Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie. 

ODRODZENI Z PANA BOGA.

 

 

Św. Paweł Apostoł pisze, że dla Zasług Chrystusa Pana „Bóg nam darował wszystkie grzechy i zmazał tekst skierowanego przeciwko nam dekretu i zniszczył go, przybiwszy do krzyża” (Kol. 2, 13-14). Ale wyzwolenie od grzechu, to jeszcze nie całe Odkupienie. Św. Paweł Apostoł dodaje: „I was, którzy byliście umarłymi w grzechach, ożywił razem z Nim” (tamże).

 

1. Nowe życie.

 

W czasie znanej nocnej rozmowy z członkiem wysokiej rady, Nikodemem, Zbawiciel zapewnia go: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, że jeśli się kto nie odrodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wejść do Królestwa Bożego” (Jan 3, 5). Trzeba więc oprócz naturalnego, otrzymać jeszcze inne, wyższe życie, by wejść do Królestwa Bożego, być przyjętym do Rodziny Bożej. To nowe życie jest właśnie wielkim darem, który nam Zbawiciel przyniósł z Nieba. „Przyszedłem, aby życie miały i obficiej miały” (J 10, 10). Wcielenie Syna Bożego, całe Jego ziemskie życie od żłóbka do Krzyża: prace i trudy, modlitwy i ofiary, cierpienia i śmierć, rozesłanie Apostołów i założenie Kościoła: wszystko zmierzało do przekazania nam tego nowego życia.

Musi więc być ono czymś wielkim! Słusznie pisze o nim Św. Augustyn: Tanto valet, quanti Deus; „Tyle warte, co Bóg”. W Oczach Zbawiciela ma to życie taką wartość, że w porównaniu z nim życie naturalne nie zasługuje na miano życia. Mówi On: Kto posiada życie nadprzyrodzone, dla tego śmierć cielesna straciła znaczenie. „Kto wierzy we Mnie, choćby i umarł, żyć będzie, a każdy kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (Jan 11, 25-26). Kto natomiast nie posiada życia nadprzyrodzonego, dlatego nawet przyszłe zmartwychwstanie cielesne nie oznacza nowego życia, ale jest wskrzeszeniem do „wiecznej śmierci” (Ks. Obj. 20, 15). Życie nadprzyrodzone jest jakby pąkiem, który przy śmierci rozkwitnie w życie wieczne”. Od Dnia Sądu w życiu nadprzyrodzonym uczestniczyć będzie także ciało (Jan 6, 40).

To była radosna nowina, którą Apostołowie głosili światu: Odkupienie, jako przekazanie nowego życia. Książę Apostołów pisze: „Odrodzeni jesteście nie z nasienia skazitelnego, ale nieskazitelnego” (1 Piotr 1, 23). „Wiemy — powie Św. Jan Apostoł — żeśmy ze śmierci przeszli do życia” (1 Jan 3, 14). Apostoł Narodów nie mniej niż 150 razy mówi w swych listach o „nowym życiu w Chrystusie”. Dla niego znaczy ono tyle, co „nowe stworzenie”. „Jeśli tedy kto jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem: dawne rzeczy przeminęły, oto wszystko nowym czynię” (2 Kor. 5, 17; Gal. 6, 15). To nowe stworzenie dokonuje się przez odrodzenie i „odnowienie w Duchu Świętym” (Tyt. 3, 5). Gdy Pan Bóg powołał wszechświat z nicości do bytu, to było wielkie zdarzenie, Boży czyn. Jeszcze większy był Boży czyn, gdy Pan Bóg stwarzał duszę naszą, odblask swej istoty. Ale kiedy pod tchnieniem Stwórczego Ducha w chwili Chrztu rodził się w duszy naszej nowy świat, pełen Bożej piękności i Bożych mocy, dokonał się fakt nieporównanie większy. Biała szata, którą nam wtedy podano, była tylko symbolem wewnętrznego Bożego Piękna.

— Zastosowanie. Widzimy teraz, jak wielkim czynem jest nasze Odkupienie. Słusznie pisze Św. Paweł Apostoł: „Bóg, który jest bogaty w Miłosierdzie, dla wielkiej Miłości Swojej, którą nas umiłował, ożywił nas w Chrystusie” (Kol. 1, 27).

Jak wielkie jest też nasze życie chrześcijańskie! To naprawdę coś więcej niż pewne suma przepisów i „ćwiczeń”. Nakazy Pana Boga i Kościoła, Reguły i Konstytucji, to prawa życia nadprzyrodzonego. Przyjmowanie Sakramentów Świętych, modlitwa, rozmyślanie, praca, pokuta, zmierzają do jednego celu: zachować, pielęgnować, rozwijać to Boże życie i doprowadzić do pełni „wiecznego życia”. Całe życie chrześcijańskie jest w swych najgłębszych podstawach pracą w Bożym Królestwie własnej duszy. Królestwo Boże jest przecież w nas (Łuk. 17, 21). Czy tę pracę w Królestwie Bożym będziemy wykonywać pod naciskiem, leniwie, czy ze świętą dumą i zapałem?

— Postanowienie. Coraz większa wdzięczność za nieocenione dobrodziejstwo Odkupienia.

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

2. Boże życie.

 

Nie odważylibyśmy się nigdy nazwać życia przez Chrystusa Pana przyniesionego Życiem Bożym w prawdziwym znaczeniu, gdyby Pismo Święte nie upoważniało nas do tego. Głos jego jednak jest bardzo wymowny.

Św. Jan Apostoł ciągle nas zapewnia, że nasze odrodzenie jest „z rodzeniem z Boga” (zob. Jan 1, 13; 1 Jan 3, 9; 4, 7; 5, 1). On sam odczuwa niezwykłą wielkość tego faktu. Ale przecież sam słyszał z ust Jezusa, że jesteśmy „odrodzeni z Ducha Świętego” (Jan 3, 5). Zbawiciel wyciągnął również z tego wniosek: „Co się narodziło z ciała, ciałem jest; co się narodziło z ducha, duchem jest” (Jan 3, 6). To więc, co się narodziło z Ducha Świętego, musi być duchem z Bożego Ducha, życiem z Bożego życia.

Dlatego Książę Apostołów pisze śmiało: „Jesteśmy uczestnikami Bożej natury” (2 Piotr 1, 4). Nie otrzymaliśmy samej Bożej natury, Bożego życia, ale mamy w obojgu udział na tyle, ile ograniczona ludzka natura może pomieścić z takiej Pełni. Prąd elektryczny przenika niepozorny drut i udziela mu cudownej siły, nie zmieniając jego natury i właściwości. Podobnie Boże życie przepływa przez naszą duszę, zostawiając jej własną naturę, a czyniąc ją podobną do Boga w bycie i władzach. Pozostajemy ludźmi, ale jesteśmy włączeni w prąd Bożego życia. Książę Apostołów powtarza zresztą słowa Chrystusa Pana, który tę głęboką prawdę wyraził obrazowo: „Jak latorośl nie może przynosić owocu sama ze siebie, jeśli nie tkwi w winnym szczepie, tak i wy, jeśli we mnie pozostawać nie będziecie. Jam winnym krzewem, a wy latoroślami. Kto mieszka we mnie, a ja w nim, ten wiele owocu przynosi” (Jan 15, 4-5). Życie nasze jest rzeczywiście życiem w Chrystusie Panu, jak to mówi około stu razy Św. Paweł w swych listach. Jest ono życiem „z pełni Chrystusowej” (Jan 1, 16) wedle wyrażenia Św. Jana Apostoła, jest więc prawdziwie Bożym życiem.

— Zastosowanie. W świetle tej prawdy praca kapłańska staje się ogromnie doniosła. Przy chrzcielnicy i w konfesjonale, przy łożu chorego i konającego, w całym kapłańskim posługiwaniu, kapłan jest przewodem i stróżem Bożego życia. Jest narzędziem, przez które Duch Święty dokonuje w duszach dzieł wielkich. Wolno nam mówić z Apostołem: „Choćbyście mieli tysiąc nauczycieli w Chrystusie, nie macie wielu ojców. W Chrystusie Jezusie ja was zrodziłem” (1 Kor 4, 15). Bądźmy ofiarni w pracy. Jesteśmy wszyscy „współpracownikami” Chrystusa (2 Kor. 6, 1), stawka naszej pracy, modlitwy i pokuty jest wielka: Królestwo Boże w duszach.

— Postanowienie. Nowy zapał do pracy dla Królestwa Bożego w duszy własnej i w duszach bliźnich.

 

 

Modlitwa.

Z uczuciem świętej radości mówię z Św. Pawłem Apostołem: 

„Dzięki składamy Bogu Ojcu, że nas uczynił godnymi, abyśmy się stali uczestnikami dziedzictwa świętych w światłości, że nas wybawił z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna umiłowania swego” (Kol 1, 12-13). Ze świętą radością i zapałem pragnę to Królestwo w sobie i w innych duszach budować i rozszerzać. Żadna praca i żadna ofiara nie będzie mi za ciężka.

Spraw Dobry Jezu, by to Królestwo ugruntowało się w nas wszystkich! Adveniat Regnum Tuum! „Przyjdź Królestwo Twoje!” Amen.

 

 

Zachęcamy do:
  1. uczczenia Tajemnicy Odkupienia w miesiącu kwietniu ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo kwietniowe do Tajemnicy Odkupienia – dzień 3.
  2. uczczenia Tajemnicy Przenajświętszego Oblicza Pana Jezusa w miesiącu kwietniu ku Jego czci poświęconym: Miesiąc kwiecień poświęcony ku czci Przenajświętszego Oblicza Pana Jezusa – dzień 3.
  3. poznania Nauki katolickie na okres Wielkanocny.
  4. uczczenia Tajemnicy Zmartwychwstania Pańskiego: Nabożeństwo na okres wielkanocny.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024