Kto nie posiada miłości, nie posiada też i Łaski uświęcającej, która jest z nią nierozdzielnie złączona: „Kto nie miłuje trwa w śmierci” (1 Jan 3, 14). Podobnie, kto posiada miłość, posiada Łaskę, a zatem uczestniczy w Życiu Bożym: „Kto mieszka w miłości, w Bogu mieszka, a Bóg w nim” (tamże, 4, 16); a jak naucza Św. Tomasz: „Miłość… jednoczy uczucie człowieka z Panem Bogiem do tego stopnia, że człowiek nie żyje już sobie samemu, ale Panu Bogu” (II” Hae, qu. 17, a. 6, ad 3).

Trzy są cnoty teologiczne, wlane nam razem z Łaską uświęcającą: wiara, nadzieja, miłość. Wszystkie trzy mają za przedmiot Pana Boga, ale „największą z nich jest miłość” (1 Kor 13, 13). Jest największą dlatego, że bez miłości nie ma życia chrześcijańskiego; że nigdy się nie skończy, że ma moc jednoczenia nas z Panem Bogiem i jest uczestnictwem w tej Miłości Nieskończonej, którą jest Sam Pan Bóg. Faryzeuszowi, który pytał o największe Przykazanie w Zakonie, Pan Jezus odpowiedział: „Będziesz miłował Pana Boga twego, ze wszystkiego serca twego, ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej. To jest największe i pierwsze Przykazanie” (Mt 22, 37-38).

Skoro miłość stanie się w nas doskonałą, zjednoczy nas całkowicie z Panem Bogiem i skieruje do Niego całą naszą działalność. A więc zależnie od miary miłości dusza zdobywa dojrzałość w życiu nadprzyrodzonym i jest mniej lub więcej Święta.

Rozmowa.

„O mój Boże, daj mi choć nieco zrozumieć Twoją Nieskończona Miłość. Ty jesteś pełnią Miłości, w Tobie wszystko jest Miłością. Miłość jest Twoim Istnieniem, Twoją Istotą, Twoim Życiem. Ty jesteś tą Najwyższą Miłością, którą od wieków miłujesz Sam Siebie i w Sobie znajdujesz Upodobanie. O Ojcze, Ty miłujesz Słowo, które jest obrazem Twej Istoty; Ty, Słowo, miłujesz Ojca, od Którego pochodzisz; a ta wzajemna Miłość, którą się miłujecie, jest tak doskonała, że tworzy Osobę, Trzecią Osobę Trójcy Przenajświętszej, Ducha Świętego”.

„O duszo moja, rozważaj to wielkie szczęście Miłości, jakie ma Ojciec, poznając Syna Swego, a Syn Ojca Swego, i zapał, z jakim Duch Święty z Ojcem i Synem się jednoczy! Żadna z Trzech Osób nie może odłączyć się od tej Miłości i od tego poznania”.

„Na cóż Im potrzebna moja miłość? Dlaczego jej żądasz ode mnie, Boże mój? Co na niej zyskasz?” (T. J.: W. 7, 2).

„A jednak, o Trójco Przenajświętsza, Która jesteś wszystkim, bo jesteś Miłością Nieskończoną i od wieków rozkoszujesz się Miłością wzajemną Twych Boskich Osób, Ty chciałaś w czasie rozlać Swą Miłość i udzielić Swego Niezmierzonego Dobra nam, nędznym stworzeniom. Powodowana Miłością stworzyłaś nas z niczego; Twoja Miłość jest naszym początkiem, początkiem wszechrzeczy: wszystko od Niej otrzymuje życie; Ona jest przyczyną naszego istnienia; a my, jak małe rybki, poruszamy się i żyjemy w oceanie Twej Nieskończonej Miłości.

Na co Ci się przydamy, o Boże, my nędzne stworzenia? Przecież Ty masz w Sobie wszystką Miłość, wszystką szczęśliwość, wszystką Chwalę. Rozumiem: stworzyłeś nas, by nam udzielać Swego Niezmierzonego Dobra, by nas zanurzyć w toni tej Nieskończonej Miłości, którą jesteś Ty Sam i od której otrzymaliśmy życie. Stworzyłeś nas na Chwałę Trójcy Przenajświętszej, by nam udzielić Swego Życia Nieskończonej Miłości i nas w nie wszczepić.

„O Boże mój, Miłosierdzie moje! Co mam czynić, abym nie straciła nic z tych wielkich rzeczy, które chcesz zdziałać we mnie?… O Panie: Jakże są słodkie Twoje Drogi! Lecz kto może chodzić nimi bez bojaźni? Boję się żyć bez służenia Ci, a kiedy Ci chcę służyć, niczego w tej mojej służbie nie znajduję, co by mnie zadowoliło, niczego, czym bym się choć w cząstce wypłaciła z tego, com Tobie winna. Pragnęłabym, zdaje mi się, całą istnością moja oddać się Twej Służbie, lecz, gdy się dobrze przypatrzę nędzy mojej, widzę, że nic nie zdołam uczynić dobrego, jeno to, co Ty mi dasz” (W. 1, 2 i 1).

Czyż bez Twojej pomocy zdobędę ten bezcenny Skarb Miłości? Boże mój, jeżeli chcesz, aby cale życie moje stały; się miłością, musisz koniecznie Ty, Który jesteś Samą Miłością, przyjść i przemienić moją biedną duszę. Nędza moja: egoizm, miłość własna, zmysłowość, oziębłość, chciwość, nieczułość… oto przeszkody Twojej Miłości, która ma we mnie zatriumfować. Daj mi Łaskę, abym wielkodusznie usuwał te przeszkody i to tak, by Twoja Nieskończona Miłość mogła całkowicie opanować moją nędzę. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 6
  4. uczczenia Świętego Patrona dnia dzisiejszego, Św. Mikołaja, Biskupa i Wyznawcy: Nabożeństwo do Św. Mikołaja, Biskupa Mirry.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023